მემკვიდრეობის შესანარჩუნებლად, მისმა შვილებმა მოხუცი ტყეში საკვებისა და წყლის გარეშე დატოვეს იმ იმედით, რომ გარეული ცხოველები მას შეჭამდნენ. მაგრამ მგლის საქციელმა ყველა შოკში ჩააგდო. 😢🫣
ტყე ღრმა სიბნელეში იყო ჩაფლული. ნესტიან მიწაზე, ძველი მუხის ხის ძირში, მოხუცი კაცი იჯდა. სუნთქვა უჭირდა, ხელები სიცივისგან უკანკალებდა, თვალები კი სასოწარკვეთილებით ჰქონდა სავსე. მისმა შვილებმა ის აქ მოიყვანეს და უსარგებლო ნაგავსავით დატოვეს.
ბავშვები დიდხანს ელოდნენ მის სიკვდილს. მემკვიდრეობა – დიდი სახლი, მიწა, ფული – მათ უნდა მიეღოთ. მაგრამ მოხუცი არ მომკვდარა. შემდეგ ბავშვებმა გადაწყვიტეს მისი სიკვდილის დაჩქარება: ისინი უღრან ტყეში დატოვეს საკვების, წყლის გარეშე, იმ იმედით, რომ გარეული ცხოველები სწრაფად შეასრულებდნენ თავიანთ საქმეს და პოლიცია ამას შემთხვევით ჩათვლიდა.
საწყალი მოხუცი იჯდა, ხეს მიყრდნობილი, ყველა ხმის ეშინოდა. შორიდან ქარი ღრიალებდა, მაგრამ მის მიღმა კიდევ ერთი ხმა ისმოდა – მგლების ყმუილი. მან მიხვდა, რომ დასასრული ახლოვდებოდა.
„უფალო… მართლა ასეა…“ – ჩურჩულით თქვა მან, ხელები ლოცვის ნიშნად გადაიჯვარედინა.
ამ დროს ერთი ტოტი გატყდა. შემდეგ კიდევ ერთი. შრიალის ხმა მოახლოვდა. მოხუცმა სცადა ადგომა, მაგრამ მისი სხეული არ ემორჩილებოდა. მისი თვალები სიბნელეში გაფრინდა, სანამ ბუჩქების ქვეშიდან მგელი არ გამოჩნდა.
მხეცი ნელა მიდიოდა ბილიკზე. მისი ბეწვი მთვარის შუქზე ბრწყინავდა, თვალები უბრწყინავდა. მგელმა კბილები გამოაჩინა და მიახლოება დაიწყო.
„ესეც ასე“, გაიფიქრა მოხუცმა.
მან თვალები დახუჭა და ხმამაღლა დაიწყო ლოცვა, რადგან ელოდა, რომ ბასრი ეშვებისგან საშინელ ტკივილს განიცდიდა. მაგრამ უცებ ისეთი რამ მოხდა, რასაც არასდროს ელოდა. 😱😱 გაგრძელება პირველ რეაქციაში 👇👇
მგელი არ ჩქარობდა. ის თითქმის პირდაპირ მისკენ მივარდა, გაიყინა და შემდეგ… თავი დახარა და ჩუმად დაიღრინა, თითქოს მოხუცს ელაპარაკებოდა.
კაცმა, ვერ გაიგო რა ხდებოდა, ხელი გაუწოდა – და მხეცი არ შეკრთა. პირიქით, მან თავს უფლება მისცა, მის სქელ ბეწვს შეხებოდა.
და შემდეგ მოხუცს გაახსენდა. მრავალი წლის წინ, როდესაც ის ჯერ კიდევ ენერგიით იყო სავსე, ტყეში ახალგაზრდა მგელი იპოვა, რომელიც ბრაკონიერთა ხაფანგში გაება.
შემდეგ მას აღარ ეშინოდა და, რისკის ქვეშ დაყენებით, საშინელი რკინის კბილები მოხსნა და მხეცი გაათავისუფლა. მგელი უკანმოუხედავად გაიქცა… მაგრამ, როგორც ჩანს, გაახსენდა.
ახლა ეს მარტოხელა ტყის მტაცებელი კაცს თაყვანს სცემდა, თითქოს თავის მხსნელს. მგელი უფრო ღრმად ჩაიძირა და ანიშნა: დაჯექი.
ძლივს, თითქმის უძლური, მოხუცმა მხეცის ძლიერ კისერს ჩაავლო ხელი. მგელი წამოდგა და ბნელ ტყეში გაიყვანა. მოხუცმა გაიგონა ტოტების ჭრიალი მისი თათების ქვეშ, სხვა ცხოველების ჩრდილები ციმციმებდნენ ახლოს, მაგრამ ვერავინ ბედავდა წყვილთან მიახლოებას.
რამდენიმე კილომეტრის მოშორებით, შუქი გამოჩნდა – სოფელი. ხალხი, ძაღლების ყეფის გაგონებაზე, ქუჩაში გაიქცა და წარმოუდგენელი რამ დაინახა: უზარმაზარი მგელი ფრთხილად აწვენდა მოხუცს მათ კარიბჭესთან, დაღლილს, მაგრამ ცოცხალს.
როდესაც მოხუცი სითბოში, კეთილი ადამიანების სახურავის ქვეშ აღმოჩნდა, ტირილი დაიწყო. არა შიშის გამო, არამედ იმის გაცნობიერებით, რომ მხეცი საკუთარ შვილებზე უფრო ადამიანი აღმოჩნდა.
