ქმარმა მაიძულა, მოტეხილი ფეხით ოცდაათი სტუმრისთვის მომემზადებინა საჭმელი — შემდეგ კი მისმა დედამ ისეთი გაკვეთილი ჩაუტარა, რომელსაც ვერასდროს დაივიწყებდა
ჩემმა ქმარმა მაიძულა, ოცდაათი სტუმრისთვის მომემზადებინა საჭმელი, მიუხედავად იმისა, რომ ფეხი მოტეხილი მქონდა. მისი დაბადების დღის წვეულების ბოლოს კი საკუთარმა დედამ ატირა.
სამი კვირით ადრე კიბიდან ჩამოვვარდი და ფეხი მოვიტეხე. ექიმმა თაბაშირი დამადო და გამაფრთხილა, დიდხანს ფეხზე არ ვმდგარიყავი.
— რაც შეიძლება მეტი დაისვენეთ, — მითხრა მან. — წინააღმდეგ შემთხვევაში, ძვალი შეიძლება სწორად ვერ შეხორცდეს.
ჩემმა ქმარმა, დონალდმა, ექიმის ყველა სიტყვა გაიგონა.
მიუხედავად ამისა, ორმოცდამეათე დაბადების დღემდე ხუთი დღით ადრე გამომიცხადა, რომ აუზთან წვეულებაზე ოცდაათი ადამიანი ჰყავდა დაპატიჟებული.
— მჭირდება წასახემსებლები, ცხელი კერძები, დესერტები და კოქტეილები, — თქვა მან. — შენ ყოველთვის ყველაფერს იდეალურად აკეთებ.
გაოგნებული მივაშტერდი.
— დონალდ, ძლივს დავდივარ. ჯობია, საკვები გამოვიძახოთ ან უბრალოდ პატარა ოჯახური ვახშამი მოვაწყოთ.
მას გაეცინა.
— არ კვდები. სამზარეულოში სკამი დაიდგი და მჯდომარემ მოამზადე საჭმელი. ქეითერინგი ძალიან ძვირია.
ვცდილობდი ამეხსნა, რამდენად მტკივნეული იყო სამზარეულოში გადაადგილება, მაგრამ ის უფრო მეტად გაღიზიანდა.
— ჩემი ორმოცდამეათე დაბადების დღეა, — მომიგო გაბრაზებულმა. — შეწყვიტე ყველაფრის საკუთარ თავზე გადატანა.
წვეულების დილას ოთხ საათზე ავდექი.
ერთ ყავარჯენზე დაყრდნობილი ვჭრიდი ბოსტნეულს, ვურევდი სოუსებს, ვაცხობდი დესერტებს და ლანგრებს ვავსებდი. ყოველ რამდენიმე წუთში დაჯდომა მიწევდა, რადგან თაბაშირის ქვეშ ფეხი ძლიერად მიცემდა. შემდეგ თავს ისევ ადგომას ვაიძულებდი.
შუადღისთვის ხელები მიკანკალებდა.
გარეთ, აუზთან, მუსიკა უკრავდა. დონალდი მეგობრებთან ერთად იცინოდა, კოქტეილებს სვამდა და მილოცვებს იღებდა.
არავინ იცოდა, რომ ყველაფერი სრულიად მარტო მოვამზადე.
მე სამზარეულოში დავრჩი, სტუმრები კი იმ კერძებს მიირთმევდნენ, რომელთა მომზადებასაც საათები მოვანდომე.
ამ დროს სამზარეულოში დონალდის დედა, მარგარეტი, შემოვიდა.
მან შეხედა ჩემს ყავარჯენს, თაბაშირის ზემოთ შესიებულ ფეხს და ჩემს გვერდით მდგარ ხელუხლებელ თეფშს.
— აქ რას აკეთებ? — მკითხა მან.
სიმართლე ვუთხარი.
მარგარეტს სახე მაშინვე შეეცვალა. ერთი სიტყვის თქმის გარეშე გარეთ გავიდა.
რამდენიმე წუთში მუსიკა გაჩერდა.
შემდეგ დონალდის ყვირილი გავიგონე:
— დედა, რას აკეთებ?
ყავარჯნებით ნელა გავედი აუზისკენ.
მარგარეტი საჭმლით სავსე მაგიდების გვერდით იდგა და ხელში მიკროფონი ეჭირა.
— ჩემს შვილს სურს, ყველამ იცოდეს, ვინ მოამზადა ეს წვეულება, — თქვა მან.
დონალდმა ნერვიულად გაიღიმა.
