ცხრა მგელი მოხუცი ქალის სახლს შემოეხვია და თითქმის სამი დღე არ დაშორებია მის კარს. ქალი შიშით იყო, მაგრამ მეოთხე დღეს კარი გააღო — და შემდეგ მოხდა მოულოდნელი რამ 😱😲😲
ყინვა ისეთი ძლიერი იყო, რომ ჰაერი თითქოს წკარუნებდა. ასეთ ღამეებში სიჩუმე უბრალოდ სიჩუმე არ არის — ის ყურებზე აწვება და ძილს არ გაძლევს. მოხუცი ქალი ამ ხმამ გააღვიძა და მაშინვე მიხვდა: რაღაც არ იყო რიგზე. კართან მდგომი ძაღლი არ ყეფდა და არ წკმუტუნებდა, ქვასავით იდგა. კისერზე ბეწვი აეშალა, კუდი დაბლა ჰქონდა, მზერა ერთ წერტილზე ჰქონდა მიპყრობილი.😲
ფრთხილად გაწმინდა ფანჯარაზე პატარა ადგილი და გარეთ გაიხედა. თოვლზე, მკრთალი მთვარის შუქის ქვეშ, ბნელი ფიგურები იდგნენ. ცხრა მგელი. დიდი, უძრავი. თვალები ყვითლად უნათებდათ. ისინი არ დარბოდნენ, არ ღრენდნენ და სახლს არ ესხმოდნენ თავს. უბრალოდ იდგნენ და უყურებდნენ.
მოხუცი ქალი ამ უდაბურ ადგილას მრავალი წელი ცხოვრობდა. უნახავს ქარბუქები, რომლებიც ხეებს ამტვრევდა, უნახავს დათვები ბოსელთან, მაგრამ ასეთი რამ არასოდეს ენახა. მგლები არ მიდიოდნენ. დილით ისევ იქ იყვნენ. დღისით ქოხთან იდგნენ. ღამით კი კარს უახლოვდებოდნენ.
მას ეშინოდა გარეთ გასვლის, თუნდაც შეშის მოსატანად. ეშინოდა არა მხოლოდ სიცივის, რომელიც ფილტვებს წვავდა, არამედ ამ ჩუმი თვალებისაც. ეჩვენებოდა, რომ ერთი ნაბიჯიც და ცხოველები თავს დაესხმებოდნენ. ჩაკეტა დარაბები, კარს ამაგრებდა, თითქმის არ ეძინა. ცოტას ჭამდა და ყოველ ხმას უსმენდა.
მაგრამ მგლები არ ესხმოდნენ თავს. ფანჯრებს არ ამტვრევდნენ, ბრჭყალებით არ კაწრავდნენ, კართან არ ყმუოდნენ. ისინი უბრალოდ მშვიდად, მოთმინებით იდგნენ — საჭმლისა და წყლის გარეშე. სამი დღე ზედიზედ.
მეოთხე დღეს ძაღლმა ვეღარ მოითმინა. კარისკენ გაიჭრა, ეზოში გავარდა და პატრონის დასაცავად წინ გადაიჭრა. იმავე წამს მიწაზე დააგდეს. ყველაფერი წამებში მოხდა. თოვლი აიყარა, მძიმე ღრენა გაისმა.
იმ წამს შიში ბრაზმა შეცვალა. მოხუცმა ქალმა კარი მკვეთრად გააღო და ეზოში გავარდა. და სწორედ ამ მომენტში მოხდა რაღაც საშინელი 😱😨
მოხუცმა ქალმა ღუმლიდან ანთებული მორი აიღო და აივანზე გავარდა. შემდეგ ხელში აიღო ძველი თოფი, რომელიც ოდესღაც მის ქმარს ეკუთვნოდა, და ჰაერში გაისროლა. ხმა მთელ ტაიგაში გაისმა.
მაგრამ მგლები არ გაიქცნენ.
ისინი საერთოდ არ დაძრულან. ხროვის წინამძღოლი მას მშვიდად და პირდაპირ უყურებდა. და სწორედ მაშინ შეამჩნია ქალი ის, რაც მანამდე ვერ დაინახა.
ნეკნები ზედმეტად მკაფიოდ ჩანდა ბეწვის ქვეშ. გვერდები ჩავარდნილი ჰქონდათ. მოძრაობები ნელი იყო. მათ მზერაში არ იყო სიბრაზე — მხოლოდ დაღლილობა.
ქალმა გვერდით გადადგა ნაბიჯი და ბუჩქებში პატარა ჩრდილები დაინახა. რამდენიმე მგლის ლეკვი, ერთმანეთზე მიკრული. ძლივს იდგნენ ფეხზე.
ამ წამს შიში გაქრა. მან გაიგო, რომ ეს ალყა არ იყო — ეს იყო სასოწარკვეთა. ყინვა, შიმშილი და მრავალი დღე ნადავლის გარეშე. მისი სახლი მათი უკანასკნელი იმედი იყო.
მოხუცმა ნელა დაუშვა თოფი. შემობრუნდა და სახლში შევიდა. დიდხანს იდგა მაცივართან, შემდეგ გააღო და გამოიღო ყველაფერი, რაც ჰქონდა: ხორცი, ქონი, ბულიონის ნარჩენები. ბოლო ნაჭერიც კი, რომელიც ერთი კვირისთვის ჰქონდა შენახული.
საჭმელი გარეთ გამოიტანა და თოვლზე დაყარა.
მგლები მაშინვე არ მივარდნილან. უყურებდნენ, თითქოს ვერ იჯერებდნენ. შემდეგ ერთი წინ წავიდა. მერე მეორე. რამდენიმე წუთში ეზოში მხოლოდ გაყინული საჭმლის ხრაშუნი ისმოდა.
მოხუცი აივანზე იდგა და უყურებდა, როგორ ჭამდნენ. ძაღლი გვერდით იწვა — ცოცხალი, უბრალოდ თოვლზე მიწოლილი. ხროვის წინამძღოლმა თავი ასწია და კვლავ შეხედა ქალს. ამ მზერაში შიმშილი აღარ იყო. იქ სხვა რამ იყო — ჩუმი გაგება.
როცა ყველაფერი შეჭამეს, მგლები შებრუნდნენ და ტყეში გაუჩინარდნენ. ლეკვებიც უკან მიჰყვნენ. თოვლზე მხოლოდ ნაკვალევი დარჩა.
ისინი აღარ დაბრუნებულან.
