😨💔 როცა 19 წლისები ვიყავით, ერთმანეთს შევპირდით, რომ თუ 60 წლის ასაკშიც ორივე მარტო ვიქნებოდით, ისევ მოვძებნიდით ერთმანეთს. ორმოცდაერთი წლის შემდეგ მაიკმა საავადმყოფოდან დამირეკა და მითხრა: „აქ იმიტომ დაგიბარე, რომ ბოლოს და ბოლოს უნდა გითხრა, რატომ დავკარგეთ ჩვენი ცხოვრების 40 წელი.“ 😢‼️
მე და მაიკმა ერთმანეთი მაშინ გავიცანით, როცა ჩვიდმეტი წლისები ვიყავით.
ჩვენ იმ ტიპის მეგობრები ვიყავით, რომლებზეც ყველა ერთსა და იმავეს ამბობდა.
— თქვენ ორნი ერთ დღეს აუცილებლად დაქორწინდებით.
ჩვენ ყოველთვის ვიცინოდით.
მაიკი სხვა გოგოებს ხვდებოდა, მე — სხვა ბიჭებს, მაგრამ ყოველი ცუდად დასრულებული პაემნის შემდეგ პირველი ადამიანი, ვისაც ვურეკავდით, ყოველთვის ერთმანეთი ვიყავით.
ერთ ზაფხულის საღამოს, როცა ცხრამეტი წლისები ვიყავით, ჩვენი სკოლის ამერიკული ფეხბურთის მოედნის ტრიბუნების ქვეშ ვისხედით.
მაიკმა პატარა თითი გამომიწოდა.
— თუ სამოცის რომ გავხდებით, ორივე ისევ მარტო ვიქნებით, შევპირდეთ ერთმანეთს, რომ აღარ მოვიქცევით ისე, თითქოს უბრალოდ მეგობრები ვართ. ერთმანეთს მოვძებნით.
გავიცინე და ჩემი პატარა თითი მის თითს გადავაჭდე.
— შევთანხმდით.
ორი თვის შემდეგ მაიკი კოლეჯში წავიდა, სამი შტატის იქით.
თავიდან ერთმანეთს ყოველ კვირას ვწერდით.
შემდეგ — თვეში ერთხელ.
და როცა ბოლოს და ბოლოს მივხვდი, რომ ის მხოლოდ მეგობარივით არ მიყვარდა, უკვე ძალიან გვიანი ჩანდა.
მაიკმა დაიწყო წერა ერთ გოგოზე, რომელიც კოლეჯში გაიცნო.
1986 წლის ზაფხულში მისგან ბოლო წერილი მივიღე.
იქ სულ რამდენიმე სტრიქონი იყო.
ვქორწინდები. გთხოვ, აღარ მომწერო.
იმ ფურცელს იმდენჯერ გადავიკითხავდი, რომ ბოლოს ნაკეცებზე დაიხა.
კვირები ვტიროდი.
მაგრამ მას აღარასოდეს მივწერე.
წლები გავიდა.
მე არასოდეს გავთხოვილვარ.
როცა მეკითხებოდნენ, რატომ, ყოველთვის ვპასუხობდი:
— უბრალოდ სწორი კაცი ვერასდროს შევხვდი.
მაგრამ ეს ბოლომდე სიმართლე არ იყო.
მე ის უკვე ჩვიდმეტი წლის ასაკში მქონდა ნაპოვნი.
გასულ სამშაბათს სამოცი წლის გავხდი.
იმ საღამოს ჩემი ბავშვობის სახლში მარტო ვიჯექი, როცა ძველმა სახლის ტელეფონმა დარეკა.
იმ ნომერზე თითქმის აღარავინ რეკავდა.
— ალო?
მამაკაცის ხმა მომესმა.
— კარენი ხართ? მე ბენი მქვია. მაიკის შვილი ვარ.
მთელი სხეული გამეყინა.
