ჩემი 90 წლის ბებია ყოველ საღამოს ერთი და იმავე ჭიქიდან მხოლოდ ერთ ყლუპს სვამდა. მერე ჩამჩურჩულა: „თუ დილით მკვდარი ვიქნები, ეს პოლიციას მიეცი…“ 😱💔

ჩემი ბებია ეველინი ოთხმოცდაათი წლის იყო, მაგრამ მისი მეხსიერება ჯერ კიდევ ბევრად უკეთესი ჰქონდა, ვიდრე მასზე ორჯერ ახალგაზრდა ბევრ ადამიანს.

რამდენიმე თვის წინ მის სახლში გადავედი, რადგან დედაჩემი ღამით მის მარტო დატოვებაზე ნერვიულობდა.

თავიდან ყველაფერი ჩვეულებრივად ჩანდა.

შემდეგ რაღაც უცნაური შევამჩნიე.

ყოველ საღამოს ზუსტად 23:17-ზე ბებია ერთსა და იმავე სავარძელში ჯდებოდა, გვერდით მდგარი მაგიდიდან პატარა ვარდისფერ ნივთს იღებდა და მუქი სითხით სავსე ჭიქიდან ერთ ყლუპს სვამდა.

არასოდეს ორს.

არასოდეს მთელ ჭიქას.

მხოლოდ ერთ ყლუპს.

შემდეგ რამდენიმე წამით ჭიქას დაჟინებით უყურებდა და ისევ მაგიდაზე დებდა.

პირველად ვიფიქრე, წამალი იყო.

მეორედ კი ჩავთვალე, რომ უბრალოდ მისი ერთ-ერთი ჩვევა იყო.

მაგრამ მესამე ღამეს რაღაც შევამჩნიე, რამაც ძალიან შემაწუხა.

სანამ დალევდა, ბებია ფანჯრისკენ იხედებოდა.

შემდეგ დერეფანს ამოწმებდა.

შემდეგ — შესასვლელ კარს.

მხოლოდ მაშინ, როცა დარწმუნდებოდა, რომ არავინ უყურებდა, ჭიქას ტუჩებთან მიიტანდა.

— ბებია, რას სვამ?

მისი ხელი გაშეშდა.

— არაფერს მნიშვნელოვანს.

— მაშინ რატომ აკეთებ ამას ყოველ საღამოს ზუსტად 23:17-ზე?

დიდხანს მიყურებდა.

მის სახეზე გამოხატულებამ ჩემი ღიმილი მაშინვე გააქრო.

შემდეგ ჩემკენ გადაიხარა.

— იმიტომ, რომ ამ სახლში ვიღაც ელოდება, როდის აღარ გავიღვიძებ.

გავშეშდი.

— რა?

მან ჭიქა ხელებში ჩამიდო.

— ემილი, ყურადღებით მომისმინე. თუ ხვალ დილით მკვდარი ვიქნები, ეს ჭიქა არ გარეცხო.

ტანში ჟრუანტელმა დამიარა.

— რატომ?

— პირდაპირ პოლიციაში წაიღე.

ვიფიქრე, ალბათ დაბნეული იყო.

იქნებ ასაკმა გახადა ეჭვიანი და შეშინებული.

მაგრამ შემდეგ ისეთი რამ თქვა, რომ სუნთქვა შემეკრა.

— იმას, რაც ამ ჭიქაშია, მე არ ვამზადებ.

სანამ კიდევ რამეს ვკითხავდი, შესასვლელი კარი გაიღო.

დედაჩემი შემოვიდა.

ბებია მაშინვე სავარძელს მიეყრდნო და ძალით გაიღიმა.

— ჯერ კიდევ არ გძინავთ? — იკითხა დედამ.

— ვერ დავიძინე, — უპასუხა ბებიამ.

დედამ ჩემს ხელში ჭიქა შეამჩნია.

— მომეცი, მე მივხედავ.

უცებ ბებიამ მაჯაში ძლიერად ჩამავლო ხელი.

— არ მისცე საშუალება, რომ გარეცხოს, — ჩამჩურჩულა.

