ჩვენი 15 წლის ქალიშვილის დაკრძალვისთანავე, ჩემმა ქმარმა სცადა დამერწმუნებინა, რომ მისთვის ნივთები მიმეცა. მაგრამ დალაგებისას უცნაური წერილი ვიპოვე: „დედა, საწოლის ქვეშ გაიხედე და ყველაფერს მიხვდები“. როდესაც საწოლის ქვეშ ჩავიხედე, რაღაც საშინელება დავინახე… 😱😱
ჩვენი ერთადერთი ქალიშვილის დაკრძალვისთანავე, რომელიც ახალი 15 წლის იყო, ჩემი ცხოვრება თითქოს გაჩერდა.
დღემდე მახსოვს, როგორ ვიდექი საფლავთან და ძლივს ვდგებოდი.
ჩემს გარშემო მყოფი ხალხი თანაგრძნობით საუბრობდა, მაგრამ თითქმის არაფერი მესმოდა. მხოლოდ მისი თეთრი კუბო დარჩა.
დაკრძალვის შემდეგ ჩემი ქმარი არაერთხელ იმეორებდა:
„მისი ყველა ნივთი უნდა გადავაგდოთ. ეს მხოლოდ მოგონებაა. ის ჩვენთან დარჩება, სანამ სახლში შევინარჩუნებთ“.
ვერ ვხვდებოდი, როგორ შეეძლო ამის თქმა. საქმე მხოლოდ ნივთებში არ იყო – ეს იყო მისი სუნი, შეხება, ტანსაცმელი, სათამაშოები. მე რაც შემეძლო წინააღმდეგობა გავუწიე, მაგრამ ერთი თვის შემდეგ საბოლოოდ დავნებდი. გადავწყვიტე მისი ოთახი დამელაგა, რომელშიც თითქმის ერთი თვე არ ვყოფილვარ.
როდესაც კარი გავაღე, ვიგრძენი, რომ იქ ყველაფერი ისე იყო, როგორც იყო. ჰაერი მისი სუნამოს მსუბუქი სურნელით იყო სავსე და მაგიდაზე გადაშლილი რვეული იდო.
თითოეული ნივთი თითო-თითოდ ავიღე – კაბა, თმის სამაგრები, ჩემი საყვარელი წიგნი. ვტიროდი და მკერდზე მეჭირა, თითქოს ამან შეიძლება მისი დაბრუნება, თუნდაც ერთი წამით.
მაგრამ უეცრად, ერთ-ერთი სასკოლო წიგნიდან პატარა, დაკეცილი ფურცელი გადმოვარდა. გული ჩამწყდა.
გაშალე და ჩემი ქალიშვილის ხელწერა ამოვიცანი.
წერილში ეწერა: „დედა, თუ ამას წაიკითხავ, გთხოვ, სასწრაფოდ საწოლის ქვეშ ჩაიხედე, მაშინ ყველაფერს მიხვდები“.
რამდენჯერმე წავიკითხე, ხელები მიკანკალებდა. მკერდი მეჭიმებოდა. რას გულისხმობდა ამით?
მთელი ძალა მოვიკრიბე, დავიჩოქე და საწოლის ქვეშ ჩავიხედე… და ნანახმა შოკში ჩამაგდო. 😱😱 გაგრძელება პირველი კომენტარიდან 👇👇
კანკალებული ხელებით საწოლის ქვეშიდან ძველი ჩანთა ამოვიღე. შიგნით რამდენიმე ნივთი იყო: რამდენიმე რვეული, პატარა ნივთების ყუთი და ჩემი ქალიშვილის მობილური ტელეფონი. იგივე ტელეფონი, რომელიც ჩემმა ქმარმა თქვა, რომ „დაკარგა“. გული საშინლად ჩამწყდა.
ტელეფონი ჩავრთე – ის ისევ მუშაობდა. პირველი, რაც გავაკეთე, მიმოწერა გავხსენი. მის მეგობართან საუბარი მოჰყვა.
წერილის ამონარიდები
15 თებერვალი, 22:17
ქალიშვილი: აღარ შემიძლია ამის ატანა 😔
22:18
მეგობარი: რა მოხდა?
22:19
ქალიშვილი: მამამ ისევ დამიყვირა. მან თქვა, რომ თუ დედა ერთ სიტყვასაც კი გაიგებდა, ისე გააკეთებდა, რომ ორივე ვინანებდით…
22:21
მეგობარი: ღმერთო ჩემო, მაშინებ… ხომ არ გცემს?
22:22
ქალიშვილი: კი… პირველად არა. ხელზე სილურჯე მაქვს. დედას ვეუბნები, რომ სკოლაში იყო, მაგრამ… მეშინია 😢
22:24
მეგობარი: დედას უნდა ვუთხრა ან პოლიციაში წავიდე, ეს ძალიან სერიოზულია!
22:26
ქალიშვილი: მან თქვა, რომ მომკლავდა, თუ ვეტყოდი. მე მჯერა მისი; როდესაც ის გაბრაზებულია, ის საშინელია…
22:28
მეგობარი: მაგრამ ამ ყველაფერს შენთვის ვერ შეინახავ…
22:29
ქალიშვილი: გწერ, რადგან სხვას ვერავის ვავნებ. თუ რამე დამემართება, იცოდე, რომ ეს ის არის.
ეს სტრიქონები ცეცხლივით მეწვოდა ხელებში. თითოეული შეტყობინება გონებაში მეწვოდა. მათ ისევ და ისევ ვკითხულობდი და ჩემს თვალწინ ჩნდებოდა სურათები – მისი შეშინებული თვალები, როგორ ჩაიკეტა საკუთარ თავში ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში.
იმ მომენტში არ მინდოდა დამეჯერებინა, რომ მას რაიმე სერიოზული ხდებოდა…
და იმ მომენტში მივხვდი: ჩემი ქალიშვილი თავისით არ წასულა. ის ჩემთვის ყველაზე ახლობელი ადამიანის მსხვერპლი გახდა.