— მამაჩემი საავადმყოფოშია. მთხოვა, რომ გიპოვოთ. ბევრი დრო აღარ დარჩა.
შემდეგ ხმა გავიგონე, რომელიც ორმოცდაერთი წლის განმავლობაში არ მომისმენია.
— კარენ?
თვალები მაშინვე ცრემლებით ამევსო.
— მაიკ…
მან სუსტად ჩაისუნთქა.
— ჩვენი დაპირება გახსოვს?
— არასდროს დამვიწყებია.
რამდენიმე წამით გაჩუმდა.
შემდეგ თქვა რაღაც, რამაც ყველაფერი შეცვალა.
— იმ ღამეს უკვე მიყვარდი, როცა ეს პირობა მივეცით ერთმანეთს. და შენთვის ბეჭედიც უკვე ნაყიდი მქონდა.
სუნთქვა შემეკრა.
— მაშინ სხვაზე რატომ დაქორწინდი? რატომ მითხარი, რომ აღარ მომეწერა?
ხანგრძლივი დუმილის შემდეგ ჩურჩულით თქვა:
— კარენ, სწორედ ამიტომ გთხოვე აქ მოსვლა. მხოლოდ გამოსამშვიდობებლად არა. მინდა ბოლოს და ბოლოს გითხრა, რატომ დავკარგეთ ჩვენი ცხოვრების ორმოცი წელი.
ორმოცი წუთის შემდეგ მისი საავადმყოფოს პალატის კარი გავაღე.
მაიკი საწოლში იწვა, ძალიან გამხდარი, ჟანგბადის ნიღბით.
როცა დამინახა, სკამზე მიმითითა.
— ჯერ დაჯექი.
ძლივს ვსუნთქავდი.
— სიმართლე მითხარი.
მაიკს თვალები ცრემლებით აევსო.
— ის წერილი, რომელიც 1986 წელს მიიღე…
გაჩერდა.
— მე არ დამიწერია.
ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს მთელი ოთახი დატრიალდა.
— რას ამბობ?
მაიკმა საწოლის გვერდით მდგარ სკამს შეხედა.
იქ ძველი, გაცვეთილი ლურჯი ყუთი იდო.
ზედ ჩემი ხელწერით მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა.
მაიკისთვის.
მან შემომხედა და ძალიან ჩუმად თქვა:
— გახსენი. შიგნით არის ნამდვილი მიზეზი, რის გამოც ორმოცი წელი ერთმანეთისგან შორს ვიყავით.
ისტორიის გაგრძელება კომენტარში 👇‼️
ხელები ისე მიკანკალებდა, რომ რამდენიმე წამი ყუთის გახსნა ვერ შევძელი.
მაშინვე ვიცანი.
ორმოცი წლის წინ ზუსტად ამ ლურჯ ყუთში ჩავდე რამდენიმე ფოტო, ორი წერილი და პატარა სამახსოვრო, რომელიც მაიკმა სკოლის დამთავრების დღეს მაჩუქა.
ის 1986 წლის გაზაფხულზე გავუგზავნე.
მაგრამ პასუხი არასოდეს მიმიღია.
ახლა კი ის ჩემს კალთაში იდო, საავადმყოფოს პალატაში.
— ეს საიდან გაქვს? — ვკითხე.
პასუხის გაცემამდე მაიკმა ბენს შეხედა.
მისი შვილი მოგვიახლოვდა.
— მე ვიპოვე.
— სად?
ბენი შეყოვნდა.
— ბებიაჩემის სხვენში.
მაიკს შევხედე.
— დედაშენს ჰქონდა?
მან ნელა დამიქნია თავი.
მაიკის დედა, ჰელენი, ყოველთვის თავაზიანი იყო ჩემთან, მაგრამ არასდროს მქონია განცდა, რომ ჩვენი მეგობრობა უხაროდა.
მაიკმა ფრთხილად მოიხსნა ჟანგბადის ნიღაბი.
