„დაწყევლილი“ ქალი ოცდაათ დოლარად გაყიდეს — მაგრამ მთიელმა, რომელმაც ის იყიდა, თვალის არიდებაზე უარი თქვა
პირველმა კაცმა ხუთი დოლარი შესთავაზა, რადგან სჭირდებოდა ვინმე, ვინც მისი სასაკლაოს იატაკს გახეხავდა.
მეორემ შვიდი დოლარი შესთავაზა და ხუმრობით თქვა, რომ ქალს ღუმლის გასაწმენდად ლამაზი სახე არ სჭირდებოდა.
მაშინ ელიას ბუნმა თქვა:
— ოცდაათი.
ლარამიში ყველა დადუმდა.
რებეკა ჰეილი ურემზე იდგა. მაჯები თოკით ჰქონდა შეკრული, თავზე კი მარცვლეულის ტომარა ჩამოეცვათ. თოვლი მის ჩექმებს ქვეშ დნებოდა და ტალახად იქცეოდა, მაშინ როცა კაცები, რომლებსაც ბავშვობიდან იცნობდა, მსჯელობდნენ, რა სამუშაოს შესრულებას აიძულებდნენ, თითქოს ქალი კი არა, ცხოველი ყოფილიყო.
მის სახელს არავინ ამბობდა.
მას დაწყევლილს ეძახდნენ.
ამბობდნენ, რომ ნებისმიერი კაცი, რომელიც მის სახეს დაინახავდა, მოკვდებოდა. ამტკიცებდნენ, თითქოს ქმრის მოწამვლა სცადა. ამბობდნენ, რომ ტომრის ქვეშ დამალული ნაწიბური იმის მტკიცებულება იყო, რომ ბოროტებამ თავისი ნიშანი დაადო.
მისი მამაც კი სასამართლოს შენობასთან იდგა და არაფერს აკეთებდა.
კლაიდ მერსერი მის გვერდით წინ და უკან დადიოდა და ხელში ქაღალდს იქნევდა.
— ახალგაზრდა და ძლიერია! — ყვიროდა ის. — საჭმლის მომზადება, კერვა და წმინდა წერილის კითხვა იცის. ერთადერთი პრობლემა ის არის, რაც ტომრის ქვეშ იმალება.
ბრბოს სიცილი აუტყდა.
რებეკას თავი არ დაუხრია. მან სახლი და რეპუტაცია დაკარგა, მაგრამ არ მისცემდა მათ უფლებას, მისი გატეხვა ენახათ.
— ათი დოლარი! — დაიყვირა კლაიდმა.
— ხუთი! — შესძახა მთვრალმა რანჩოს მუშამ.
— შვიდი, — თქვა მეორემ. — მაგრამ ბეღელში დაიძინებს.
ამ დროს ბრბოდან ღრმა ხმა გაისმა.
— ოცი.
სიცილი მიწყდა.
ელიას ბუნი წინ გამოვიდა. ის ყოფილი კავალერიის ჯარისკაცი იყო და ბიგჰორნის მთებში მარტო ცხოვრობდა.
— ჯერ არც კი გინახავს, — გააფრთხილა კლაიდმა.
— საკმარისი მოვისმინე, — უპასუხა ელიასმა.
— მაშინ იცი, რას ამბობენ მასზე.
— ვიცი, რას ამბობენ ადამიანები, როცა სისასტიკე მათ ძლიერებად აგრძნობინებს თავს.
ამის შემდეგ აღარავის გაუცინია.
სხვა კაცმა ოცდახუთი დოლარი შესთავაზა.
ელიასმა ოცდაათი თქვა და ტყავის ქისა ურემზე მოისროლა.
— გაყიდულია! — გამოაცხადა კლაიდმა. — მხოლოდ მაშინ ნუ დაბრუნდები ტირილით, როცა მის სახეს დაინახავ.
ელიასი ურემზე ავიდა.
რებეკა უხეში ხელების შეხებისთვის მოემზადა. მაგრამ კაცი მის წინ ჩაიმუხლა და დანა თოკის ქვეშ გაატარა.
— არ გაინძრე.
პირმა თოკის ბოჭკოები გადაჭრა.
— სიარული შეგიძლია?
— დიახ.
ეს იყო პირველი სიტყვა, რომელიც რებეკამ იმ დილით თქვა.
ელიასი ურემიდან ჩამოვიდა და დაელოდა. ხელი არ ჩაუვლია მისთვის, ცხენზე არ მიუბამს და ტომარაც არ მოუხსნია. უბრალოდ მასთან ერთად წავიდა, ხოლო ქალაქის მცხოვრებლები გზას უთმობდნენ.
რამდენიმე საათის შემდეგ ისინი გაყინულ მთებში მიემართებოდნენ.
