😱💔 74 წლის ასაკში გაცნობის აპლიკაციაში გავიცანი მამაკაცი, რომელმაც მთხოვა, ვახშამზე მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლით მივსულიყავი, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი სიმაღლე ისედაც ორ მეტრს აღემატებოდა. მაგრამ როდესაც რესტორანში ფეხზე წამოვდექი, სახეზე ფერი დაკარგა და ჩურჩულით თქვა: „ღმერთო ჩემო… ეს მართლაც შენ ხარ… 40 წელია გეძებ.“ 🥺😭👇
74 წლის ვიყავი, როდესაც შვილიშვილმა დამარწმუნა, გაცნობის აპლიკაციაში დავრეგისტრირებულიყავი.
მთელი ცხოვრება უჩვეულოდ მაღალი ვიყავი — ჩემი სიმაღლე 203 სანტიმეტრს შეადგენდა. ახალგაზრდობაში მამაკაცები ან თავს მარიდებდნენ, ან ჩემს სიმაღლეს ღიად დასცინოდნენ.
მხოლოდ ჩემს ქმარს, ჯონს, არასოდეს რცხვენოდა ჩემი სიმაღლის.
ჩვენ ერთად 43 შესანიშნავი წელი გავატარეთ. მისი გარდაცვალების შემდეგ 12 წლის განმავლობაში არცერთ მამაკაცს არ ვაძლევდი უფლებას, ჩემთან დაახლოებულიყო.
მაგრამ ერთ დღეს ჩემმა შვილიშვილმა მითხრა:
— ბებო, შენ ჯერ კიდევ შეგიძლია შეგიყვარდეს. ის, რომ 74 წლის ხარ, არ ნიშნავს, რომ შენი ცხოვრება დასრულდა.
სწორედ ასე გავიცანი რობერტი.
ის 76 წლის იყო, ქვრივი, თავაზიანი და წარმოუდგენლად ყურადღებიანი.
ორი კვირის განმავლობაში ყოველ საღამოს ვსაუბრობდით. მეკითხებოდა ჩემი ცხოვრების შესახებ, ყურადღებით ისმენდა ისტორიებს ჩემს გარდაცვლილ ქმარზე და ერთხელაც არ უხუმრია ჩემს სიმაღლეზე.
ბოლოს ვახშამზე დამპატიჟა.
მაგრამ შეხვედრის წინა დღეს უცნაური თხოვნით მომმართა.
— მერი, შეგიძლია ხვალ შენი ყველაზე მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ჩაიცვა?
გამეცინა.
— რობერტ, ისედაც ორ მეტრზე მაღალი ვარ! რატომ გინდა, რომ მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელიც ჩავიცვა?
— გთხოვ, — მიპასუხა მან. — ერთ დღეს ყველაფერს აგიხსნი.
მეორე საღამოს რესტორანში ლურჯი კაბითა და ათსანტიმეტრიანი ქუსლების მქონე ფეხსაცმლით მივედი.
რობერტი შესასვლელთან მელოდებოდა.
ის ჩემზე თითქმის ორმოცი სანტიმეტრით დაბალი იყო.
როდესაც დამინახა, თვალებში უცნაური ელვარება გაუჩნდა.
— ზუსტად ასე… — ჩაიჩურჩულა მან.
ფანჯარასთან მდგარ მაგიდას მივუსხედით.
მთელი ვახშმის განმავლობაში რობერტი ნერვიულად იყურებოდა საათზე და დროდადრო ჩემს ფეხსაცმელს აკვირდებოდა.
ბოლოს მითხრა:
— მერი, შეგიძლია ერთი წუთით ფანჯარასთან დადგე?
— რატომ?
— მინდა, მთელი შენი სიმაღლით დაგინახო.
უხალისოდ წამოვდექი.
რობერტი რამდენიმე წამს დაჟინებით მიყურებდა. შემდეგ მოულოდნელად სახეზე ფერი დაკარგა.
— ღმერთო ჩემო… ეს მართლაც შენ ხარ.
— რას ლაპარაკობ?
პასუხის გაცემას აპირებდა, როდესაც გარეთ გაიხედა.
ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს შავი ჯიპი გაჩერდა.
მანქანიდან ორი მამაკაცი გადმოვიდა.
ერთ-ერთმა მათგანმა ტელეფონით დარეკა და თან პირდაპირ ჩვენი ფანჯრისკენ იყურებოდა.
რობერტმა მოულოდნელად ხელი ჩამავლო.
— მერი, აქედან დაუყოვნებლივ უნდა წავიდეთ!
— რატომ? ვინ არიან ეს მამაკაცები?
— გთხოვ, უბრალოდ მენდე.