ბენი მაშინვე შეეცადა მის შეჩერებას.
— მამა, ექიმმა თქვა, რომ დიდხანს არ უნდა ილაპარაკო.
— ორმოცი წელი ვდუმდი, — ჩურჩულით თქვა მაიკმა. — აღარ გავჩუმდები.
ყუთს უფრო მაგრად მოვუჭირე ხელი.
— რა კავშირი ჰქონდა დედაშენს ჩვენს დაშორებასთან?
მაიკმა თვალები დახუჭა.
— ყველაფერი.
ამ ერთმა სიტყვამ გული გამიჩქარა.
— სანამ კოლეჯში წავიდოდი, მინდოდა მეთქვა, რომ მიყვარდი. ბეჭედიც კი მქონდა ნაყიდი. მაგრამ შემეშინდა. მეგონა, შობისთვის დავბრუნდებოდი და მაშინ გეტყოდი.
— მაგრამ არ მითხარი.
— იმიტომ, რომ იმ დროისთვის უკვე მეგონა, რომ შენ მე არ გინდოდი.
დაბნეული შევხედე.
— რატომ?
მაიკმა ყუთზე მიმითითა.
— შიგნით თეთრი კონვერტი ნახე.
ვიპოვე.
წინ მაიკის სახელი ეწერა, მაგრამ ხელწერა ჩემი არ იყო.
გავხსენი.
შიგნით წერილი იდო.
პირველი სტრიქონი წავიკითხე და მაშინვე მივხვდი, რა მომხდარიყო.
წერილში ეწერა, რომ სხვას ვხვდებოდი, რომ მაიკის მიმართ ნამდვილი გრძნობები არასდროს მქონია და რომ მას ჩემთვის წერილი აღარ უნდა მოეწერა.
თავი ავწიე.
— ეს მე არ დამიწერია.
— ახლა უკვე ვიცი.
— მაგრამ შენ დაიჯერე?
მაიკს სახეზე ცრემლები ჩამოუვიდა.
— ცხრამეტი წლის ვიყავი, კარენ. ხელწერა ისე ჰგავდა შენსას, რომ ერთი წამითაც არ შემპარვია ეჭვი.
წერილი კალთაში ჩამივარდა.
— და ის წერილი, რომელიც მე მივიღე? სადაც წერდი, რომ ქორწინდებოდი და აღარასოდეს უნდა მომეწერა?
რამდენიმე წამით არაფერი უთქვამს.
შემდეგ მიპასუხა:
— ისიც მე არ დამიწერია.
ცრემლებს ვეღარ ვიკავებდი.
— მაშინ ვინ?
მაიკს პასუხიც არ დასჭირვებია.
უკვე ვიცოდი.
— დედაშენმა.
მან თავი დამიქნია.
შემდეგ ყველაფერი მომიყვა.
ჰელენს ეშინოდა, რომ მაიკი ჩემს გამო კოლეჯს მიატოვებდა და სახლში დაბრუნდებოდა.
მაიკის მამა ცოტა ხნით ადრე გარდაცვლილიყო, ოჯახს ვალები ჰქონდა, და ჰელენს მთელი იმედი შვილის განათლებაზე ჰქონდა დამყარებული.
მის თვალში მე ვიყავი გოგო, რომელსაც შეეძლო მაიკი ჩვენს პატარა ქალაქში დაებრუნებინა და ის მომავალი დაენგრია, რომელიც მისთვის ჰქონდა დაგეგმილი.
ამიტომ გადაწყვიტა, ერთმანეთს დავშორებოდით.
თავიდან ჩემს წერილებს იჭერდა.
შემდეგ ზოგიერთს უკან აბრუნებდა.
ხოლო როცა მიხვდა, რომ მაინც ვცდილობდით კავშირის შენარჩუნებას, ორი ყალბი წერილი დაწერა.
ერთი მე გამომიგზავნა მაიკის სახელით.
