დარწმუნებული ვარ, ბევრ ლაიქს ვერ მივიღებ, რადგან ძალიან პატარა ვარ…🥰❤️👍
დედიკო ამბობს, რომ ჯერ ისეთი პატარა ვარ, სამყაროსაც კი კარგად ვერ ვხედავ…
მაგრამ ყოველდღე, როცა ხელში მიყვანას, ვგრძნობ, როგორ სწრაფად უცემს გული.
ღამით ხშირად არ სძინავს.
ჩუმად მოდის ჩემს საწოლთან, მაფარებს, შუბლზე მკოცნის და ჩურჩულებს:
— „მხოლოდ ჯანმრთელი იყავი… სხვა არაფერი მჭირდება…“
მე ჯერ ლაპარაკი არ შემიძლია.
არ შემიძლია ვუთხრა, როგორ ძლიერ მიყვარს.
არ შემიძლია ვუთხრა, რომ მესმის, როცა ტირის და ჰგონია, რომ მძინავს.
არ შემიძლია ვუთხრა, რომ ყოველ ჯერზე, როცა მის მკლავებში ვარ, თავს მსოფლიოში ყველაზე დაცულ ბავშვად ვგრძნობ… 🥺❤️
შესაძლოა, ხალხმა უბრალოდ გადაუსქროლოს ამ ფოტოს და ლაიქიც არ დატოვოს…
რადგან ჯერ არაფერი მაქვს საჩვენებელი.
არც ლამაზი სიტყვები.
არც ძვირადღირებული სათამაშოები.
არც პოპულარობა.
მე უბრალოდ პაწაწინა ბავშვი ვარ, რომელსაც იმ ყველაზე პატარა ტანსაცმელში სძინავს, დედიკომ რომ მიყიდა… 🥹
მაგრამ თუ ერთ დღეს გავიზრდები…
მინდა ისე ვიცხოვრო, რომ დედიკომ არასოდეს ინანოს ის უძილო ღამეები, რომლებიც ჩემთვის გაატარა…❤️
გაგრძელება კომენტარებშია 👇👇
და როცა გავიზრდები, შეიძლება ეს ღამეები აღარ მახსოვდეს…
შეიძლება არ მახსოვდეს, რამდენჯერ გაიღვიძა დედიკომ მხოლოდ იმისთვის, რომ შეემოწმებინა, ვსუნთქავდი თუ არა.
შეიძლება არ მახსოვდეს, როგორ მიხუტებდა მკერდზე, როცა ვტიროდი, და ჩურჩულებდა:
— „აქ ვარ, ჩემო პატარავ… დედა აქ არის…“
შეიძლება არ მახსოვდეს, როგორი დაღლილი თვალები ჰქონდა, ან რამდენჯერ დაავიწყდა ჭამა, რადგან ჩემზე ზრუნავდა.
მაგრამ იმედი მაქვს, ჩემი გული ყველაფერს დაიმახსოვრებს.
იმედი მაქვს, ერთ დღეს, როცა საკმარისად ძლიერი ვიქნები, რომ საკუთარ ფეხებზე დავდგე, არასოდეს დავივიწყებ იმ ხელებს, რომლებმაც პირველად მატარეს.
იმედი მაქვს, როცა დედიკო დაბერდება, მის გვერდით დავჯდები ისე, როგორც ის იჯდა ჩემს საწოლთან.
ხელს ჩავჭიდებ.
შუბლზე ვაკოცებ.
და ვეტყვი:
— „ახლა ჩემი ჯერია, რომ შენზე ვიზრუნო.“
რადგან დღეს მე მხოლოდ პაწაწინა ბავშვი ვარ…
მაგრამ დედიკოსთვის მე მთელი სამყარო ვარ.
და ერთ დღეს მინდა იცოდეს…
ისიც ჩემი მთელი სამყარო იყო. 🥹❤️
