😡‼️👉 სამჯერ ვთხოვე ზედა სართულის მეზობელს, რომ გამოყენებული ჩაის პაკეტები ჩემს აივანზე აღარ გადმოეყარა… მესამედ კი გაიცინა და მითხრა: „მადლობელი იყავი, რომ მხოლოდ ჩაია.“ მეორე დილით მას წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, რა მოხდებოდა 😨🤯
მე სარა მქვია და იმ საცხოვრებელ კორპუსში უკვე თერთმეტი წელი ვცხოვრობდი.
მთელი ამ დროის განმავლობაში არც ერთ მეზობელთან სერიოზული პრობლემა არ მქონია.
სანამ ბრედი ჩემს ზემოთ მდებარე ბინაში არ გადმოვიდა.
თავიდან საერთოდ ვერ ვხვდებოდი, რა ხდებოდა.
ერთ დილას აივანზე გავედი, რომ ყვავილები მომერწყა, და იატაკზე სველი, გამოყენებული ჩაის პაკეტი დავინახე.
ავიღე, სანაგვეში ჩავაგდე და დავივიწყე.
რამდენიმე დღის შემდეგ კიდევ ერთი გამოჩნდა.
შემდეგ — მესამე.
თავიდან დარწმუნებული ვიყავი, რომ შემთხვევით ცვიოდა.
მაგრამ ერთ დილას ერთ-ერთი პირდაპირ ახლად გარეცხილ თეთრ პირსახოცზე დაეცა, რომელიც გასაშრობად გარეთ მქონდა დატოვებული.
როცა შევამჩნიე, ქსოვილში უკვე დიდი ყავისფერი ლაქა იყო ჩამჯდარი.
ზემოთ ავედი და ბრედის კარზე დავაკაკუნე.
როცა ჩაის პაკეტი ვაჩვენე, მაშინვე ბოდიში მომიხადა.
— უი… მგონი ჩემი აივნიდან ჩამოვარდა.
— ეს პირველი არ არის.
უხერხულად გამიღიმა.
— დილით ნახევრად მძინავს. ზოგჯერ ჩაის გარეთ ვსვამ და პაკეტს დაუფიქრებლად ვისვრი. აღარ განმეორდება.
დავუჯერე.
მაგრამ მეორე დილით ჩემი ყვავილების ქოთნებთან კიდევ ერთი ჩაის პაკეტი იდო.
არაფერი მითქვამს.
თითქმის სამი კვირა მოვითმინე.
ერთ საღამოს კი სახლში ვიჯექი, როცა აივნიდან მსუბუქი ხმა გავიგონე.
ფლოპ.
გარეთ გავედი.
სველი ჩაის პაკეტი პირდაპირ ჩემი საყვარელი სკამის ღია ფერის ბალიშზე იყო დაცემული.
ამჯერად ისევ ზემოთ ავედი.
ბრედმა კარი გააღო.
— ისევ ჩემს აივანზე ყრი.
მხრები აიჩეჩა.
— სარა, ეს მხოლოდ ჩაია.
— უკვე ერთი პირსახოცი გამიფუჭე. ახლა სკამის ბალიშიც დამილაქავე.
კარის ჩარჩოს მიეყრდნო და გაიღიმა.
— შენ ჩემს ქვემოთ ცხოვრობ. ხანდახან რაღაცები ცვივა. ასეთია კორპუსში ცხოვრება.
— ისინი არ ცვივა. შენ ყრი.
მაშინ გაიცინა.
— მადლობელი იყავი, რომ მხოლოდ ჩაია. შეიძლებოდა უარესიც ყოფილიყო.
შემდეგ კარი პირდაპირ ცხვირწინ მომიხურა.
რამდენიმე წამი დერეფანში უძრავად ვიდექი.
იმ ერთმა წინადადებამ ბევრად უფრო გამაღიზიანა, ვიდრე ყველა ჩაის პაკეტმა ერთად.
იმ ღამეს გადავწყვიტე, მისთვის კიდევ ერთი, უკანასკნელი შანსი მიმეცა.
თუ მეორე დილით ჩემს აივანზე არაფერი დაეცემოდა, მთელ ამბავს დავივიწყებდი.
ზუსტად 7:04-ზე ნაცნობი ხმა გავიგონე.
ფლოპ.
გარეთ გავედი.
ყვავილების ქოთნებთან ახლად გამოყენებული ჩაის პაკეტი იდო.
დიდხანს ვუყურებდი.
შემდეგ პირველად გავიღიმე.
