ის აეროპორტში შემდეგი რეისისთვის გაიქცა. მაგრამ გზად ნანახმა შეაჩერა.
იმ დღეს ყველაფერი ჩვეულებრივად წარიმართა, გარეთ ძლიერი წვიმის გარდა.
ის აეროპორტში შემდეგი რეისისთვის ჩქარობდა, როდესაც წვიმაში ქალი დაინახა პატარა ბავშვთან ერთად. ერთი წამით სცადა, ყურადღება არ გაეფანტა და აეროპორტისკენ გაეგრძელებინა გზა, მაგრამ სინდისმა შეაჩერა, მანქანიდან გადმოვიდა და ქალთან მივიდა.
„გამარჯობა, რით შემიძლია დაგეხმაროთ და რატომ დგახართ აქ ამ ლამაზ ბავშვთან ერთად?“ ჰკითხა მან.
„არსად წასასვლელი მაქვს“, უპასუხა ქალმა. „ჩემმა ქმარმა ქუჩაში მიმატოვა და არ ვიცი, რა დაგვმართებს“. 😓😓
კაცმა ყოყმანის გარეშე ჯიბიდან ბინის გასაღებები ამოიღო და მძღოლს უთხრა, რომ სახლში წაეღო და ყველაფერი მიეცა, რაც სჭირდებოდა, სანამ მოგზაურობიდან დაბრუნდებოდა.
მძღოლმა ისინი მანქანაში ჩასვა და თავის სახლში წაიყვანა, რის შემდეგაც აეროპორტისკენ განაგრძო გზა.
ორი კვირის შემდეგ ის მოგზაურობიდან დაბრუნდა და თავის ბინაში წავიდა. როდესაც კარზე დააკაკუნა, შენიშნა, რომ არავინ უღებდა. კარი ღია იყო, ამიტომ შიგნით შევიდა.
იქ ნანახმა გააოგნა…
იხილეთ შემდეგი კომენტარი. 👇👇
კარებში გაჩერდა, გული უცემდა. მისაღებ ოთახში ქალი ბავშვთან ერთად იდგა, მაგრამ ეს ის სახეები არ იყო, რომლებიც წვიმაში ენახა.
სათამაშოები იატაკზე მოწესრიგებულად იყო გაშლილი, მაგიდაზე ახლად მომზადებული საჭმელი იდო, ფორტეპიანოზე კი პატარა ნოტი ედო: „გმადლობთ თქვენი სიკეთისთვის. სახლში ვართ“.
მაგრამ მისი მზერა ოთახის კუთხეს დაეცა და იქ, რბილ საბანში გახვეული, კიდევ ერთი ბავშვი იჯდა მოკუნტული.
ნათანისთვის ის უცხო იყო, მაგრამ რატომღაც ნაცნობი ჩანდა – მისი თვალები წვიმაში ბავშვის თვალების მსგავსი იყო, მხოლოდ ახლა ის თითქმის შვიდი წლის იყო.
ქალმა თავი ასწია და ნაზად გაიღიმა, მაგრამ მის თვალებში შეშფოთება იყო: „მან თავად გვიპოვა. ჩვენ მას… ჩვენს სასწაულს ვეძახით“.
ნათანმა იგრძნო, როგორ გამოედინებოდა დაძაბულობა მისი სხეულიდან, მაგრამ უცნაური გრძნობა იზრდებოდა მასში. ეს არ იყო მხოლოდ მადლიერება – ეს იყო საიდუმლო, რომელიც გასაოცარ აღმოჩენას მალავდა.