— შეგიძლია მოიხსნა, — უთხრა ელიასმა. — არავინ გიყურებს.
რებეკამ თასმა შეასუსტა, მაგრამ ტომარა მხოლოდ იმდენად ასწია, რომ ბილიკი დაენახა. წარსულში დაპირებებს უკვე ენდო.
მზის ჩასვლისას ისინი გაყინული ნაკადულის პირას მდგარ განმარტოებულ ქოხს მიადგნენ. ბუხარში ცეცხლი ენთო. ელიასმა თოფი კართან დადო და ზურგი შეაქცია.
— მაშინ მოიხსენი, როცა მზად იქნები.
რებეკას ხელები უკანკალებდა.
ქმარი ეუბნებოდა, რომ ვერც ერთი კაცი ვერ შეხედავდა ზიზღის გარეშე. ქალაქმა მას დაუჯერა. მამამ კი დუმილი არჩია.
რებეკამ ტომარა ნელა გადაიძრო თავიდან.
მუქი თმა მხრებზე ჩამოეშალა. ერთი თვალი მწვანე ჰქონდა, მეორე კი — ნაცრისფერი. გრძელი ნაწიბური ლოყაზე გადიოდა.
ელიასი შემობრუნდა და სუნთქვა შეეკრა.
რებეკა შიშს ან სინანულს ელოდა.
ამის ნაცვლად კაცის გამომეტყველება გამკაცრდა.
— ვინ გაგიკეთა ეს?
— ჩემმა ქმარმა.
შემდეგ იმ კაცის სახელი უთხრა, რომელმაც სახე დაუსერა, ქონება წაართვა და, როდესაც გაქცევა შეძლო, ქმრის მოწამვლის მცდელობაში დაადანაშაულა.
კალებ ტერნერი.
ელიასმა ეს სახელი იცოდა.
— ჩემს წასაყვანად მოვა, — ჩურჩულით თქვა რებეკამ.
ელიასმა ბნელი ფანჯრისკენ გაიხედა.
გარეთ ცხენმა გაყინულ ტოტს დააბიჯა.
ტკაცუნის ხმა ხეებს შორის ექოდ გაისმა.
ელიასმა თოფს ხელი დასტაცა და კარი გააღო.
სახლის გარშემო სამი ახალი ნაკვალევი ჩანდა.
ერთი მათგანი რებეკას ფანჯრის ქვეშ მთავრდებოდა.
სრული ისტორია წაიკითხეთ კომენტარებში 👇👇
ელიასი გარეთ არ გასულა.
კარი ჩუმად დახურა, მძიმე ხის ურდული ჩასწია და ფანჯარასთან მდგარი ლამპარი ჩააქრო.
— ბუხართან დარჩი, — ჩურჩულით უთხრა.
რებეკა გაშეშებული იდგა და მარცვლეულის ტომარას მკერდზე იხუტებდა.
სიბნელიდან ხმა გაისმა.
— ბუნ! კარი გააღე. ეს ქალი კალებ ტერნერს ეკუთვნის.
ელიასმა ხმა იცნო. ეს ამოს პაიკი იყო, კალების დაქირავებული შეიარაღებული კაცი, რომელიც ოდესღაც ბანდასთან ერთად დადიოდა და ფულის სანაცვლოდ სახლ-კარებს წვავდა.
— ის არც ერთ კაცს არ ეკუთვნის! — დაიყვირა ელიასმა.
ტყვია ქოხის კედელს მოხვდა.
რებეკა შეკრთა, მაგრამ ელიასი მშვიდად დარჩა. გვერდითა ფანჯარასთან მივიდა და ჩრდილებს დააკვირდა.
სამი კაცი.
ერთი — ნაკადულთან.
მეორე — შეშის გროვის უკან.
მესამე — რებეკას ფანჯრის ქვეშ.
— სროლა იცი? — ჰკითხა ელიასმა.
— ქმარი იარაღთან მიახლოებასაც კი მიკრძალავდა.
— დატენვა შეგიძლია?
რებეკამ თავი დაუქნია.
ელიასმა რევოლვერი გაუწოდა და დოლურა აჩვენა.
— დაბლა დარჩი. მხოლოდ მაშინ გაისროლე, თუ ვინმე შემოვა.
შემდეგ დათვის ტყავის ხალიჩის ქვეშ დამალული საიდუმლო კარი გახსნა.
რებეკა გაოცებული მიაჩერდა.
— გვირაბია?
— ძველი სამხედრო ჩვევა.
ისინი ქოხის ქვეშ გაძვრნენ და საკვამლე სახლის უკან გამოვიდნენ. იქიდან ელიასი ამოსს და დანარჩენ ორ კაცს ხედავდა, რომლებიც მთავარ კარს უთვალთვალებდნენ.
მან თოფი ასწია.
