რომანტიკულ ვახშამზე მამაკაცი დავპატიჟე: ზუსტად საღამოს 8 საათზე კარზე კაკუნი გაისმა. გავაღე და ადგილზე გავშეშდი 😱 😱
მეგობრები ამბობდნენ, რომ გავგიჟდი, როცა ისევ მამაკაცების ყურადღებას ვაქცევდი. 54 წლის ვარ და ქმარმა მიმატოვა. უბრალოდ მინდოდა ისევ სიყვარული და სასურველი მეგრძნო.
შემდეგ ჩემს ცხოვრებაში ახალი მამაკაცი გამოჩნდა. მეზობლები ვიყავით; ხანდახან პარკში ვხვდებოდით ერთმანეთს. ხშირად ვსაუბრობდით და თანდათან უფრო დავახლოვდით.
და შემდეგ ერთ დღეს მან პაემანზე დამპატიჟა. გადავწყვიტე, რომ ეს დრო ჩემს სახლში გამეტარებინა. და ყველაფერი ლამაზად და რომანტიკულად გავაკეთე: სანთლები, საჭმელი, მუსიკა და მხოლოდ ჩვენ ორნი.
ზუსტად რვა საათზე კარზე კაკუნი გაისმა. გასაღებად წავედი… და რაც დავინახე, გავშეშდი. 😱 😱ამას აბსოლუტურად არ ველოდი. წაიკითხეთ მეტი 👇👇
ჩემი ახალი ქმარი კარის ზღურბლზე იდგა – არც ყვავილები, არც საჩუქარი, არც ყურადღება საერთოდ.
„სერიოზულად ამბობ?” ვკითხე, თვალებს არ ვუჯერებდი.
რომანტიკულ ვახშამზე მამაკაცი დავპატიჟე ჩემს სახლში: ზუსტად საღამოს რვა საათზე კარზე კაკუნი გაისმა. კარი გავაღე და რაც დავინახე, გავშეშდი.
„რა?” გაკვირვებული იყო.
„სად არის ყვავილები, სად არის ყურადღება?”
გაიღიმა.
„რა ყვავილები?” მე არ ვარ ისეთი ტიპი, ვინც „ყვავილებს” ჩუქებს.
ამოვიოხრე და უცებ გავაცნობიერე:
„მე არ ვარ გოგო, რომელიც შენსავით მამაკაცებს ირჩევს. ჩემს ასაკში არ მჭირდება მამაკაცი, რომელსაც ქალის ფასი არ ესმის, თუნდაც უმცირეს დეტალებში. და ვეცადე, ყველაფერს რომანტიკულად მოვეპყრო. უბრალოდ წადი… და დამივიწყე.“
კარი დაიხურა, სანთლები ანთებული დარჩა და საჭმელი ხელუხლებელი დარჩა.
მეორე დღეს ჩემს მეგობრებს ყველაფერი ვუთხარი. ზოგი ამბობდა, რომ სწორად მოვიქეცი, რომ მეტს ვიმსახურებდი და ნამცეცებით არ უნდა დავკმაყოფილებულიყავი. სხვები ამტკიცებდნენ, რომ ბოლო შანსი გავუშვი ხელიდან, რომ ჩემს ასაკში, სულ მცირე, ვინმეს უნდა მოვკიდო ხელი.
და მე იქ ვიჯექი და ვფიქრობდი: ღირს კი მარტო ყოფნის შიში, როცა ალტერნატივა საკუთარი თავის ღალატია?
