წლების განმავლობაში დედაჩემი გრძელმკლავიან ტანსაცმელს ატარებდა, ზაფხულის ყველაზე ცხელ დღეებშიც კი. ერთ დღეს ბოლოს და ბოლოს ვკითხე: „მამამ რამე დაგიშავა?“ გაფითრდა, საძინებლის კარი დახურა და ისეთი რამ მითხრა, რამაც კიდევ უფრო შემაშინა…

ცხოვრებისეული ისტორიები

😨💔 წლების განმავლობაში დედაჩემი გრძელმკლავიან ტანსაცმელს ატარებდა, ზაფხულის ყველაზე ცხელ დღეებშიც კი. ერთ დღეს ბოლოს და ბოლოს ვკითხე: „მამამ რამე დაგიშავა?“ გაფითრდა, საძინებლის კარი დახურა და ისეთი რამ მითხრა, რამაც კიდევ უფრო შემაშინა… 😨‼️👇

თორმეტი წლის ვიყავი, როცა პირველად შევამჩნიე, რომ დედაჩემს რაღაც უცნაური სჭირდა.

მანამდე ის ჩემთვის უბრალოდ დედა იყო.

სწორედ მას მივყავდი სკოლაში, ის მიცხობდა დაბადების დღის ტორტებს და ყოველ საღამოს შემოდიოდა ჩემს ოთახში, რათა შეემოწმებინა, საბანი ხომ არ გადამხდა.

მაგრამ იმ ზაფხულს რაღაცამ ჩემი შეშფოთება დაიწყო.

გარეთ თითქმის ორმოცი გრადუსი სიცხე იყო.

მე მოკლე შორტები მეცვა, მამაჩემს — მოკლემკლავიანი მაისური, დედაჩემი, კეტრინი კი ბაღში იჯდა მუქი მწვანე ბლუზით, რომლის სახელოებიც ხელებს მაჯებამდე უფარავდა.

— დედა, არ გცხელა? — ვკითხე.

მან სწრაფად გახედა მამაჩემს, რობერტს.

ეს მზერა დღემდე მახსოვს.

მამაჩემმაც შეხედა მას.

რამდენიმე წამი არც ერთს არაფერი უთქვამს.

შემდეგ დედამ გაიღიმა.

— მიჩვეული ვარ, საყვარელო.

სწორედ მაშინ პირველად დავფიქრდი, რატომ შეხედა დედამ მამას, სანამ მიპასუხებდა.

იმ მომენტიდან სულ უფრო მეტ უცნაურობას ვამჩნევდი.

დედაჩემი აუზში არასდროს ჩადიოდა.

როცა სანაპიროზე მივდიოდით, ყოველთვის მსუბუქ, გრძელმკლავიან პერანგს იცვამდა.

ჩვენს ოჯახურ ფოტოებში მისი შიშველი მკლავები თითქმის არასდროს ჩანდა.

თუ ვინმე შემთხვევით მარცხენა მკლავზე შეეხებოდა, დედა ინსტინქტურად უკან სწევდა ხელს.

მამაჩემი კი…

ისიც უცნაურად იქცეოდა, როცა ვინმე დედაჩემის ტანსაცმელზე საუბარს იწყებდა.

ერთ შუადღეს ბებიამ თქვა:

— კეტრინ, სახელოები მაინც აიკაპიწე. საშინელი სიცხეა.

მამამ მაშინვე შეაწყვეტინა.

— აცადე, რაც უნდა, ის ჩაიცვას.

მისი ხმა მკაცრად გაისმა.

ყველა გაჩუმდა.

დედას შევხედე.

მან თვალები დახარა.

იმ ღამეს საათობით ვერ დავიძინე.

წლები გადიოდა, მაგრამ დედაჩემის ჩაცმის წესი არ იცვლებოდა.

როცა თექვსმეტი წლის გავხდი, უკვე საკმარისად დიდი ვიყავი იმისთვის, რომ ყველაზე საშინელი ახსნა წარმომედგინა.

იქნებ დედას მამაჩემის ეშინოდა?

იქნებ იმ გრძელი სახელოების ქვეშ რაღაცას მალავდა?

შემდეგ სხვა შემთხვევებიც გამახსენდა.

როცა მამა ხმას აუწევდა, დედა ზოგჯერ მოულოდნელად ჩუმდებოდა.

თუ მამა მისკენ ხელს ძალიან სწრაფად გაიწვდიდა, ხანდახან ვხედავდი, როგორ შეკრთებოდა დედა.

ერთხელ კი, როცა სამზარეულოდან მათი კამათის ხმა გავიგონე, დედამ თქვა:

— არ მინდა, ბავშვებმა ეს ოდესმე გაიგონ.

მამამ უპასუხა:

— მაშინ ვერც გაიგებენ.

ჩემთვის ეს საკმარისი აღმოჩნდა.

ჩემს გონებაში ყველაფერი ერთმანეთს დაუკავშირდა.

მამას სრულიად სხვა თვალით დავუწყე ყურება.

ჩემ მიმართ ყოველთვის კეთილი იყო.

