ჩემი ქალიშვილის დაკრძალვაზე მისმა ქმარმა მათ სამ გოგონაზე მიუთითა და თქვა: „ვინმე სხვამ გაზარდოს ისინი. მე ჩემს საცოლესთან ერთად ახალი ცხოვრების დაწყებას ვაპირებ.“

პოზიტივი

ჩემი ქალიშვილის დაკრძალვაზე მისმა ქმარმა მათ სამ გოგონაზე მიუთითა და თქვა: „ვინმე სხვამ გაზარდოს ისინი. მე ჩემს საცოლესთან ერთად ახალი ცხოვრების დაწყებას ვაპირებ.“

თითქმის ორასი ადამიანი გაოგნებული იდგა.

ჩემს სიძეს წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რომ მის ქალიშვილებს უკვე დამალული ჰქონდათ დედის დღიური, რამდენიმე საიდუმლო აუდიოჩანაწერი და ერთი დალუქული წერილი, რომელსაც მისი დაგეგმილი მომავლის განადგურება შეეძლო.

ნაწილი 1

— თუ აქ არავინ წაიყვანს მათ, ორშაბათს ბავშვთა დაცვის სამსახურში დავრეკავ, — განაცხადა ჩემმა სიძემ ჩემი ქალიშვილის საფლავთან. — არ ვაპირებ, დარჩენილი ცხოვრება სამი ბავშვის მარტო გაზრდაში დავკარგო.

ეს სიტყვები ბრენდონმა ჩემი ქალიშვილის, მედისონის დაკრძალვიდან ერთ საათზე ნაკლებ დროში თქვა.

ის მხოლოდ ოცდათხუთმეტი წლის იყო.

მიწა ჯერ კიდევ სველი იყო, ახალ საფლავს კი თეთრი ყვავილები ერტყა გარშემო. ჩემი სამი შვილიშვილი ჩემს გვერდით იდგა.

ცამეტი წლის ჰეილის დედის ჩარჩოში ჩასმული ფოტო მკერდზე ჰქონდა მიკრული.

ათი წლის ბრუკი ჩუმად დასჩერებოდა მიწას.

შვიდი წლის ლილი ჩემს პალტოს ეკვროდა და ცახცახებდა.

ბრენდონი მგლოვიარე ქმარს საერთოდ არ ჰგავდა. მისი კოსტიუმი იდეალურად იყო დაუთოებული, ძვირადღირებული ფეხსაცმელი სუფთა ჰქონდა, სახეზე კი ცრემლის კვალი არ ეტყობოდა.

უცებ ტელეფონი აუვიბრირდა.

შეტყობინება წაიკითხა და გაიღიმა.

მისკენ ნაბიჯი გადავდგი.

— რა თქვი ახლა?

ბრენდონმა ისე ამოიოხრა, თითქოს უხერხულ მდგომარეობაში მე ვაყენებდი.

— რობერტ, მედისონი აღარ არის. მე მაქვს უფლება, ცხოვრება თავიდან ავიწყო.

— შენი ქალიშვილები?

— ჩემს საცოლეს არ სურს სამი გოგონას გაზრდა, რომლებსაც ის სძულთ, — მიპასუხა. — შენ მათი ბაბუა ხარ. შეგიძლია წაიყვანო.

სასაფლაოზე გაოგნებული სიჩუმე ჩამოვარდა.

რამდენიმე ნათესავმა თავი დახარა. ერთმა ქალმა ტირილი დაიწყო. პასტორმაც კი გვერდზე გაიხედა.

ერთი წამით ბრაზმა მთლიანად შემიპყრო.

მაშინ ლილის პატარა ხელი ჩემს ხელში ჩასრიალდა.

გოგონებს დავხედე და რაღაც უცნაური შევამჩნიე.

ჰეილი არ ტიროდა.

ის ბრენდონს ისეთი სიმშვიდით უყურებდა, როგორი სახეც არც ერთ ბავშვს არ უნდა ჰქონდეს დედის დაკრძალვაზე.

შემდეგ ბრუკს შეხედა.

ბრუკმა ლილის გახედა.

სამმა დამ ერთმანეთს უსიტყვო ნიშანი მისცა.

მათ რაღაც იცოდნენ.

მათ წინ დავიჩოქე.

— ჩემთან მოდიხართ სახლში, — ვუთხარი. — სამივენი. ვერავინ დაგაშორებთ.

ბრენდონმა ჩუმად გაიცინა.

— შესანიშნავია. მაშინ ჩემი პრობლემა მოგვარდა.

არც ქალიშვილები ჩახუტებია და არც უკითხავს, რამე ხომ არ სჭირდებოდათ.