მარგარეტმა ჩემკენ გამოიშვირა ხელი.
— მან. მოტეხილი ფეხით. საჭმლის მომზადება დილის ოთხ საათზე დაიწყო, მაშინ როცა დონალდი აუზთან ისვენებდა.
სტუმრები დადუმდნენ.
დონალდმა მისი შეჩერება სცადა, მაგრამ მარგარეტმა ხელი ასწია.
— რადგან ჩემს შვილს ჰგონია, რომ დაშავებულმა ადამიანმა ტკივილის მიუხედავად უნდა იმუშაოს, მისთვის განსაკუთრებული დაბადების დღის გაკვეთილი მოვამზადე.
მან დონალდს კონვერტი გაუწოდა.
შიგნით დასუფთავების კომპანიისა და ქეითერინგის უკვე გადახდილი ანგარიშები იდო, ასევე ჩემთვის ახლომდებარე სასტუმროში ერთი კვირის ჯავშანი.
— შენს ცოლს თითოეულ ცენტს აუნაზღაურებ, — უთხრა მარგარეტმა. — როცა ყველა წავა, სახლს სრულიად მარტო დაალაგებ. ის კი კომფორტულ ადგილას წავა, რათა გამოჯანმრთელდეს.
დონალდს სახე გაუწითლდა.
სტუმრებმა სათითაოდ დაიწყეს წასვლა. ზოგი თავს აქნევდა, სხვები კი ჩუმად მიხდიდნენ მადლობას საჭმლისთვის.
დონალდი აუზთან სრულიად დამცირებული იდგა.
როცა ბოლოს შემომხედა, თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე.
— ვერ ვხვდებოდი, რამდენად ეგოისტურად ვიქცეოდი, — ჩაიჩურჩულა მან.
მარგარეტმა ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა.
— ხვდებოდი, — უპასუხა მან. — უბრალოდ გეგონა, რომ ის არასდროს გაიძულებდა შედეგების წინაშე დამდგარიყავი.
სრული ისტორია კომენტარებშია
დონალდი აუზთან ცრემლიანი თვალებით იდგა, მაგრამ ცხოვრებაში პირველად მის მიმართ სიბრალული არ მიგრძნია.
მისი დედა ნივთების შეგროვებაში დამეხმარა და იმ სასტუმროში წამიყვანა, რომელიც ჩემთვის დაჯავშნა. წასვლამდე დონალდს მიუბრუნდა და უთხრა, რომ თითოეული ჭუჭყიანი თეფში, ჭიქა და ნაგვის ნაჭერი ზუსტად იქ დარჩებოდა, სადაც იყო, სანამ ყველაფერს საკუთარი ხელით არ დაალაგებდა.
როცა სასტუმროში მივედით, მარგარეტი ოთახში შესვლაში დამეხმარა და ჩვენთვის ვახშამი შეუკვეთა.
სწორედ მაშინ შეამჩნია, რამდენად ძლიერად მქონდა ფეხი შესიებული.
მან დაჟინებით მოითხოვა, საავადმყოფოში წავსულიყავით.
ექიმმა თაბაშირის ნაწილი მოხსნა და ფეხი შემიმოწმა. მისი სახე მაშინვე დასერიოზულდა.
ზედმეტად ბევრი საათი მქონდა ფეხზე გატარებული და დატვირთვამ შეშუპება გააუარესა. საბედნიეროდ, ძვალი ადგილიდან არ დაძრულა, მაგრამ ექიმმა გაგვაფრთხილა, რომ კიდევ ერთ ასეთ დღეს შესაძლოა მუდმივი დაზიანება გამოეწვია.
მარგარეტი სრულიად გაჩუმდა.
სასტუმროში დაბრუნებისას საჭეს ისე ძლიერად უჭერდა ხელს, რომ თითები გაუთეთრდა.
— ჩემმა შვილმა ზუსტად იცოდა, რა თქვა ექიმმა, — ჩაიჩურჩულა მან. — და ამის მიუხედავად, მაინც გაიძულა, ყველაფერი ეს გაგეკეთებინა?
თავი დავუქნიე.
იმ ღამით დონალდმა ოცზე მეტჯერ დამირეკა.
არ ვუპასუხე.
მეორე დილით მარგარეტი სახლში დაბრუნდა. მოგვიანებით მომიყვა, იქ რა დახვდა.