ზემოთ კიდევ ერთხელ აღარ ავიდოდი.
მთელი შუადღე შემდეგი დილისთვის მზადებაში გავატარე.
არაფრის დამტვრევას არ ვაპირებდი.
არავისთან ჩხუბს არ ვაპირებდი.
და მით უმეტეს, არაფერს გავაკეთებდი ისეთს, რაც თავად შემიქმნიდა პრობლემას.
მეორე დილით 6:55-ზე უკვე ჩემს აივანზე ვიჯექი.
ყავა ხელში მეჭირა.
ტელეფონი გვერდით მედო.
7:03-ზე ზემოდან აივნის კარის გაღების ხმა გავიგონე.
რამდენიმე წამში მოაჯირს იქით ბრედის ხელი გამოჩნდა.
მის თითებს შორის სველი ჩაის პაკეტი ეკიდა.
გაუშვა.
ამჯერად მზად ვიყავი.
ბრედს კი ჯერ კიდევ წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რატომ გავატარე წინა დღის მთელი შუადღე სწორედ ამ მომენტისთვის მზადებაში.
ისტორიის გაგრძელება პირველ კომენტარშია 👇‼️
გაგრძელება
ჩაის პაკეტი დაეცა და ზუსტად იქ მოხვდა, სადაც ველოდი.
გამჭვირვალე პლასტმასის კონტეინერში, რომელიც ფრთხილად მქონდა დადებული ქვემოთ.
ბრედს, რა თქმა უნდა, ზემოდან ამის დანახვა არ შეეძლო.
ერთი სიტყვაც არ მითქვამს.
უბრალოდ ტელეფონი ავიღე და ფოტო გადავიღე, სადაც ერთდროულად ჩანდა დრო და ჩაის პაკეტი.
შემდეგ კონტეინერი სახლში შევიტანე.
მაგრამ ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო.
წინა შუადღეს რაღაც სულელურ შურისძიების მოწყობილობას კი არ ვაკეთებდი.
ვაწყობდი ყველაფერს, რაც ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში მქონდა შეგროვებული.
რადგან ბრედის მეორე უხეში პასუხის შემდეგ ჩაის პაკეტების გადაყრა შევწყვიტე.
ცალკე, დახურულ პარკში ვინახავდი.
თითოეულთან პატარა ფურცელზე თარიღსა და დროს ვწერდი.
დილა — დაახლოებით შვიდ საათზე.
საღამო — დაახლოებით ცხრა საათზე.
თითქმის ყოველდღე ერთი და იგივე სქემა მეორდებოდა.
ტელეფონში ასევე მქონდა დალაქავებული პირსახოცის ფოტო.
გაფუჭებული ბალიშის ფოტო.
და სამი მოკლე ვიდეო, რომლებშიც აშკარად ჩანდა, როგორ ცვიოდა ჩაის პაკეტები პირდაპირ ჩემს ზემოთ მდებარე აივნიდან.
ინტერნეტში მათი გამოქვეყნება არ მინდოდა.
სოციალურ ქსელებში ბრედის დამცირებას არ ვცდილობდი.
უბრალოდ მინდოდა დავრწმუნებულიყავი, რომ ამჯერად ვერავინ ჩამთვლიდა ზედმეტად მგრძნობიარე მეზობლად, რომელიც უმნიშვნელო რამეზე ჩიოდა.
იმ დილით 8:30-ზე კორპუსის მმართველს, მარკს, დავურეკე.
ერთმანეთს წლებია ვიცნობდით.
— მარკ, რაღაც ცოტა უცნაურ პრობლემაზე უნდა დაგელაპარაკო.
გაიცინა.
— ამ კორპუსში იმდენი უცნაური რამ მინახავს, ეჭვი მეპარება, რომ კიდევ გამაკვირვო.
— მოიცადე, სანამ ჩემს სამზარეულოს მაგიდას ნახავ.
მარკი ნახევარ საათში მოვიდა.
როცა შემოვიდა და მაგიდაზე მწკრივად დალაგებული გამოყენებული ჩაის პაკეტები დაინახა, უბრალოდ გაჩერდა.
შემდეგ შემომხედა.
— სარა… ეს რა არის?
— ჩემი ზედა მეზობლის დილისა და საღამოს რუტინა.
სახიდან ღიმილი გაუქრა.
ყველაფერი მოვუყევი.
სამჯერ რომ ვთხოვე შეჩერება.
ბრედის პირველი ბოდიში.
შემდეგ მისი გულგრილობა.