მეორე მაიკს მისცა ჩემი სახელით.
ორივეს დაგვაჯერა, რომ ყველაფერი მეორემ დაასრულა.
— მაგრამ ეს ყუთი რატომ შეინახა? — ვკითხე.
ბენმა მიპასუხა.
— ალბათ ვერ გადააგდო. როცა ბებია გარდაიცვალა, მის სახლს ვალაგებდი. სხვენში დიდი ყუთი ვიპოვე, სავსე ძველი საბუთებით. ეს ლურჯი ყუთიც იქ იყო. და შენი ნამდვილი წერილებიც.
ლურჯი ყუთი ისევ გავხსენი.
შიგნით წერილების მთელი შეკვრა იდო.
ჩემი წერილები.
ბევრი ჯერ კიდევ გაუხსნელი იყო.
ერთი ამოვიღე.
ეს იყო წერილი, რომელიც იმ დღეს დავწერე, როცა საბოლოოდ გადავწყვიტე მაიკისთვის ჩემი გრძნობები გამემხილა.
გავხსენი.
პირველი სტრიქონის წაკითხვისთანავე თვალები ისევ ცრემლებით ამევსო.
მაიკ, დავიღალე იმის მოჩვენებით, თითქოს ჩემთვის უბრალოდ მეგობარი ხარ.
წერილი მკერდზე მივიკარი.
— ეს არასოდეს წაგიკითხავს?
— არა.
— რომ წაგეკითხა…
მან ჩემი წინადადება დაასრულა.
— შესაძლოა მთელი ჩვენი ცხოვრება სხვანაირი ყოფილიყო.
ორივე გავჩუმდით.
იმ სიჩუმეში ორმოცი წლის ტკივილი იდო.
შემდეგ ყველაზე მნიშვნელოვანი გამახსენდა.
— მაგრამ შენ დაქორწინდი.
მაიკის მზერა დარბილდა.
— კი. რამდენიმე წლის შემდეგ სიუზანზე დავქორწინდი. და მინდა ერთი რამ იცოდე. კარგი ქალი იყო. მიყვარდა. მას არანაირი დანაშაული არ მიუძღოდა იმაში, რაც ჩვენ დაგვემართა.
თავი დავუქნიე.
არ ვიცი რატომ, მაგრამ ამის მოსმენამ დამამშვიდა.
— როცა ეს წერილები იპოვე, რატომ არ მომძებნე?
მაიკმა ღრმად ჩაისუნთქა.
— იმიტომ, რომ სიუზანი მაშინ ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო. ჩვენს წარსულს მის ცხოვრებაში ვერ შევიტანდი და ვერ ვატკენდი. მე მასთან ცხოვრება ავირჩიე და ამ არჩევანის ერთგული უნდა ვყოფილიყავი.
— და ახლა?
— ორი წლის წინ გარდაიცვალა.
რამდენიმე წამით ისევ გაჩუმდა.
— სიკვდილამდე შენზე მოვუყევი.
გაკვირვებულმა შევხედე.
— და რა თქვა?
მაიკმა სუსტად გაიღიმა.
— მითხრა: „თუ შენ და კარენი მართლა დაპირდით ერთმანეთს, რომ სამოცი წლის ასაკში ისევ იპოვიდით ერთმანეთს, ამჯერად მაინც შეასრულე შენი პირობა.“
ცრემლებში გამეცინა.
მაგრამ მაიკი აღარ იღიმოდა.
ყუთს შეხედა.
— შიგნით კიდევ რაღაც არის.
წერილების ქვეშ პატარა შავი ხავერდის ყუთი იდო.
ავიღე.
გავხსენი.
შიგნით უბრალო ოქროს ბეჭედი იყო.
სუნთქვა შემეკრა.
— ეს ის ბეჭედია?
— კი.
— ორმოცი წელი შეინახე?
— ყოველ გადასვლაზე თან დამქონდა.