ჩემთვის ხელი არასდროს დაურტყამს.

მაგრამ საკუთარ თავს გამუდმებით ვუმეორებდი, რომ ადამიანები დახურულ კარს მიღმა შეიძლება სრულიად სხვანაირები იყვნენ.

ერთ საღამოს დედა საძინებელში სუფთა სარეცხს კეცავდა.

მამა ჯერ კიდევ სამსახურში იყო.

მშობლების ოთახში შევედი.

— დედა?

— დიახ, ემილი?

— შეიძლება რაღაც გკითხო?

მან გაიღიმა.

— რა თქმა უნდა.

არ ვიცოდი, როგორ დამეწყო.

ბოლოს პირდაპირ ვკითხე:

— მამამ რამე დაგიშავა?

სახიდან ღიმილი მაშინვე გაუქრა.

რამდენიმე წამი სრულიად გაუნძრევლად იდგა.

შემდეგ ნელა დახურა საძინებლის კარი.

გული საშინლად ამიჩქარდა.

— რატომ მეკითხები ამას?

— შენი ტანსაცმელი… შენი ხელები… ყოველთვის მალავ მათ. როცა მამა ხმას უწევს, შენ ჩუმდები. როცა რამეს გეკითხებით, ყოველთვის ჯერ მას უყურებ…

დედა გაფითრდა.

— მთელი ეს წლები ასე ფიქრობდი?

ტირილი ამივარდა.

— უბრალოდ სიმართლე მითხარი.

გაგრძელება წაიკითხეთ კომენტარებში 👇‼️👇‼️

დედა დიდხანს მიყურებდა, შემდეგ საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა.

— ემილი, ჯერ ერთი რამ დამპირდი. რასაც არ უნდა ნახავდე, მამაშენს ნუ დაადანაშაულებ.

სისხლი ძარღვებში გამეყინა.

— ანუ მან იცის?

— დიახ. მან ყველაფერი იცის.

აკანკალებული თითებით მარცხენა სახელოს ღილების შეხსნა დაიწყო.

— მაგრამ სანამ გაჩვენებ, უნდა იცოდე, რომ ეს ყველაფერი შენს დაბადებამდე დიდი ხნით ადრე მოხდა.

ნელა აიკაპიწა სახელო.

პირზე ხელი ავიფარე.

მისი წინამხარი ძველი, უსწორმასწორო ნაწიბურებით იყო დაფარული. ზოგ ადგილას კანი დაჭიმული ჩანდა, იდაყვისკენ კი დიდი, მკრთალი კვალი მიუყვებოდა.

— ღმერთო ჩემო, დედა…

მის წინ მუხლებზე დავეცი.

— ვინ გაგიკეთა ეს?

დედამ ხელები ჩამჭიდა.

— არა ვინ, ემილი. არამედ რამ.

ღრმად ჩაისუნთქა.

— ცხრამეტი წლის ვიყავი, როცა ჩვენს სახლში ხანძარი გაჩნდა.

გავშეშდი.

ხანძრის შესახებ არასდროს არაფერი უთქვამს.

— იმ ღამეს სახლში პატარა ბიჭი იყო. სულ ოთხი წლის. როცა ცეცხლი გავრცელდა, ყველა გარეთ გაიქცა, მაგრამ ის შიგნით დარჩა.

დედას ხმა აუკანკალდა.

— მის გამოსაყვანად უკან დავბრუნდი. მოვახერხე მისი გარეთ გამოყვანა, მაგრამ მძიმე დამწვრობები მივიღე. თვეები საავადმყოფოში გავატარე, შემდეგ კი წლების განმავლობაში მკურნალობა მჭირდებოდა.

მის ხელებს მივაშტერდი.

— ვინ იყო ის ბიჭი?

დედა მოულოდნელად გაჩუმდა.

თვალები ცრემლებით აევსო.

— მამაშენის უმცროსი ძმა. ნათანი.

დაბნეულმა შევხედე.

— მაგრამ მამას არასდროს უთქვამს, რომ ძმა ჰყავდა.

— ნათანი რამდენიმე წლის შემდეგ მძიმე ავადმყოფობის გამო გარდაიცვალა. რობერტს ძალიან უყვარდა იგი. არც ერთ ჩვენგანს არ შეეძლო მომხდარზე საუბარი.

დედის გვერდით ჩამოვჯექი.

— მაგრამ რატომ მალავ ხელებს დღემდე?

მან სევდიანად გაიღიმა.

— იმიტომ, რომ ახალგაზრდობაში ადამიანები გამუდმებით მიყურებდნენ. ზოგი კითხვებს მისვამდა. სხვები ნებართვის გარეშე ეხებოდნენ ჩემს ნაწიბურებს. ბოლოს მუდმივი ახსნა-განმარტებებით დავიღალე. გრძელი სახელოები თავს დაცულად მაგრძნობინებდა.

— მამა კი? რატომ ბრაზდება ყოველთვის, როცა ვინმე შენს ტანსაცმელს ახსენებს?

დედამ თავი დახარა.