უბრალოდ შემობრუნდა და სასაფლაოს ჭიშკართან გაჩერებული შავი ჯიპისკენ წავიდა.

მგზავრის სავარძელში ახალგაზრდა ქერა ქალი იჯდა დიდი მზის სათვალით. ბრენდონი რომ დაინახა, გაიღიმა.

ის მანქანაში ჩაჯდა და უკან მოუხედავად წავიდა.

როდესაც გოგონები ჩემი მანქანისკენ მიმყავდა, შევამჩნიე, რომ ჰეილის პალტო ძალიან მჭიდროდ ჰქონდა შეკრული.

შიგნით რაღაცას მალავდა.

— რას მალავ? — ვკითხე.

მან ნერვიულად მიმოიხედა და გაცრეცილი წითელი ჩანთა გამოაჩინა.

— დედამ გვითხრა, არასდროს მივცეთ მამას მისი პოვნის უფლება.

შიგნით მედისონის პირადი დღიური, რამდენიმე ჩანაწერი და დალუქული კონვერტი იდო.

ბრუკი ახლოს მოვიდა.

— წერილზე მამის საცოლის სახელია დაწერილი.

მაშინ ყველაფერი გავიგე.

ბრენდონს ეგონა, რომ მედისონის სიკვდილმა გაათავისუფლა.

მაგრამ ჩემმა ქალიშვილმა საკმარისი მტკიცებულება დატოვა, რათა მისი ქორწილი მანამდე შეჩერებულიყო, სანამ ის საკურთხეველთან მივიდოდა.

მეორე ნაწილი პირველ კომენტარშია.

ნაწილი 2 — წერილი, რომელიც მედისონმა დატოვა

იმ საღამოს, როდესაც გოგონებს ბოლოს და ბოლოს ჩაეძინათ, წითელი ჩანთა სამზარეულოში შევიტანე და მაგიდაზე დავდე.

ჰეილი ჩემ წინ დაჯდა.

— ჯერ რაღაც უნდა მოგასმენინო, — ჩურჩულით მითხრა.

პატარა ხმის ჩამწერი ამოიღო და ჩართო.

თავიდან მხოლოდ სუნთქვა მესმოდა.

შემდეგ ოთახში მედისონის ხმა გაისმა.

— ბრენდონ, გთხოვ, შეწყვიტე ჩვენი ანგარიშიდან თანხის გადარიცხვა. ეს ფული გოგონებისთვისაა.

მამაკაცმა მკაცრად უპასუხა:

— ავად ხარ. ფულზე ფიქრი აღარ გჭირდება.

შემდეგ ფონიდან სხვა ხმა გაისმა.

ქალის ხმა.

— სიმართლე უთხარი. სამუდამოდ ვერ დაველოდებით.

ჩანაწერი დასრულდა.

ხელები გამეყინა.

ჰეილიმ თავი დახარა.

— ის ქალი ჯესიკაა, — თქვა მან. — მამის საცოლე.

ჯესიკა მხოლოდ ერთხელ მყავდა ნანახი, ორი წლის წინ საქველმოქმედო ვახშამზე. ბრენდონმა ის ბიზნესკონსულტანტად გაგვაცნო.

სხვა ჩანაწერებიც იყო.

ერთ-ერთში ბრენდონი აღიარებდა, რომ ჯესიკას თითქმის სამი წელი ხვდებოდა.

სხვა ჩანაწერში მედისონი ადანაშაულებდა მას, რომ ძლიერი წამლების ზემოქმედების ქვეშ დოკუმენტებზე ხელის მოწერა აიძულა.

ბოლო ჩანაწერი ყველაზე საშინელი იყო.

— მალე აღარ იქნები, — მშვიდად ამბობდა ბრენდონი. — გოგონები ვიღაც სხვისი პრობლემა გახდებიან, მე და ჯესიკა კი ბოლოს და ბოლოს იმ ცხოვრებას მივიღებთ, რომელსაც ვიმსახურებთ.

ჩამწერი გავთიშე.

რამდენიმე წამი მე და ჰეილი ჩუმად ვისხედით.

შემდეგ მან მედისონის დღიური გახსნა.

ბოლო გვერდებზე დაკარგული ფულის, საიდუმლო შეხვედრებისა და სადაზღვევო დოკუმენტების შესახებ ეწერა, რომლებზეც ბრენდონმა ხელი იძულებით მოაწერინა.

მედისონს ისიც ჰქონდა დაწერილი, რომ ბრენდონი მისი სიკვდილისთანავე გოგონების გაგზავნას აპირებდა, რადგან ჯესიკას ისინი ახალ სახლში არ სურდა.

