ხუთი ქალი, წლების განმავლობაში განუყრელი მეგობრები, კომფორტულად იწვნენ დიდ საბნებზე, ზაფხულის შუადღის ნაზი მზის ქვეშ გახვეულები. ისინი ტკბებოდნენ ასე საჭირო შესვენებით – იცინოდნენ, ახალ ამბებს უზიარებდნენ ერთმანეთს და ხანდახან ჩუმად იყვნენ, ჩაფიქრებულები, ჰორიზონტს გაჰყურებდნენ.
მათ გვერდით, ნაქსოვ კალათაში, ხელნაკეთი ნუგბარი ელოდათ – ნამცხვრები, ახალი ხილი და გაცივებული სასმელები. ქალები იცინოდნენ, საუბრობდნენ და მსუბუქად ტკბებოდნენ.
უცებ, თითქოს არსაიდან, ძაღლი გამოჩნდა – საშუალო ზომის ლოთი, მოციმციმე თვალებითა და აბურდული ბეწვით. ის ნერვიულად დადიოდა ჯგუფში, ყეფდა და კუდის აქნევით, თუმცა მისი ქცევა შფოთვას გამოხატავდა.
„შეხედეთ, რა საყვარელია!“ წამოიძახა ერთ-ერთმა ქალმა და ძაღლს ნამცხვრის ნაჭერი გაუწოდა.
„იქნებ მშიერია“, დაამატა მეორემ და კიდევ ერთი ნუგბარი შესთავაზა.
მაგრამ ძაღლმა საჭმელს თვალიც არ გაუსწორა. ის დაუღალავად წრეზე დადიოდა, რიგრიგობით უახლოვდებოდა თითოეულ მათგანს, უფრო ხმამაღლა და დაჟინებით ყეფდა. სიცილს შორის სიჩუმე ჩამოვარდა – აშკარად რაღაც რიგზე არ იყო.
შემდეგ კი ერთ-ერთი ქალი – ის, ვისაც ყველაზე დაკვირვებული მზერა ჰქონდა – მოულოდნელად გაფითრდა…
კანკალიანი ხელით მან ცხოველის ფერდზე მიუთითა. მოწითალო-ყავისფერი ბეწვის ღერებს შორის მუქი, ახალი წვეთები ბრწყინავდა – ეს სისხლი იყო.
შეშინებულმა ქალებმა ერთმანეთს გადახედეს, თავიდან ურწმუნოდ, მაგრამ ერთი წამის შემდეგ უფრო ახლოს დაიხარნენ. მართლაც, ძაღლის თათებსა და ფერდობზე სისხლის ლაქები იყო, აშკარად ახალი.
„ღმერთო ჩემო… დაშავებულია?“ იკითხა ერთ-ერთმა მეგობარმა, მის ხმაში შეშფოთება იგრძნობოდა.
მაგრამ ძაღლი არ ჩანდა დაშავებული. ის არ კოჭლობდა, არ კვნესოდა, შეუფერხებლად მოძრაობდა, თითქოს არაფერი სჭირდა. მყისიერად ფეხზე წამოდგა და ახლომდებარე კლდისკენ გაიქცა, ხანდახან უკან იხედებოდა.
შეშინებულმა ქალებმა ერთმანეთს გადახედეს და უსიტყვოდ გაჰყვნენ მას. ისინი ცხელ ქვიშაზე გარბოდნენ და ცდილობდნენ, რომ მას ფეხი არ ჩამოედგათ.
როდესაც კლდოვან ნაპირს მიუახლოვდნენ, გული ჩაუვარდათ. სველ წყალში უგონოდ იწვა კაცი, თითქმის ტალღებს ეხებოდა. სისხლის გუბე თავის ქვეშ ეფინებოდა, რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით კი ნესტიანი, ბასრი ქვა ბრწყინავდა – აშკარად ფეხი დასცდა და დაარტყა.
ძაღლი მაშინვე მივარდა მასთან, შეისუნთქა და გრძელი, გაჭიანურებული ყეფა დაიწყო – თითქოს დახმარებას ევედრებოდა.
ქალებმა უმწეოდ გაცვალეს მზერა, სანამ ერთ-ერთმა ტელეფონს არ დასწვდა და კანკალებული თითებით 911-ზე არ აკრიფა.
„სუნთქავს?“ იკითხა ერთ-ერთმა, მამაკაცის გვერდით დაჩოქილმა.
„ძლივს…“ ჩუმად უპასუხა მეორემ და ხელი მკერდზე დაადო.
სცადეს მისი გონზე შენარჩუნება, დაამშვიდეს ძაღლი, რომელიც ყოველთვის იქ იყო, და დახმარების მოსვლას დაელოდნენ.
ყველას ერთი აზრი ჰქონდა: ეს ძაღლი რომ არა, ვერასდროს გაიგებდნენ, რომ მათი უდარდელი მოდუნების გვერდით ტრაგედია ვითარდებოდა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ სასწრაფო დახმარების სირენამ ზაფხულის ჰაერი გაარღვია. პარამედიკოსებმა მამაკაცი ფრთხილად ასწიეს საკაცეზე და სწრაფად გაუწიეს პირველადი დახმარება. ქალები ჩუმად უყურებდნენ, შვებით და მადლიერებით.
ამასობაში, ძაღლი — თითქოს გრძნობდა, რომ მისი მისია დასრულებული იყო — მშვიდად მიუახლოვდა ერთ-ერთ ქალს და მოფერების უფლება მისცა. მის თვალებში აღარ იყო შფოთვა — მხოლოდ მშვიდი მადლიერება და სიმშვიდე.