— იმიტომ, რომ საკუთარ თავს ადანაშაულებს.

— რაში?

— იმ ღამეს რობერტმა მთხოვა, ნათანისთვის მიმეხედა, სანამ თვითონ დახმარების მოსაყვანად წავიდოდა. როცა დაბრუნდა, მაშველებს უკვე საავადმყოფოში გადავყავდი. საკუთარ თავს დააჯერა, რომ სახლში რომ დარჩენილიყო, არაფერი მოხდებოდა.

მოულოდნელად გამახსენდა, როგორ მკაცრად ელაპარაკა მამა ბებიას.

აცადე, რაც უნდა, ის ჩაიცვას.

ახლა ამ სიტყვებს სრულიად სხვა მნიშვნელობა ჰქონდა.

— და რატომ კრთები, როცა მამა ხელს სწრაფად ამოძრავებს?

— ხანძრის შემდეგ მოულოდნელი მოძრაობები და ძლიერი ხმები ზოგჯერ იმ ღამეს მახსენებდა. ახლაც კი ზოგი რამ მაშინებს.

დედას ძლიერად მოვეხვიე.

— მაპატიე, რომ მამაზე ასეთი რამეები ვიფიქრე.

— ბოდიში არ მოიხადო, საყვარელო. შენ უბრალოდ ჩემზე ღელავდი.

სწორედ ამ დროს შემოსასვლელი კარის გაღების ხმა გავიგონეთ.

მამა სახლში დაბრუნდა.

დედამ სწრაფად ჩამოიწია სახელო, მაგრამ მე ფრთხილად შევაჩერე.

— დედა, ჩემგან დამალვა აღარ გჭირდება.

რამდენიმე წამში მამა საძინებლის კართან გამოჩნდა.

ჩვენი აცრემლებული სახეები დაინახა.

— რა მოხდა?

ფეხზე წამოვდექი.

— მამა, ახლა ყველაფერი ვიცი.

სახის გამომეტყველება მაშინვე შეეცვალა.

— კეტრინ?

დედამ თავი დაუქნია.

— ყველაფერი მოვუყევი.

მამა ნელა ჩამოჯდა სკამზე და სახე ხელებში ჩარგო.

ცხოვრებაში პირველად დავინახე, როგორ ტიროდა მამაჩემი.

— წლების წინ უნდა მეთქვა შენთვის, ემილი, — ჩაიჩურჩულა მან. — მაგრამ ყოველ ჯერზე, როცა ვცდილობდი, ნათანი და ის საშინელი ღამე მახსენდებოდა.

დედა მასთან მივიდა.

— რობერტ, ოც წელზე მეტია, ბოდიშს მიხდი. მე შენ არასდროს დამიდანაშაულებიხარ.

მამამ თავი ასწია.

— დაგპირდი, რომ დაგიცავდი.

— და შენ მიცავდი კიდეც. ყოველ დღე. მაგრამ დროა, საკუთარი თავის დასჯა შეწყვიტო.

მივუახლოვდი და ორივეს მოვეხვიე.

იმ საღამოს მშობლებმა ბოლოს და ბოლოს ნათანის ფოტოები მაჩვენეს.

ის მომღიმარი პატარა ბიჭი იყო, დიდი ყავისფერი თვალებით, რომელიც საოცრად ჰგავდა მამაჩემს.

წლების განმავლობაში არც კი ვიცოდი, რომ არსებობდა.

მაგრამ ყველაზე ამაღელვებელი მომენტი მეორე დილით დადგა.

როცა საუზმეზე დაბლა ჩავედი, დედა სამზარეულოში იდგა.

მას ღია ცისფერი, მოკლემკლავიანი ბლუზა ეცვა.

პირველად, რამდენადაც მახსოვდა, მისი ხელები სრულიად დაუფარავი იყო.

მამა მის გვერდით იდგა.

მან ნაზად აიღო დედას ნაწიბურებით დაფარული ხელი და აკოცა.

— ულამაზესი ხარ, — ჩასჩურჩულა.

დედამ გაიღიმა.

მეც გავიღიმე.

იმ დილით ბოლოს და ბოლოს მივხვდი რაღაცას, რასაც არასდროს დავივიწყებ.

წლების განმავლობაში მეგონა, რომ დედაჩემის გრძელი სახელოების ქვეშ მამაჩემის სისასტიკის მტკიცებულებები იმალებოდა.

სინამდვილეში კი იქ ახალგაზრდა ქალის განსაკუთრებული სიმამაცის ისტორია იყო დამალული.

ახლა, როცა მის ნაწიბურებს ვხედავ, აღარ ვფიქრობ იმაზე, რამდენი ტანჯვა გადაიტანა იმ ღამეს.

ვფიქრობ პატარა ბიჭზე, რომელსაც მან სიცოცხლე გადაარჩინა.

და დედაჩემზე, რომელიც ოც წელზე მეტი ხნის განმავლობაში არა რაღაც სამარცხვინოს, არამედ საკუთარი გმირობის კვალს მალავდა.

Rate article
Add a comment