ყვავილების მაღაზიაში შევედი, რომ ცოლ-შვილისთვის თაიგულები მეყიდა. უკვე ერთი მქონდა არჩეული, როცა უეცრად შესასვლელთან მოხუცი კაცი დავინახე.
ძველმოდური საწვიმარი, დაჭმუჭნული შარვალი, ჩექმები და ქვეშ უბრალო პერანგი.
უსახლკაროს არ ჰგავდა. უბრალოდ ღარიბი იყო. მაგრამ ამავდროულად, გასაკვირად მოწესრიგებული და ამაყი.
მოხუცს გამყიდველი ქალი მიუახლოვდა. არც კი შეუხედავს, მაშინვე დაიწყო საუბარი:
„რატომ დგახარ აქ, ბაბუა? მომხმარებლებს აწუხებ“.
მოხუცმა არ გააპროტესტა, მხოლოდ რბილად თქვა:
„ბოდიში, გოგო… რა ღირს მიმოზას ერთი ტოტი?“
გაღიზიანებულმა თქვა გოგონამ.
„გაგიჟდი? ვხედავ, ფული არ გაქვს. რატომ მეკითხები?“
მოხუცმა ჯიბიდან სამი დაჭმუჭნული ათდოლარიანი ამოიღო და ფრთხილად იკითხა:
„იქნებ ოცდაათ დოლარად რამე იშოვო?“
გამყიდველმა ფულს დახედა, გაიღიმა და კალათიდან თითქმის უსიცოცხლო მიმოზას ღერო ამოიღო – გატეხილი, მქრქალი.
„აი, აიღე ეს. წადი აქედან.“
მოხუცმა ფრთხილად აიღო ტოტი და შემდეგ ფრთხილად სცადა მისი გასწორება. იმ მომენტში დავინახე, როგორ ჩამოუგორდა ცრემლი ლოყაზე და მის სახეზე ისეთი სასოწარკვეთა იყო, რომ გული ამერია.
ძალიან შემეცოდა საწყალი მოხუცი და გადავწყვიტე, ჭკუა მესწავლებინა უხეში, უზრდელი გამყიდველი ქალისთვის.
გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇
უხეშმა გამყიდველმა მოხუცს მიმოზას გატეხილი ტოტი მიჰყიდა: ვერ გავუძელი და გადავწყვიტე, მოხუცს დავხმარებოდი.
გამყიდველ ქალთან მივედი, გაბრაზებული:
„შენ საერთოდ გესმის რას აკეთებ?“
ის შემობრუნდა და შემომხედა, სახე გაუფერულდა. ჩუმად იყო.
„მთელი კალათა რა ღირს?“ ვკითხე.
„რა?“ დაახლოებით ორასი ევრო, მგონი“, ჩაილაპარაკა მან.
ფული ამოვიღე, მივეცი, თაიგულებით სავსე კალათა ავიღე და მოხუცს მივეცი.
„აი, აიღე. იმსახურებ. მიულოცე შენს ცოლს.“
მოხუცი იქვე იდგა და თვალებს ვერ უჯერებდა. ნაზად გაიღიმა. ცრემლები წამოუვიდა, მაგრამ გატეხილ ტოტს მაგრად ეჭირა.
„მოდი ერთად წავიდეთ“, – შევთავაზე.
ახლომდებარე მაღაზიაში წავედით. ნამცხვარი და კარგი ღვინის ბოთლი ვიყიდე.
მოხუცი კაცი იქვე იდგა და თაიგული ისევ ხელში ეჭირა.
„ბაბუა“, – ვუთხარი მე, – „ნუ ღელავ. ფული მაქვს. შენ კი საყვარელი ცოლი გყავს. გაახარე“.
თავი დაუქნია, ცრემლები ვერ შეიკავა.
„ორმოცდახუთი წელია ერთად ვართ… ავადაა… მაგრამ როგორ უნდა მოვსულიყავი მის დაბადების დღეზე ყვავილების გარეშე? გმადლობ, შვილო…“
