ჩვენს 10 წლის ვაჟს, ეთანს, ერთი უკანასკნელი სურვილი ჰქონდა: დედასთან და მამასთან ერთად ნამდვილი ფეხბურთის მატჩის ყურება.
ერთი შეხედვით, ეს ძალიან მარტივი სურვილი იყო.
საავადმყოფოს ოთახებში გატარებული თვეების, მკურნალობის, ექიმებისა და მძიმე საუბრების შემდეგ, გვინდოდა მისთვის ერთი ჩვეულებრივი დღე გვეჩუქებინა. ერთი დღე, როდესაც შეძლებდა ავადმყოფობაზე დაევიწყებინა და უბრალოდ 10 წლის ბიჭი ყოფილიყო, რომელიც მშობლებთან ერთად ფეხბურთს უყურებდა.
ამიტომ სტადიონზე წავიყვანეთ.
როგორც კი ეთანმა მოედანი დაინახა, სახე გაუნათდა.
— მამა, შეხედე!
კრისმა გაიღიმა.
— ვხედავ, კაპიტანო.
ეთანი ღიმილს ვერ წყვეტდა. უნდოდა წასახემსებელი, ფოტოები და ფეხბურთთან დაკავშირებული ყველა ნივთი, რასაც კი იპოვიდა. დიდი ხნის შემდეგ პირველად ჩანდა სრულიად უდარდელი.
შემდეგ, ტაიმის შესვენების დროს, სტადიონის კამერა მოულოდნელად ჩვენკენ შემოტრიალდა.
ჩვენი სახეები მოედნის თავზე მდებარე უზარმაზარ ეკრანზე გამოჩნდა.
— დედა! შეხედე!
ეთანს სიხარულისგან კინაღამ სასმელი გადაეღვარა, როცა ეკრანისკენ გაიშვირა ხელი.
იქ ჩვენ ვიყავით — კრისი ერთ მხარეს, მე მეორე მხარეს, ხოლო მათ შორის ეთანი, ლურჯი მაისურით.
— ჩვენ ცნობილი ადამიანები ვართ! — დაიყვირა მან.
ჩვენ გარშემო მყოფმა ადამიანებმა გაიცინეს და ხელი დაგვიქნიეს.
ტელეფონის ასაღებად ხელი გავიწვდინე, რომ ფოტო გადამეღო.
მაგრამ სწორედ მაშინ დიქტორმა საუბარი დაიწყო.
— ეთან, ძალიან გვიხარია, რომ დღეს აქ ხარ. მაგრამ ამ მოგზაურობის შესახებ არის რაღაც, რაც ჯერ არ იცი.
კრისს შევხედე.
ისიც დაბნეული ჩანდა.
დიქტორმა განაგრძო:
— ეთან, გთხოვ, უკან გაიხედე.
მივტრიალდით.
სტადიონის კიბეებზე ერთი კაცი ნელ-ნელა ჩამოდიოდა.
კრისი უცებ გაშეშდა.
— ლეო?
ეს რეი იყო — საავადმყოფოს თანამშრომელი, რომელთანაც ეთანს მეგობრობა ჰქონდა. ხელში კი რაღაც ეჭირა, რაც მაშინვე ვიცანი.
ეთანის ძველი, გაცვეთილი მაგიდის ფეხბურთის თამაში.
რეის უკან მოდიოდნენ ეთანის ექთანი, კიდევ ერთი ახალგაზრდა პაციენტი, სახელად კოდი, კოდის დედა და ლეო — მამა, რომელიც კრისმა ჩვენი ცხოვრების ერთ-ერთ ყველაზე რთულ დღეს გაიცნო.
ეთანი გაოგნებული უყურებდა მათ, პირი ღია ჰქონდა.
— არ შეიძლება!
რეიმ გაიღიმა.
— სიურპრიზი, კაპიტანო.
ეთანს სიცილი აუტყდა.
დიქტორმა ახსნა, რომ ეთანს ფარულად უთხოვია, მისი საავადმყოფოს მეგობრები როგორმე ფეხბურთის დღისთვის მასთან ყოფილიყვნენ.
შემდეგ კი თქვა:
„ეთანის ლიგაში ერთი წესია: ყველა თამაშობს.“
ამის შემდეგ რაც მოხდა, კომენტარებში წაიკითხავთ👇👇👇
მაყურებელმა ტაშის დაკვრა დაიწყო.
ეთანმა სახეზე ხელები აიფარა.