მან სასწრაფოდ წამიყვანა რესტორნის უკანა გასასვლელისკენ.
მაგრამ კართან რესტორნის მენეჯერმა შეგვაჩერა.
— ბატონო რობერტ, ისინი უკვე შიგნით შემოვიდნენ.
შიშისგან უკან დავიხიე.
— რა ხდება აქ? თქვენ ყველანი ერთმანეთს იცნობთ?
რობერტი ჩემკენ შემობრუნდა. თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე.
— მერი, ჩვენი შეხვედრა შემთხვევითი არ ყოფილა.
ზურგში ცივმა ჟრუანტელმა დამიარა.
— რას გულისხმობ?
მას სიტყვების წარმოთქმა უჭირდა.
— ორმოც წელზე მეტია, რაც გეძებ.
ზუსტად ამ მომენტში რესტორნის კარი გაიღო.
შავი ჯიპიდან გადმოსული ერთ-ერთი მამაკაცი შიგნით შემოვიდა.
როგორც კი დამინახა, ადგილზე გაჩერდა და რობერტს მიუბრუნდა.
— მამა… ეს ის ქალია?
რობერტმა თავი დაუქნია.
მამაკაცი მომიახლოვდა და აკანკალებული ხმით მითხრა:
— ქალბატონო მერი, თუ თქვენ მართლაც ის ადამიანი ხართ, რომელსაც ამდენი წელია ვეძებთ, მაშინ ჩვენი ოჯახი ვალდებულია გაგიმხილოთ სიმართლე, რომლის შესახებაც ორმოცი წლის განმავლობაში არაფერი იცოდით…
გაგრძელება წაიკითხეთ კომენტარებში 👇‼️
რესტორნის უკანა კართან ვიდექი, შიშისგან გაშეშებული.
— ვინმემ ამიხსენით, რა ხდება! რა გინდათ ჩემგან?
— მე დანიელი მქვია, — მიპასუხა მამაკაცმა. — რობერტი მამაჩემია.
რობერტისკენ შევბრუნდი.
— ანუ მთელი ამ ხნის განმავლობაში მატყუებდი?
მან თავი დახარა.
— მერი, გთხოვ, ყველაფრის ახსნის საშუალება მომეცი.
— ჯერ ის მითხარი, რატომ დაჟინებით მთხოვდი იმ სასაცილო მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის ჩაცმას!
რობერტმა ღრმად ჩაისუნთქა.
— იმიტომ, რომ 42 წლის წინ უჩვეულოდ მაღალმა ქალმა ჩემს ექვსი წლის ქალიშვილს სიცოცხლე გადაარჩინა. მას მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ეცვა, ზუსტად ისეთი, როგორიც შენ დღეს საღამოს.
დაბნეულმა შევხედე.
— რომელ პატარა გოგონაზე ლაპარაკობ?
— 1984 წლის ნოემბერში ჩემი ცოლი და ქალიშვილი საშინელ ავტოკატასტროფაში მოყვნენ. მე სამსახურში ვიყავი. ჩემი ცოლი მძიმედ დაშავდა, ჩვენი პატარა სარა კი დაზიანებულ მანქანაში გაიჭედა.
რობერტს ხმა აუკანკალდა.
— შემთხვევის ადგილზე ხალხი შეიკრიბა, მაგრამ ვერავინ ბედავდა მიახლოებას. შემდეგ გამოჩნდა ძალიან მაღალი ქალი, რომელსაც ლურჯი პალტო და მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ეცვა. მან სარას მანქანიდან გამოსვლაში დაეხმარა, თავისი პალტო მოახურა და მის გვერდით დარჩა, სანამ სასწრაფო დახმარება მოვიდოდა.
მოულოდნელად გული ძლიერად ამიჩქარდა.
თვალწინ დიდი ხნის დავიწყებული მოგონება გამიცოცხლდა.
ცივი გზა. დამტვრეული მანქანა. პატარა გოგონა, რომელიც შიშისგან ტიროდა.
— ღმერთო ჩემო… — ჩავიჩურჩულე. — ის ბავშვი…
რობერტმა თავი დამიქნია.
— ის ჩემი ქალიშვილი იყო.
სკამზე დავეშვი.
ის საღამო გამახსენდა.
32 წლის ვიყავი და სამსახურიდან სახლში ვბრუნდებოდი, როდესაც ავარია შევნიშნე.
მაშინვე გავჩერდი.
პატარა გოგონა იმდენად შეშინებული იყო, რომ ხელს არ მიშვებდა.
— გთხოვთ, მარტო არ დამტოვოთ, — მეხვეწებოდა გამუდმებით.