დედა შემობრუნდა.

— რა თქვა?

— არაფერი.

დედამ ჭიქა გამომართვა და სამზარეულოში წავიდა.

უკან გავყევი.

როცა ნიჟარასთან მივედი, ჭიქა უკვე ცარიელი იყო.

— დედა, რატომ გადაღვარე?

უცნაურად შემომხედა.

— იმიტომ, რომ ეს ჭიქა იქ საერთოდ არ უნდა ყოფილიყო.

ამ პასუხზე მთელი ღამე ვფიქრობდი.

მეორე დილით ზუსტად 6:03-ზე ქვედა სართულიდან ძლიერმა ხმაურმა გამაღვიძა.

ბებიას საძინებლისკენ გავიქეცი.

საწოლი ცარიელი იყო.

ფანჯარა ღია.

მისი ჩუსტები ისევ საწოლთან იდგა.

ტელეფონი კი ტუმბოზე იდო.

მაგრამ ბებია გაქრა.

შემდეგ მის ბალიშზე რაღაც შევამჩნიე.

იგივე პატარა ვარდისფერი ნივთი, რომელიც ყოველ საღამოს ეჭირა.

მის ქვეშ დაკეცილი წერილი იდო.

ხელები მიკანკალებდა, როცა გავხსენი.

იქ მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა:

„ვიცი, ვინ ურევს ამას ჩემს სასმელში. შენც იცნობ ამ ადამიანს.“

ტელეფონს მაშინვე დავწვდი.

მაგრამ სანამ პოლიციაში დარეკვას მოვასწრებდი, უკან დედაჩემის ხმა გავიგონე.

სახე სრულიად გაფითრებული ჰქონდა.

შემდეგ ჩუმად მითხრა:

— ემილი… რაც არ უნდა გააკეთო, პოლიციაში არ დარეკო.

ნელა შევბრუნდი.

მე მისთვის ჯერ არც კი მითქვამს, რომ ბებია დაკარგული იყო.

სრული ისტორია კომენტარებში 👇👇

ნაწილი 2 — სიმართლე ბებიას ჭიქის უკან

დედაჩემს მივაშტერდი.

— რას ნიშნავს, პოლიციაში არ დარეკო?

არ მიპასუხა.

ამის ნაცვლად, ბებიას ოთახში შევიდა და კარი ჩუმად მიხურა.

— ემილი, არის რაღაცები, რაც არ გესმის.

ხელები მიკანკალებდა.

— მაშინ ამიხსენი.

დედამ საწოლზე დადებულ წერილს შეხედა.

როგორც კი ბებიას ხელწერა დაინახა, სახეზე რაღაც შეეცვალა.

ეს გაოცება არ იყო.

ეს იყო ამოცნობა.

და სწორედ ამან შემაშინა ყველაზე მეტად.

— შენ იცოდი, — ჩავჩურჩულე.

დედა ნელა დაჯდა.

— ბოლო სამი კვირაა, ბებია დარწმუნებული იყო, რომ ვიღაც მის სასმელში რაღაცას ურევდა.

— დარწმუნებული?

— ყველას ეჭვობდა. მე. ექთანს. შენც კი.

წერილი მაღლა ავწიე.

— მაშინ რატომ მითხარი, პოლიციაში არ დარეკო?

დედამ დერეფნისკენ გაიხედა.

— იმიტომ, რომ თუ პოლიცია მოვა, სარდაფის ამბავს გაიგებს.

გავშეშდი.

— რა სარდაფის?

ბებიას სახლს ნამდვილად ჰქონდა სარდაფი, მაგრამ რამდენადაც მახსოვდა, ყოველთვის ჩაკეტილი იყო.

ბავშვობაში კართან მიახლოებაც კი აკრძალული გვქონდა.

დედა უხმოდ ჩავიდა ქვემოთ.

უკან გავყევი.

სურათის ჩარჩოს უკანიდან პატარა სპილენძის გასაღები გამოიღო და სარდაფის კარი გააღო.

პირველი, რაც ვიგრძენი, სუნი იყო.

მტვერი.

ძველი ხე.