და ბოლოს მისი სიტყვები, რომ მადლობელი უნდა ვყოფილიყავი, რადგან ეს „მხოლოდ ჩაი“ იყო.
მარკმა ვიდეოები ნახა.
შემდეგ დაზიანებულ ბალიშს შეხედა.
— რამდენი ხანია ეს გრძელდება?
— თითქმის ორი თვეა.
— აქამდე რატომ არ მითხარი?
— იმიტომ, რომ მეგონა, ორ ზრდასრულ ადამიანს ასეთი პრობლემის მოგვარება კორპუსის მმართველის ჩარევის გარეშეც შეეძლო.
მარკმა ღრმად ამოისუნთქა.
— შენ სცადე. ახლა ჩემი ჯერია.
მაგრამ ვთხოვე, ცოტა მოეცადა.
რადგან კიდევ ერთი რამ იყო, რაც მინდოდა საკუთარი თვალით ენახა.
ბრედი მეორე ფინჯან ჩაის ჩვეულებრივ საღამოს ცხრა საათზე სვამდა.
იმ საღამოს მარკი ისევ დაბრუნდა.
20:50-ზე უკვე ჩემს ბინაში იჯდა.
მისაღებში ველოდებოდით.
21:07-ზე ჩვენს ზემოთ აივნის კარი გაიღო.
მარკმა შემომხედა.
თითი ტუჩებთან მივიტანე.
რამდენიმე წამში ისევ ის ნაცნობი ხმა გავიგონეთ.
ფლოპ.
მარკი აივანზე გავიდა.
იატაკზე ახალი გამოყენებული ჩაის პაკეტი იდო.
ზემოთ აიხედა.
— ბრედ!
ზემოთ მაშინვე სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
— ბრედ, შეგიძლია ერთი წუთით ჩამოხვიდე?
პასუხი არ იყო.
შემდეგ მისი აივნის კარის დახურვის ხმა გავიგონეთ.
ხუთი წუთის შემდეგ ჩემს კარზე დააკაკუნეს.
ბრედი იყო.
როგორც კი შემოვიდა და მარკი დაინახა, სახის გამომეტყველება შეეცვალა.
— რა ხდება?
მარკმა მაგიდაზე დადებულ გამჭვირვალე პარკზე მიუთითა.
— შენ მითხარი.
ბრედმა გაიცინა.
ისევ ის პატარა სიცილი იყო, რომელიც უკვე მძულდა.
— სერიოზულად? სარამ რამდენიმე ჩაის პაკეტის გამო დაგირეკა?
მარკი მშვიდად დარჩა.
— სარამ თითქმის ორი თვის დოკუმენტაცია მაჩვენა.
პირველად ბრედი გაჩუმდა.
— რა დოკუმენტაცია?
ტელეფონი გავხსენი.
პირველი ვიდეო.
შემდეგ მეორე.
შემდეგ მესამე.
ამის შემდეგ პირსახოცი ვაჩვენე.
ბალიში.
და ბოლოს ყველა შემთხვევა, რომელიც თარიღებითა და დროებით მქონდა დაფიქსირებული.
ბრედის სახიდან ღიმილი ნელ-ნელა გაქრა.
— ეს ცოტა გადაჭარბებული არ არის?
მარკი მისკენ მიბრუნდა.
— არა. სამჯერ გთხოვეს, რომ შეჩერებულიყავი.
— მაგრამ ეს მხოლოდ ჩაის პაკეტებია.
— პრობლემა ჩაი არ არის.
მარკმა ეს ისეთი სიმშვიდით თქვა, რომ მეც კი გამიკვირდა.
— პრობლემა ის არის, რომ შეგნებულად ყრი ნაგავს სხვა ადამიანის აივანზე, აზიანებ მის ნივთებს და აგრძელებ ამას მას შემდეგაც, რაც რამდენჯერმე გთხოვა შეჩერება.
ბრედმა შემომხედა.
— ეს ყველაფერი შეინახე?
— ყველაფერი არა.
პარკისკენ მივუთითე.
— მხოლოდ იმდენი, რომ ამჯერად ვერავინ თქვას: „ეს მხოლოდ ჩაია.“
მის გამომეტყველებაში რაღაც შეიცვალა.
პირველად აღარ მიყურებდა ისე, თითქოს უბრალოდ გამაღიზიანებელი ქალი ვიყავი, რომელიც მის ქვემოთ ცხოვრობდა.
მარკმა აცნობა, რომ ოფიციალურ წერილობით გაფრთხილებას მიიღებდა.