მის გვერდით დავრჩი, სანამ მაშველები მოვიდოდნენ. დახმარებისას ფეხი დავიზიანე და მეც საავადმყოფოში წამიყვანეს.
ვერასოდეს გავიგე, რა დაემართა იმ პატარა გოგონას.
— სარა გადარჩა? — ვკითხე ცრემლიანი თვალებით.
— დიახ. მაგრამ ჩემი ცოლი ვერ გადარჩა. სარა დედის გარეშე გაიზარდა.
რობერტმა თვალები მოიწმინდა.
— წლების განმავლობაში კითხულობდა იმ ქალის შესახებ, რომელმაც გადაარჩინა. ახსოვდა შენი სიმაღლე, შენი ფეხსაცმელი და რაღაც, რაც მას უთხარი.
— რა ვუთხარი?
— „ნუ გეშინია, ჩემო საყვარელო. ისეთი მაღალი ვარ, რომ შენთვის ვარსკვლავებსაც კი მივწვდებოდი.“
პირზე ხელი ავიფარე.
ეს სიტყვები მართლაც მქონდა ნათქვამი.
— მაგრამ როგორ მიპოვეთ?
— ორი თვის წინ სარამ გაცნობის აპლიკაციაში შენი ფოტო დაინახა. როდესაც შენი სიმაღლე წაიკითხა, მთხოვა, შენთან დამეკავშირებინა. მე იქ უკვე მქონდა ანგარიში, მაგრამ ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ სწორედ იქ გიპოვიდით.
— და მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი?
— სარას ყოველთვის ახსოვდა, როგორი უჩვეულოდ მაღალი ჩანდა ის ქალი თავისი ფეხსაცმლის გამო. მინდოდა დავრწმუნებულიყავი, რომ ნამდვილად შენ იყავი. მაგრამ როდესაც დაგინახე, იმდენად ავღელდი, რომ სიმართლის თქმა ვერ შევძელი.
დანიელისკენ შევბრუნდი.
— და შავი ჯიპი? რატომ უნდა გავქცეულიყავით?
— ჩემი და ჩვენთან ერთად იყო, — ამიხსნა მან. — სარას თქვენი გაცნობა უნდოდა. მამა დაიბნა, რადგან ამ შეხვედრისთვის ჯერ არ მოუმზადებიხართ. უნდოდა გარეთ გაეყვანეთ, რომ ჯერ ყველაფერი აეხსნა.
თავი გავაქნიე.
— რობერტ, კინაღამ გულის შეტევა დამმართე!
— ვიცი, მერი. ძალიან ვწუხვარ.
შემდეგ დანიელი კარისკენ წავიდა.
— ჩემი და აქ არის. ის მთელი ცხოვრება ელოდა ამ მომენტს.
ოთახში ორმოცდაათს გადაცილებული ქალი შემოვიდა. ყავისფერი თმა მხრებზე ეყარა.
როგორც კი დამინახა, გაჩერდა.
— თქვენ მერი ხართ?
— დიახ.
თვალები ცრემლებით აევსო.
— მე სარა ვარ.
ჩემკენ გამოიქცა და ძლიერად ჩამეხუტა.
— არასოდეს დამვიწყებიხართ!
ნაზად გადავუსვი ხელი თმაზე.
— ოჰ, ჩემო საყვარელო… რა ლამაზ ქალად გაზრდილხარ!
სარას ცრემლებში გაეცინა.
— ახლა უკვე ორი შვილის დედა ვარ.
ერთად დავსხედით.
— მერი, იცით, რატომ მინდოდა თქვენი პოვნა ასე ძალიან?
ჩუმად თავი გავაქნიე.
— დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ყველაფრის მეშინოდა. მამა ყველაფერს აკეთებდა ჩემს დასახმარებლად, მაგრამ ღამით ავარია მახსენდებოდა და ვტიროდი.
მან ხელი მომკიდა.
— იმ დღეს გკითხეთ, დაბრუნდებოდა თუ არა დედაჩემი.
მისი შეშინებული პატარა თვალები გამახსენდა.
— თქვენ არ მომატყუეთ, — განაგრძო სარამ. — მითხარით: „არ ვიცი, ჩემო საყვარელო. მაგრამ მარტო არ დარჩები. ამქვეყნად ყოველთვის მოიძებნება ადამიანი, რომელიც მზად იქნება, დახმარების ხელი გამოგიწოდოს.“
ცრემლები ლოყებზე ჩამომიგორდა.
— ამ სიტყვებმა ძალა მომცა. როდესაც გავიზარდე, გადავწყვიტე ექთანი გავმხდარიყავი. უკვე 25 წელია ბავშვთა საავადმყოფოში ვმუშაობ.
ხმა აუწყდა.
