ბედნიერი დღე საბოლოოდ დადგა. სახლში ხმაური და სითბო სუფევდა. მშობლები ახლახან დაბრუნდნენ სამშობიაროდან და ყველა ახლობელი ახალშობილის სანახავად დაპატიჟეს. ბებიები, დეიდები, ბიძები, ნათლიები — ყველანი საჩუქრებით, ყვავილებითა და მილოცვებით მოვიდნენ.
— აბა, სად არის? — მოუთმენლად იკითხა დეიდამ, პალტოს იხდიდა.
— ბავშვთა ოთახშია, — გაუღიმა დედამ. — ფრთხილად იყავით, სძინავს.
პირველი ბებია შევიდა. ის აკვანთან დაიხარა, ბავშვს შეხედა და უცებ მკვეთრად გასწორდა. სახე გაუფითრდა, ტუჩები აუკანკალდა.
— ღმერთო… — ჩურჩულით თქვა და, მეტი არაფერი უთქვამს, სწრაფად გავიდა ოთახიდან.
ყველამ ერთმანეთს გადახედა, მაგრამ იფიქრეს, რომ ბებიას უბრალოდ ცუდად გახდა. ოთახში დეიდა შევიდა. გავიდა ერთი წამი, შემდეგ მეორე. მერე მოკლე, შეშინებული ამოსუნთქვა გაისმა.
— არა… არა… — ჩუმად თქვა და თითქმის სირბილით გავიდა დერეფანში, ხელი პირზე მიიდო.
— რა ხდება? — ნერვიულად იკითხა მამამ.
— რას ხედავთ იქ? — დაამატა დედამ, როცა შიგნით შფოთვა ეზრდებოდა.
ნათესავები ერთის მიყოლებით შედიოდნენ და თითქმის მაშინვე გამოდიოდნენ. ზოგი ჩუმად იყო, ზოგი ჯვარს იწერდა, ზოგი თავს არიდებდა და მშობლებს თვალებში არ უყურებდა. ბავშვთა ოთახში უფრო და უფრო მშვიდდებოდა, დერეფანში კი დაძაბულობა იზრდებოდა.
— კმარა, — ვეღარ მოითმინა დედამ. — მე თვითონ შევხედავ.
ის აკვანთან მივიდა, ხელები უკანკალებდა. მამა გვერდით იდგა და ნაბიჯის გადადგმას ვერ ბედავდა. დედა ნელა დაიხარა და ფრთხილად ასწია საბანი.
და სწორედ ამ წამს მათ სიტყვასიტყვით შოკში ჩააგდო ის, რაც დაინახეს.
დედა აკვანთან მივიდა. გული ისე ძლიერად უცემდა, რომ ეგონა, ყველას ესმოდა. ის დაიხარა და ყურადღებით შეხედა ბავშვს. ამ წამს ყველაფერი ნათელი გახდა.
ბავშვი საერთოდ არ ჰგავდა მამას. არც სახის ფორმით, არც ტუჩების ხაზით, არც თვალების ჭრილით. მაგრამ იყო სხვა მსგავსება — ისეთი, რომელმაც ზურგში სიცივე გააყოლა.
დედამ მაშინვე ყველაფერი გაიგო.
ნათესავებმა შეამჩნიეს, რომ ახალშობილი ძალიან ჰგავდა დედის საუკეთესო მეგობარს, რომელთანაც ერთად გაიზარდა, ოჯახებით მეგობრობდნენ, ახლა კი ყველას თავისი ოჯახი ჰქონდა.
და კიდევ ერთი დეტალი. ბავშვს ლოყაზე პატარა დაბადების ლაქა ჰქონდა — ზუსტად ისეთი, როგორიც დედის საუკეთესო მეგობარს.
დედა ნელა გასწორდა. ხელები უკანკალებდა, თავში ზუზუნი იდგა. მამა ახლოს მივიდა, აკვანს შეხედა და გაშეშდა. კიდევ ერთხელ შეხედა ბავშვს, შემდეგ დედას.
— მიღალატე, — ყრუდ თქვა მან.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. ის სიჩუმე, სადაც აღარაფრის ახსნა აღარ არის საჭირო. საიდუმლო, რომელიც ყველა ნათესავმა იცოდა, თავისით გამოაშკარავდა.
და ბედნიერი დღე, რომელიც ახალი ცხოვრების დასაწყისი უნდა ყოფილიყო, გადაიქცა მომენტად, რის შემდეგაც ვეღარაფერი დაბრუნდებოდა უკან.