თუ ეს კიდევ განმეორდებოდა, საქმე შენობის მფლობელამდე მივიდოდა, როგორც წესების განმეორებითი დარღვევა.
ბრედმა მაშინვე თავის მართლება დაიწყო.
თქვა, რომ ეს უბრალოდ ცუდი ჩვევა იყო.
შემდეგ განაცხადა, რომ ვერ ხვდებოდა, ასე ძალიან თუ მაწუხებდა.
კინაღამ გამეცინა.
— ბრედ, შენს კართან სამჯერ მოვედი.
არაფერი უთქვამს.
შემდეგ მარკმა კიდევ ერთი კითხვა დაუსვა.
— და იმის თქმა, რომ „მადლობელი ყოფილიყო, რადგან მხოლოდ ჩაი იყო“, ესეც ამ უვნებელი შემთხვევის ნაწილი იყო?
ბრედს სახე გაუწითლდა.
მაშინ მიხვდა, რომ მარკს ყველაფერი მოვუყევი.
იმ საღამოს ჩუმად დაბრუნდა თავის ბინაში.
ვიფიქრე, რომ ისტორია აქ დასრულდა.
მაგრამ მეორე დილით, ზუსტად 7:04-ზე, სამზარეულოში ვიდექი და ვუსმენდი.
არაფერი.
7:10.
არაფერი.
7:30.
ისევ არაფერი.
თითქმის ორი თვის განმავლობაში პირველად ჩემი აივანი სრულიად სუფთა დარჩა.
იმ საღამოსაც არაფერი ჩამოვარდნილა.
მეორე დღეც იგივე იყო.
მესამე დღეს სამსახურიდან სახლში რომ დავბრუნდი, კართან პატარა პაკეტი დავინახე.
შიგნით სრულიად ახალი თეთრი პირსახოცი იდო.
და ახალი ბალიში ჩემი აივნის სკამისთვის.
იქვე პატარა ხელით დაწერილი წერილიც იყო.
„ბოდიში. იდიოტივით ვიქცეოდი. — ბრედი“
დიდხანს ვუყურებდი წერილს.
შემდეგ ყველაფერი სახლში შევიტანე.
მე და ბრედი მეგობრები არასდროს გავმხდარვართ.
არც უცებ გახდა თბილი ან განსაკუთრებით მეგობრული.
მაგრამ იმ დღიდან მოყოლებული, როცა ლიფტში ერთმანეთს ვხვდებოდით, ყოველთვის ზრდილობიანად მესალმებოდა.
და რაც მთავარია:
ჩემს აივანზე არც ერთი ჩაის პაკეტი აღარ დაცემულა.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ერთ დილას გარეთ ვიჯექი ყავით ხელში, როცა ზემოთ ბრედის აივნის კარის გაღების ხმა გავიგონე.
ერთი წამით სხეული ავტომატურად დამეძაბა.
შემდეგ ფინჯნის დადების ხმა გავიგონე.
რამდენიმე წუთის შემდეგ მისი ნაგვის ურნის სახურავის გახსნის ხმაც.
გავიღიმე.
მთელმა ამ გამოცდილებამ რაღაც მასწავლა.
ზოგჯერ ადამიანები იმიტომ კი არ გიგულებელყოფენ, რომ საკმარისად კარგად ვერ აუხსენი, რა გაწუხებს.
ისინი გიგულებელყოფენ, რადგან დარწმუნებული არიან, რომ მათი საქციელის შედეგები მათ არასდროს მიაღწევს.
არ მიყვირია.
არ მიმიყენებია შეურაცხყოფა.
არც შურისძიება მიცდია.
უბრალოდ შევწყვიტე მის შემდეგ დალაგება და დავიწყე იმის დაფიქსირება, რასაც აკეთებდა.
და როცა ბრედმა საბოლოოდ დაინახა, რომ ყოველი პატარა რამ, რასაც მანამდე „არაფრად“ მიიჩნევდა, ერთ სრულ ჩანაწერად იყო ქცეული — თარიღებით, ფოტოებითა და ვიდეოებით — მისი სიცილი გაქრა.
ზოგჯერ ყველაზე ძლიერი პასუხი უფრო მეტი ხმაურის ატეხვა არ არის.
ზოგჯერ უბრალოდ საკმარისია, ადამიანს დაანახო მთელი ის არეულობა, რომელსაც ასე დაუფიქრებლად ტოვებდა სხვებისთვის დასალაგებლად.