— ასობით ბავშვს დავეხმარე. და ყოველთვის, როდესაც რომელიმე მათგანს ეშინია, ზუსტად იმ სიტყვებს ვეუბნები, რომლებიც თქვენ მითხარით: „მარტო არ დარჩები.“
რობერტი ჩუმად ტიროდა.
შემდეგ სარამ გაიღიმა.
— და იცით, კიდევ რა მახსოვს? როდესაც მეხმარებოდით, თქვენს ერთ-ერთ ფეხსაცმელს ქუსლი მოსტყდა.
სიცილი ვერ შევიკავე.
— მახსოვს! ჯონი მთელი კვირა ხუმრობდა, რომ ჩემი სიმაღლის ატანა ჩემს ფეხსაცმელსაც კი არ შეეძლო!
— ის გატეხილი ფეხსაცმელი წლების განმავლობაში შევინახე, — თქვა სარამ. — ის მახსენებდა, რომ ამქვეყნად ნამდვილად არსებობენ კეთილი ადამიანები.
ძლივს ვიჯერებდი იმას, რასაც ვისმენდი.
პატარა სიკეთემ, რომელიც 42 წლის წინ გავაკეთე, მთელი ოჯახის ცხოვრება შეცვალა.
როდესაც სარა ცოტა ხნით მოშორდა, რობერტი მომიახლოვდა.
— მერი, კიდევ რაღაც უნდა გითხრა.
შევხედე.
— რა?
— თავდაპირველად სარას გამო დაგიკავშირდი. მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ყოველ საღამოს მოუთმენლად ველოდი შენს შეტყობინებებს. მე შენ ნამდვილად შემიყვარდი.
თვალები კვლავ ცრემლებით აევსო.
— საშინლად მეშინოდა, რომ სიმართლის გაგების შემდეგ იფიქრებდი, თითქოს მხოლოდ გამოგიყენე.
რამდენიმე წამით გავჩუმდი.
— რობერტ, რაც გააკეთე, სწორი არ იყო. მაგრამ მოვიტყუებოდი, თუ ვიტყოდი, რომ ჩვენს საუბრებს ჩემთვის არაფერი ნიშნავდა.
მან იმედიანი თვალებით შემომხედა.
— ეს ნიშნავს, რომ კიდევ შემხვდები?
გავიღიმე.
— ერთი პირობით. აღარანაირი საიდუმლო! და ამიერიდან ფეხსაცმელს თავად ავირჩევ!
მას ხმამაღლა გაეცინა.
ექვსი თვის შემდეგ ჩვენ კვლავ ერთად ვიყავით.
ყოველ კვირას სარასა და მის ოჯახს ვსტუმრობდით. მისი შვილები უკვე ბებია მერის მეძახდნენ.
ერთ საღამოს რობერტმა ისევ იმავე რესტორანში წამიყვანა.
ამჯერად არც შავი ჯიპი იყო და არც იდუმალი საიდუმლო.
მან უბრალოდ ხელი მომკიდა და საცეკვაოდ მიმიწვია.
— რობერტ, მე შენზე თითქმის ორმოცი სანტიმეტრით მაღალი ვარ! — სიცილით ვუთხარი.
მან გაიღიმა.
— და ვინ თქვა, რომ სიყვარული სანტიმეტრებით იზომება?
ჯონზე, ჩემს პირველ ქმარზე, დავფიქრდი.
სიყვარული, რომელიც ჩვენ გვაერთიანებდა, ჩემი გულიდან არასოდეს გამქრალა. მაგრამ ახლა იქ ახალი ბედნიერებისთვისაც მოიძებნა ადგილი.
დღეს 75 წლის ვარ.
კვლავ ვიცვამ მაღალქუსლიან ფეხსაცმელს. კვლავ ადამიანების უმეტესობაზე მაღალი ვარ. მაგრამ ჩემი სიმაღლის აღარ მრცხვენია.
რადგან სწორედ ის ფეხსაცმელი, რომლის გამოც ამდენი წლის განმავლობაში თავს უხერხულად ვგრძნობდი, დამეხმარა ხელახლა შევხვედროდი პატარა გოგონას, რომელსაც 42 წლის წინ სიცოცხლე გადავურჩინე.
და იმ სიკეთემ, რომელიც თითქმის დავიწყებული მქონდა, საბოლოოდ ახალი ოჯახი და ახალი სიყვარული მომიტანა.
ზოგჯერ სიკეთე, რომელსაც სხვებს ყოველგვარი სანაცვლოს მოლოდინის გარეშე ვუკეთებთ, მრავალი წლის შემდეგ ყველაზე მოულოდნელი და ულამაზესი გზით გვიბრუნდება. ❤️