— საავადმყოფოში აღარასდროს დავბრუნდები, — იხუმრა მან.
მისმა ექთანმა გაიცინა.
— სამშაბათს შეხვედრა გაქვს ექიმთან.
— გააუქმეთ!
ყველას გაეცინა.
მაგრამ მოგვიანებით, როდესაც დასასვენებლად მშვიდ ოთახში შეგვიყვანეს, ეთანი უფრო სერიოზული გახდა.
ის დივანზე იჯდა, გვერდით კი თავისი პატარა მაგიდის ფეხბურთის თამაში ედო.
ვკითხე:
— რატომ იყო შენთვის ასე მნიშვნელოვანი, რომ ისინი მოსულიყვნენ?
მან მხრები აიჩეჩა.
— იმიტომ, რომ ისინი საავადმყოფოდან არიან და ჩემთან მაინც ჩვეულებრივად იქცევიან.
კრისმა შეხედა.
ეთანმა ჩუმად განაგრძო:
— ყველა ისე იქცევა, თითქოს ახლა ყველაფერი განსაკუთრებული უნდა იყოს, მხოლოდ იმიტომ, რომ მე მოვკვდები.
ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.
შემდეგ ჩვენ შემოგვხედა.
„ხანდახან უბრალოდ მინდა, რაღაცები ჩვეულებრივი რაღაცები იყოს.“
ამ სიტყვებმა ჩემში რაღაც გატეხა.
ამდენ დროს ვხარჯავდით იმის მცდელობაში, რომ ყოველი წამი სრულყოფილი ყოფილიყო.
ყოველი სადილი განსაკუთრებული უნდა ყოფილიყო.
ყოველი ფოტო აუცილებლად უნდა შეგვენახა.
ყოველი დღე მოგონებად უნდა გვექცია.
მაგრამ ეთანს კიდევ ერთი სრულყოფილი მოგონება არ სურდა.
მას უბრალოდ უნდოდა, რომ მისი მშობლები მშობლები ყოფილიყვნენ.
კრისმა ხელი გაუწოდა და ხელი ჩაჰკიდა.
— მაპატიე, კაპიტანო.
ბოლოს ისევ ჩვენს ადგილებზე დავბრუნდით.
აღარ იყო კამერები.
აღარ იყო განცხადებები.
აღარ იყო სიურპრიზები.
მხოლოდ ჩვენ სამნი ვისხედით და ფეხბურთს ვუყურებდით.
კრისმა ცუდ თამაშზე წუწუნი დაიწყო.
ეთანმა მაშინვე უთხრა, რომ ცდებოდა.
შემდეგ მსაჯმა ჯარიმა დანიშნა.
— ოჰ, არა! — დავიყვირე მე.
ეთანს სიცილი აუტყდა.
— დედა! შენ საერთოდ არ იცი, რა მოხდა!
— უსამართლობას რომ ვხედავ, ამას ვხვდები.
ერთი წამით ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო.
შემდეგ ჩვენმა გუნდმა გაიტანა.
სტადიონი აფეთქდა.
კრისი წამოხტა და ყვირილი დაიწყო.
ეთანმა ორივეს ხელი ჩაგვჭიდა და ისე ძლიერად იცინოდა, ძლივს ლაპარაკობდა.
ინსტინქტურად ტელეფონისკენ ხელი გავიწვდინე.
მაგრამ გავჩერდი.
ეთანმა შემამჩნია.
— ფოტოს არ იღებ?
შევხედე.
— არა.
— რატომ?
გავუღიმე.
— იმიტომ, რომ ვუყურებ.
თავი დამიქნია.
და ეს საკმარისი იყო.
მის პატარა მაგიდის ფეხბურთის თამაშზე პლასტმასის ფეხბურთელი წაიქცა და ეთანმა სიცილით წამოაყენა.
— ყველა თამაშობს, — ჩუმად თქვა მან.
ტელეფონი გვერდზე გადავდე.
იმ ერთხელ, იმ მომენტის შენახვას აღარ ვცდილობდი.
ხვალინდელ დღეზე აღარ ვნერვიულობდი.
აღარ ვფიქრობდი იმაზე, რის დაკარგვაც შეიძლებოდა.
უბრალოდ ჩემს შვილთან ვიჯექი, ხელი მეჭირა, მის სიცილს ვუსმენდი და მატჩს ვუყურებდი.
ზუსტად ის, რაც მას სურდა.
