მდიდარმა ქალმა ახალგაზრდა უცნობი გოგონა საიუველირო მაღაზიაში დაამცირა… მაგრამ შემდეგ გოგონამ გულსაკიდი ამოიღო, რომელიც მაღაზიის მფლობელმა მაშინვე იცნო. და იმ წამს ყველამ გაიგო, რომ ეს გოგონა ჩვეულებრივი კლიენტი არ იყო. 😱😱
გოგონა მაღაზიაში ძალიან მოკრძალებულად ჩაცმული შევიდა. მისი პალტო ძველი იყო, ფეხსაცმელი — გაცვეთილი, ხელში კი პატარა ნაჭრის ჩანთა ეჭირა. ის ჩუმად მიუახლოვდა ვიტრინას და დიდხანს უყურებდა ოქროს ბეჭდებს.
ამ დროს გვერდიდან დაცინვით სავსე ხმა გაისმა.
— მგონი, ადგილი შეგეშალა, ძვირფასო. ეს ბაზარი არ არის.
ქალი, რომელიც ამას ამბობდა, მდიდარი იყო. მას ძვირადღირებული ბეწვის ქურქი ეცვა, ხელში ბრჭყვიალა ჩანთა ეჭირა, თითებზე კი მძიმე ბრილიანტის ბეჭდები უბრწყინავდა. მან გოგონა თავიდან ფეხებამდე შეათვალიერა და დამცინავად ჩაიცინა.
— აქ ყველაფერი შენს მთელ ცხოვრებაზე ძვირი ღირს.
მაღაზიაში სიჩუმე ჩამოვარდა. გამყიდველებმა უხერხული მზერა გაცვალეს, მაგრამ ვერავინ გაბედა სიტყვის თქმა. გოგონამ მხოლოდ თვალები დახარა და მშვიდად სცადა პასუხის გაცემა.
— მე საყიდლად არ მოვსულვარ… რაღაცის საჩვენებლად მოვედი.
მდიდარმა ქალმა გაიცინა.
— ნეტავ შენ რა უნდა აჩვენო ასეთ ადგილას?
აკანკალებული ხელებით გოგონამ თავისი პატარა ჩანთა გახსნა და ძველი, გამუქებული ვერცხლის გულსაკიდი ამოიღო. ის ძალიან ძვირფასი არ ჩანდა, მაგრამ შუაში პატარა ნიშანი ჰქონდა ამოტვიფრული.
ამ წამს მაღაზიის მფლობელი, რომელიც მანამდე თავის კაბინეტთან ახლოს იჯდა, ადგილზე გაიყინა. სახიდან ფერი წაუვიდა.
გაგრძელება კომენტარებში 👇
— ეს გულსაკიდი საიდან გაქვს…? — ჩურჩულით ჰკითხა მან.
გოგონამ თვალები ასწია.
— დედაჩემმა სიკვდილის წინ მითხრა, თუ ოდესმე გაჭირვებაში ჩავვარდებოდი, ეს აქ მომეტანა. მითხრა, რომ ამ ნიშანს ვინმე აუცილებლად იცნობდა.
მფლობელი ნელა მიუახლოვდა, გულსაკიდი ხელში აიღო და თვალები ცრემლებით აევსო.
— ეს ჩემი დის გულსაკიდია… ის წლების წინ ახალშობილ გოგონასთან ერთად გაუჩინარდა.
მაღაზიაში ყველა გაჩუმდა.
მდიდარი ქალი აღარ იცინოდა.
მფლობელმა გოგონას შეხედა, შემდეგ კი მის თვალებში ჩახედა — იმ თვალებში, რომლებიც ასე ძალიან ჰგავდა მისი დაკარგული დის თვალებს.
— რა გქვია, შვილო?
— ანა…
კაცს ხელები აუკანკალდა.
— ჩემი დის ქალიშვილსაც ანა უნდა რქმეოდა.
მდიდარმა ქალმა წასვლა სცადა, მაგრამ მფლობელმა შეაჩერა.
— ერთი წუთით. სულ ცოტა ხნის წინ თქვენ ამცირებდით გოგონას, რომლის შესახებაც არაფერი იცოდით. ახლა კი უნდა იცოდეთ: ის ამ მაღაზიის ნამდვილი მემკვიდრეა.
ანა იქ იდგა დაბნეული და ვერ იჯერებდა იმას, რაც ახლახან მოისმინა.
წლების განმავლობაში ის სიღარიბეში ცხოვრობდა და ეგონა, რომ ამქვეყნად არავინ ჰყავდა. მაგრამ იმ პატარა გულსაკიდმა, რომელსაც დედის უკანასკნელ მოგონებად ინახავდა, სიმართლე ერთ წამში გამოავლინა.
მფლობელი მასთან უფრო ახლოს მივიდა და რბილად უთხრა:
— შენ მარტო აღარ ხარ. დედაშენი ჩემი და იყო. შენ კი… შენ ჩემი ოჯახი ხარ.
მდიდარი ქალი გაფითრდა. მისი სიამაყე ყველას თვალწინ დაიმსხვრა.
ანა კი გულსაკიდს ხელში ძლიერად უჭერდა და მრავალი წლის შემდეგ პირველად იგრძნო, რომ ბოლოს და ბოლოს სახლში დაბრუნდა.