მაგრამ დალუქული წერილი განსხვავებული იყო.

კონვერტზე ჯესიკას სრული სახელი ეწერა.

ერთად გავხსენით.

მედისონს ეწერა:

„ჯესიკა, თუ ამას კითხულობ, ესე იგი მე აღარ ვარ და ბრენდონი ისევ გატყუებს, თითქოს შენ ხარ ქალი, რომელიც მან აირჩია.

შენ არ ხარ.

შენამდე სხვა ქალი იყო, შენ შემდეგ კი უკვე კიდევ სხვა გამოჩნდა.

ნახე ფოტოები, რომლებიც ჩემი დღიურის ბოლო გვერდის უკან დავმალე.

ბრენდონი სამივეს ერთსა და იმავე მომავალს დაგვპირდა.“

დღიურის ბოლო გვერდის უკან დაბეჭდილი ფოტოები ვიპოვეთ.

ერთ-ერთში ბრენდონი სასტუმროს წინ იდგა ქალთან ერთად, რომელსაც არასდროს შევხვედრივარ.

ფოტო მხოლოდ სამი კვირის წინ იყო გადაღებული.

სხვა ფოტოზე ის მედისონის მანქანასთან კოცნიდა იმ ქალს.

ჰეილიმ დაკრძალვის შემდეგ პირველად დაიწყო ტირილი.

— დედამ ყველაფერი იცოდა, — ჩურჩულით თქვა.

მაგიდას შემოვუარე და ჩავეხუტე.

მეორე დილით ადვოკატს დავურეკე და ყველა ჩანაწერის, გვერდისა და ფოტოს ასლი გადავეცი.

შემდეგ ჯესიკას დავუკავშირდი.

თავიდან ჩემთან შეხვედრაზე უარი თქვა.

მაგრამ როცა ვუთხარი, რომ მედისონმა მის სახელზე წერილი დატოვა, ერთ საათზე ნაკლებ დროში ჩემს სახლთან მოვიდა.

წერილი ორჯერ წაიკითხა.

შემდეგ ჩანაწერებს მოუსმინა.

როდესაც დაასრულა, სახეზე ფერი აღარ ედო.

— ჩვენი ქორწილი შაბათსაა, — ჩურჩულით თქვა.

— მაშინ ჯერ კიდევ გაქვს დრო, — ვუპასუხე.

შაბათ დილით ასზე მეტი სტუმარი ძვირადღირებულ სასტუმროში შეიკრიბა.

ბრენდონი საკურთხეველთან იდგა და თავდაჯერებულად იღიმოდა.

მაგრამ ჯესიკა საქორწილო დარბაზში მარტო არ შესულა.

მას ორი პოლიციელი ახლდა.

ადვოკატმა აღმოაჩინა, რომ ბრენდონმა მედისონის ხელმოწერა გააყალბა, გოგონების სატრასტო ანგარიშებიდან ფული მოიპარა და ყალბი დოკუმენტებით სიცოცხლის დაზღვევის თანხის მიღება სცადა.

ჯესიკამ ყველას თვალწინ ფოტოები გაუწოდა.

— მითხარი, რომ მედისონი სასტიკი იყო, — თქვა მან. — მითხარი, რომ შენი ქალიშვილები გძულდნენ. მაგრამ ყველა მოგვატყუე.

ბრენდონმა გაქცევა სცადა.

პოლიციელებმა კარამდე მისვლამდე შეაჩერეს.

რამდენიმე თვის შემდეგ მან თავი დამნაშავედ ცნო თაღლითობასა და ქურდობაში.

გოგონები ჩემთან დარჩნენ.

ჰეილი სკოლაში დაბრუნდა.

ბრუკმა ფსიქოლოგთან დაიწყო საუბარი.

ლილიმ ისევ შეძლო მთელი ღამე მშვიდად დაძინება.

მედისონის დღიური უსაფრთხოდ შევინახე ჩემს სამუშაო მაგიდაში.

ბოლო გვერდზე მისი უკანასკნელი სიტყვები ეწერა:

„ჩემმა ქალიშვილებმა შეიძლება იფიქრონ, რომ მარტო დავტოვე.

მაგრამ ერთ დღეს მიხვდებიან, რომ ყველაფერი იმისთვის გავაკეთე, რათა მას მათთვის ზიანის მიყენება აღარასდროს შეძლებოდა.“

და ის მართალი იყო.

ბრენდონს ეგონა, რომ ჩემი ქალიშვილის სიკვდილმა თავისუფლება მისცა.

მაგრამ მედისონის ხმამ საფლავის მიღმაც მოგვაღწია და მისი სამივე გოგონა გადაარჩინა.

Rate article
Add a comment