დონალდს თითქმის არაფერი ჰქონდა დალაგებული. დივანზე იჯდა, გარშემო ჭუჭყიანი თეფშები და ცარიელი ბოთლები ეყარა და წუწუნებდა, რომ ეს ყველაფერი ერთი ადამიანისთვის ძალიან ბევრი სამუშაო იყო.
მარგარეტმა ჩემი საავადმყოფოს დოკუმენტები მის წინ, მაგიდაზე დადო.
უთხრა, რომ მისი ეგოიზმის გამო შეიძლებოდა ოპერაცია დამჭირვებოდა.
დონალდმა თავის მართლება სცადა.
თქვა, ვერ ხვდებოდა, რამდენი სამუშაო იყო საჭირო ასეთი წვეულების მოსაწყობად. ამტკიცებდა, რომ ეგონა, დასვენება მაშინ შემეძლო, როცა მომინდებოდა.
მარგარეტმა შეახსენა, რომ დახმარება როცა ვთხოვე, დამცინა.
შემდეგ მან ისეთი რამ გააკეთა, რასაც საერთოდ არ ველოდი.
მან რამდენიმე ნათესავს დაურეკა, რომლებიც წვეულებაზე იმყოფებოდნენ, და ზუსტად მოუყვა, რა თქვა ექიმმა. დონალდსაც უთხრა, რომ მასთან ურთიერთობა აღარ სურდა, სანამ გულწრფელად არ მოიხდიდა ბოდიშს და თავის საქციელს არ შეცვლიდა.
ამან ის საბოლოოდ გატეხა.
ორი დღის შემდეგ დონალდი სასტუმროში მოვიდა.
ძალიან დაღლილი ჩანდა. ჭურჭლის რეცხვისა და ეზოს დალაგების გამო ხელებზე პატარა ჭრილობები ჰქონდა. საკუთარი დანაზოგით ადამიანი დაიქირავა, რათა სამზარეულო საფუძვლიანად დაესუფთავებინა.
კართან გაჩერდა და ტირილი დაიწყო.
— მსახურივით გექცეოდი, — თქვა მან. — ჩემთვის ადამიანებზე შთაბეჭდილების მოხდენა უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე საკუთარი ცოლის დაცვა.
მოვუსმინე, მაგრამ მაშინვე არ ვაპატიე.
ვუთხარი, რომ ბოდიშს არანაირი მნიშვნელობა არ ექნებოდა, თუ მისი საქციელი არ შეიცვლებოდა.
ამიტომ პირობები დავუყენე.
სანამ გამოვჯანმრთელდებოდი, ყველა საოჯახო საქმეს თვითონ გააკეთებდა. ჩემთან ერთად ოჯახურ თერაპიაზე ივლიდა. და ჩემს ტკივილსა თუ სამედიცინო საჭიროებებს აღარასდროს უგულებელყოფდა.
დონალდი ყველაფერს დათანხმდა.
მომდევნო ექვსი კვირის განმავლობაში ის ამზადებდა საჭმელს, ალაგებდა, უსაფრთხოდ დაბანაში მეხმარებოდა, ექიმთან ვიზიტებზე დავყავდი და დივანზე ეძინა, როცა ფეხის ტკივილის გამო ნორმალურად დასვენებას ვერ ვახერხებდი.
მარგარეტი ხშირად გვსტუმრობდა, მაგრამ დონალდს წუწუნის უფლებას არასდროს აძლევდა.
ერთ საღამოს დონალდი ჩემს გვერდით დაჯდა და ისეთი რამ აღიარა, რომლის მოსმენაც ძალიან მტკივნეული იყო.
მითხრა, ყოველთვის ეგონა, რომ საოჯახო საქმეები მარტივი იყო, რადგან მე მათ მარტივად ვაჩენდი.
— ვერასდროს ვამჩნევდი, რამდენ რამეს აკეთებდი, — თქვა მან.
შევხედე და ვუპასუხე:
— ამჩნევდი. უბრალოდ გეგონა, რომ ეს შენი უფლება იყო.
ეს სიტყვები მას სამუდამოდ დაამახსოვრდა.
ჩვენი ქორწინება ერთ დღეში არ გამხდარა იდეალური. ნდობა ნელ-ნელა დაბრუნდა.
მაგრამ დონალდს თავისი ორმოცდამეათე დაბადების დღე არასდროს დავიწყებია.
არც იმ ოცდაათ სტუმარს დავიწყებია, რომლებმაც საკუთარი თვალით ნახეს, როგორ გამოააშკარავა დედამისმა ყველას წინაშე, როგორი ქმარი გახდა იგი.