— იარაღი დაყარეთ.
კაცები სწრაფად შემობრუნდნენ.
ამოსმა გაიცინა.
— ოცდაათი დოლარი გადაიხადე უბედურებისთვის.
— არა, — თქვა ელიასმა. — ოცდაათი დოლარი გადავიხადე დანაშაულის შესაჩერებლად.
დიდხანს არავინ განძრეულა.
შემდეგ შეშის გროვასთან მდგარმა კაცმა პისტოლეტისკენ გაიწია ხელი.
ელიასმა მის ჩექმასთან, თოვლში გაისროლა.
გასროლის ხმამ ღამის სიჩუმე გაარღვია.
კაცმა იარაღი მაშინვე დააგდო.
ამოსმა შეიგინა, მაგრამ რებეკა საკვამლე სახლის უკნიდან გამოვიდა და რევოლვერი ორივე ხელით მტკიცედ ეჭირა.
— მახსოვხარ, — თქვა მან.
ამოსს ღიმილი სახეზე შეეყინა.
— შენ მაკავებდი, როდესაც კალები სახეს მისერავდა.
მესამე კაცმა იარაღი დაუშვა.
— მე ხელი არ მიხლია მისთვის, — სწრაფად თქვა მან. — კალებმა გადაგვიხადა, რომ უკან დაგვებრუნებინა.
— რატომ? — მკაცრად ჰკითხა ელიასმა.
კაცმა რებეკას შეხედა.
— იმიტომ, რომ ტერნერის ვერცხლის მაღაროს საკუთრების დოკუმენტი მის სახელზეა გაფორმებული.
რებეკას სუნთქვა შეეკრა.
დედამ ლარამის გარეთ მიწა დაუტოვა, მაგრამ კალები ყოველთვის ამტკიცებდა, რომ ის არაფრად ღირდა.
ამოსმა დაიყვირა:
— პირი მოკეტე!
მაგრამ შეშინებულმა კაცმა საუბარი განაგრძო.
— გასულ გაზაფხულზე კალებმა იქ ვერცხლი იპოვა. რებეკა შეშლილად ან გარდაცვლილად უნდა გამოეცხადებინა, სანამ ის სიმართლეს გაიგებდა.
გამთენიისას ელიასმა სამივე კაცი საკუთარ უნაგირებზე მიაბა და ქალაქისკენ წაიყვანა.
რებეკა მის გვერდით მიდიოდა, თავზე ტომრის გარეშე.
როდესაც ლარამიში შევიდნენ, ხალხი ქუჩებში გამოვიდა. ამჯერად არავის გაუცინია.
ელიასმა ტყვეები სასამართლოში შეიყვანა, რებეკამ კი კალების გაყალბებული საბუთები მოსამართლის მაგიდაზე დააწყო. შეშინებულმა შეიარაღებულმა კაცმა ყველაფერი გაიმეორა.
შუადღემდე შერიფის თანაშემწეებმა კალებ ტერნერი ბანკში დააკავეს, როდესაც ის რებეკას მაღაროს გაყიდვას ცდილობდა.
კლაიდ მერსერი უკანონო პატიმრობისა და თაღლითობისთვის დააკავეს.
რებეკას მამა სასამართლოს გარეთ იდგა და ტიროდა.
— მეშინოდა, — უთხრა მან.
— მეც მეშინოდა, — უპასუხა რებეკამ. — მაგრამ თოკი ჩემს მაჯებზე იყო.
რებეკამ მას გვერდი აუარა.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ის ელიასის ქოხში დაბრუნდა, ამჯერად არა როგორც ვინმეს საკუთრება, არამედ ძვირფასი მაღაროს კანონიერი მფლობელი.
მან მაგიდაზე ოცდაათი დოლარი დადო.
ელიასმა წარბები შეკრა.
— ეს რა არის?
— ფასი, რომელიც გადაიხადე.
— მე შენ არასოდეს მიყიდიხარ.
— ვიცი.
რებეკამ მონეტები მისკენ მიაჩოჩა.
— მაშინ ეს პარტნიორობის საფასურად ჩათვალე.
ელიასმა ჯერ მის ნაწიბურს შეხედა, შემდეგ კი სხვადასხვა ფერის თვალებში ჩახედა.
— როგორი პარტნიორობის?
რებეკამ მრავალი წლის შემდეგ პირველად გაიღიმა.
— ისეთ პარტნიორობას, სადაც არც ერთი ჩვენგანი თვალს არ აარიდებს.
გარეთ გაზაფხულის პირველმა დნობამ გაყინული ნაკადულის ყინული შეასუსტა. წყალი მის ქვეშ ამოძრავდა და ყოველი ჩუმი ტკაცუნით ზამთარი მთებიდან თანდათან შორს მიჰქონდა.
