უსინათლო კაცს მოულოდნელად მხედველობა დაუბრუნდა საკუთარი ქორწილის დროს: როდესაც მან პირველად ნახა თავისი პატარძალი, სიურპრიზით შოკირებული დარჩა. 😨😨
ავარიის შემდეგ მისი ცხოვრება გაიყო „ადრე“ და „შემდეგ“ ნაწილებად. მან მხედველობა დაკარგა და ეგონა, რომ მისი ცხოვრება დასრულდა. მაგრამ სწორედ მაშინ შეხვდა მას, ქალს, რომელმაც შეცვალა მისი ცხოვრება და კვლავ მოუტანა სიხარული.
მან არ იცოდა, როგორი იყო მისი თმა, რა ფერის თვალები ჰქონდა ან როგორი იყო მისი ღიმილი. ის ტკბებოდა მისი სიცილით, მისი სურნელით, მისი სუნთქვით მის გვერდით ღამით. ქალისთვის ხედვის არქონა პრობლემას არ წარმოადგენდა. მას უბრალოდ უყვარდა იგი. და ბრმა კაცმა ისევ დაიწყო ღიმილი, ისწავლა ისევ ბედნიერება – პირველად დიდი ხნის შემდეგ.
და შემდეგ დადგა ქორწილის დღე. მზე ჩადიოდა, მისი ოქროსფერი შუქი ვარდებით მორთულ თეთრ თაღს ეცემოდა. ის საკურთხეველთან იდგა, ხელს უჭერდა, გრძნობდა მის კანკალს და სითბოს. ყველაფერი იდეალური და გულწრფელი ჩანდა.
მაგრამ იმ მომენტში, როდესაც ისინი ფიცს ცვლიდნენ, შეუძლებელი მოხდა. რაღაც ციმციმებდა საქმროს თვალებში. თავიდან – მკრთალი ანარეკლი. ფერი. დაბრმავებული, ბუნდოვანი. ის გაიყინა, ვერ გაიგო, რა ხდებოდა.
შემდეგ კონტურები უფრო ნათელი გახდა: ლაქები ფიგურებად იქცა, ფიგურები – სახეებად. მან დაინახა სტუმრების კაშკაშა ტანსაცმელი, ბაღის მწვანე ფერი, მის გარშემო მყოფი ადამიანები. და შემდეგ, დიდი ხნის შემდეგ პირველად, მან დაინახა თავისი პატარძალი.
ის გაშეშდა და ძლივს გასაგონად წარმოთქვა სიტყვა:
— შენ?…
ბრმა კაცს ნამდვილად არ წარმოედგინა თავისი მომავალი ცოლი და ახლა, როცა პირველად დაინახა, შოკირებული იყო, რადგან მის წინ იდგა… 😱😱 გაგრძელება პირველ რეაქციაში👇👇
სახე, რომელიც მან იდეალურად წარმოიდგინა, სრულიად განსხვავებული აღმოჩნდა: ღრმა ნაწიბურები ფარავდა მის კანს, ძველი დამწვრობის კვალი ამახინჯებდა მის ნაკვთებს.
პატარძალს თვალები ცრემლებით აევსო – არა სიხარულისგან, არამედ შიშისგან. მან მაშინვე ყველაფერი იეჭვა.
პატარძალმა ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია, თითქოს გაქცევას აპირებდა. სტუმრები ჩუმად გაიყინნენ, ვერ გაიგეს, რა ხდებოდა. ტუჩები აუკანკალდათ.
—„მე… მესმის, თუ ვერ გააგრძელებ…“ — ჩურჩულით თქვა მან და მზერა დახარა.
ცრემლები ლოყებზე ჩამოსდიოდა. საქმრო წინ წამოვიდა და ხელი მაგრად მოუჭირა.
„არა. შენ მიყვარდი, როცა ბრმა ვიყავი. შენ მიმიღე ისეთი, როგორიც ვიყავი, გატეხილი, ბრმა…“ – ხმა კანკალებდა, მაგრამ მტკიცედ ჟღერდა. „ახლა ჩემი ჯერია, მიგიღო. შენ ნამდვილი სილამაზე ხარ.“
იმ მომენტში მან აღარ დაინახა მისი ნაწიბურები – მხოლოდ ქალი, რომელმაც მას ახალი სიცოცხლე აჩუქა.
საქმრომ პატარძალი ჩაიხუტა და ყველა სტუმარმა შვებით ამოისუნთქა. როდესაც მან პირველად დაინახა ცოლი, მიხვდა: ნამდვილი სილამაზე სახეებსა და ანარეკლებში კი არა, სინათლეშია, რომელსაც ერთი ადამიანი მეორეს აძლევს.