და რაღაც სამკურნალო.

კიბის ბოლოში პატარა მაგიდა იდგა.

მასზე ათეულობით ცარიელი მინის ბოთლი ეწყო.

ყველა ისეთივე მუქ სითხეს ჰგავდა, რომელსაც ბებია სვამდა.

— დედა… რა არის ეს?

არ მიპასუხა.

შემდეგ კედელზე გაკრული ფოტოები შევამჩნიე.

ბებია.

დედაჩემი.

უცნობი მამაკაცი.

და მე.

ზოგი ფოტო ოც წელზე მეტი ხნის იყო.

ერთ-ერთზე ვიღაცას ეწერა:

„ემილი მისგან შორს დაიჭირე.“

მუცელი შემეკუმშა.

— ვინ არის?

სანამ დედა მიპასუხებდა, ზედა სართულიდან ნაბიჯების ხმა გავიგონეთ.

ნელი.

მძიმე.

ვიღაც სახლში შემოვიდა.

დედას სახე გაუფითრდა.

— ის არ უნდა დაბრუნებულიყო.

— ვინ?

მკლავში ჩამავლო ხელი.

— აქ დარჩი.

მაგრამ მაინც გავყევი.

კიბეები ჩუმად ავიარეთ.

სამზარეულოში კაცი იდგა.

დაახლოებით სამოცდაათი წლის.

ჭაღარა თმა.

მუქი პალტო.

ხელში კი ეჭირა…

ბებიას დაკარგული ჭიქა.

როცა დაგვინახა, შემობრუნდა.

შემდეგ პირდაპირ მე შემომხედა.

რამდენიმე გრძელი წამი არავინ ლაპარაკობდა.

ბოლოს გაიღიმა.

— ზუსტად შენს ბებიას ჰგავხარ, როცა შენს ასაკში იყო.

— ვინ ხართ?

დედა ჩვენს შორის ჩადგა.

— უნდა წახვიდე.

კაცმა ყურადღება არ მიაქცია.

— ემილი, შენი ბებია იმიტომ არ გაუჩინარებულა, რომ სიკვდილის ეშინოდა.

ჭიქა მაგიდაზე დადო.

— ის იმიტომ გაქრა, რომ ბოლოს და ბოლოს გადაწყვიტა, შენთვის სიმართლე ეთქვა.

გული გამალებით მიცემდა.

— რა სიმართლე?

კაცმა დედაჩემს შეხედა.

დედა ატირდა.

შემდეგ ისეთი სიტყვები თქვა, რომ თითქოს მთელი ოთახი გადაიხარა.

— დედაშენმა ოცდაათი წელი ყველაფერი გააკეთა, რომ შენ გეფიქრა, მე მკვდარი ვიყავი.

მივაშტერდი.

— რას ამბობთ?

პალტოს შიგნით ხელი ჩაიყო და ძველი ფოტო ამოიღო.

ფოტოზე ის ბებიას გვერდით იდგა.

ბებიას ხელში კი ახალშობილი ბავშვი ეჭირა.

მე.

ფოტოს უკანა მხარეს, ბებიას ხელწერით, ოთხი სიტყვა ეწერა:

„ემილი თავის მამასთან.“

ფეხები თითქმის მომეკვეთა.

დედას შევხედე.

თვალებში ვერ მიყურებდა.

კაცი ოდნავ ჩემკენ გადაიხარა.

— ახლა კი დედაშენს უნდა ჰკითხო, რატომ ურევდა ყოველ საღამოს რაღაცას ეველინის ჭიქაში.

დედამ თავი მკვეთრად ასწია.

— არა.

მაგრამ უკვე გვიანი იყო.

რადგან ჩვენს უკან, დერეფნიდან, ბებიას ხმა გაისმა.

მშვიდი.

მტკიცე.

და სრულიად ცოცხალი.

— ის ჩემს მოწამვლას არ ცდილობდა, ემილი.

ყველანი შევბრუნდით.

ბებია კარში იდგა.

შემდეგ ჩემ გვერდით მდგომ კაცზე მიუთითა.

— ის იყო.