ცრემლები ლოყებზე ჩამომედინა.
— მაიკ, მთელი ჩვენი ცხოვრება დავკარგეთ.
მან ნელა გაამოძრავა ხელი, სანამ ჩემსას არ შეეხო.
შემდეგ თავისი პატარა თითი ჩემსას გადააჭდო.
ზუსტად ისე, როგორც მაშინ, როცა ცხრამეტი წლისები ვიყავით.
— მთელი არა, — ჩურჩულით თქვა.
— რას გულისხმობ?
— ორივე სამოცი წლის ვართ.
შევხედე.
მან სუსტად გაიღიმა.
— და ახლა ორივე მარტო ვართ.
ვერაფერი ვთქვი.
მაიკმა განაგრძო.
— აქ იმიტომ არ დაგიბარე, რომ წარსული დაგავიწყებინო. ეს შეუძლებელია. არც იმას ვაპირებ, მოვაჩვენო, თითქოს ის ორმოცი წელი არაფერს ნიშნავს. უბრალოდ მინდოდა, ბოლოს და ბოლოს სიმართლე გაგეგო.
სუნთქვის მოსაწესრიგებლად შეჩერდა.
— და თუ ცოტა დრო კიდევ დამრჩა… არ მინდა ისიც დავკარგოთ.
იმ ღამეს მის გვერდით დავრჩი.
მეორე დილით ექიმი შემოვიდა და გვითხრა, რომ მაიკის მდგომარეობა მძიმე იყო, მაგრამ კიდევ ერთი მკურნალობის მეთოდი არსებობდა, რომლის ცდაც შეიძლებოდა.
როცა ექიმი გავიდა, მაიკმა შემომხედა.
— თუ აქედან გამოვალ, ჩემთან ერთად ყავაზე წამოხვალ?
გამეცინა.
— ორმოცი წლით დაგაგვიანდა.
მისი სახე მოიღუშა.
ხელი მოვუჭირე.
— მაგრამ კი.
სამი კვირის შემდეგ მაიკი საავადმყოფოდან გამოვიდა.
სუსტი იყო.
ნელა დადიოდა.
მაგრამ პირველივე დღეს მთხოვა, ჩვენი ძველი სკოლის ფეხბურთის მოედანზე წამეყვანა.
ტრიბუნები წლების წინ შეეცვალათ.
ძლივს მივხვდით, სად ვისხედით იმ ღამეს.
ბოლოს იმ ადგილს მივაგენით, რომელიც სწორად ჩავთვალეთ.
ერთმანეთის გვერდით დავჯექით.
მაიკმა ჯიბიდან ძველი ბეჭდის ყუთი ამოიღო.
— ცხრამეტი წლის ასაკში ძალიან მეშინოდა, რომ ეს შენთვის მომეცა.
შევხედე.
— ახლა?
გაიღიმა.
— ახლა უფრო მეტად მეშინია.
ორივეს გაგვეცინა.
ორი თვის შემდეგ პატარა ცერემონიაზე დავქორწინდით.
ბენი მამამისის გვერდით იდგა.
როცა მაიკმა ბეჭედი თითზე გამიკეთა, ჩემკენ გადაიხარა და ჩამჩურჩულა:
— როგორც ჩანს, საბოლოოდ მაინც შევასრულეთ ჩვენი პირობა.
ჩემი პატარა თითი მისას გადავაჭდე.
— კი. უბრალოდ ორმოცი წლით დაგვაგვიანდა.
დაკარგულ წლებს ვეღარასდროს დავიბრუნებდით.
მაგრამ იმ დღეს ერთი რამ გავიგე.
ზოგჯერ ცხოვრება აღარ გვიბრუნებს იმას, რაც წაგვართვეს.
სამაგიეროდ, გვაძლევს ერთ უკანასკნელ შანსს, რომ არც ერთი დღე აღარ დავკარგოთ.
