„ანია, მამას მეგობრის მეგობარმა ისევ ცემა. თქვა, რომ თუ ვეტყვი ვინმეს, შენც გეტკინება.”
ჩვიდმეტი წლის შვილი, ემმა, ტელეფონის მეორე მხარეს ისე ფრთხილად ენა-მეგობრული ხმით გამჟღავნდა, როგორც გატეხილი მინის ხმით. ხელი ჰაერში გაჩერდა, ყავა სასტუმროს მაგიდაზე გადავარდა. მე 800 კილომეტრის დაშორებით ვიმყოფებოდი, სამუშაო ვიზიტზე ჩიკაგოში, მაგრამ იმ წამს მანძილი გადაუვალი უფსკრულივით გამოჩნდა.
—საყვარელო, სად ხარ? ახლა უსაფრთხოდ ხარ? —ვკითხე წაკრთომილ ხმაზე.
—სამზარეულოში. მამა ტელევიზორს უყურებს —ჩურჩულებდა. ხმა ჩახშული ტირილის გაგონების შემდეგ, ფონი მამაკაცის ხმამ, მწვავე და გაღიზიანებული, შეავსო.
—ვისთან საუბრობ? —ჩურჩულით ვკითხე. შემდეგ სიჩუმე.
გული გაჩერდა. —ემმა? ემ…?!
ვაჩქარებლად დავურეკე ჩემს ყოფილ ქმარს, მარკს. პირველი ზარისთვისვე უპასუხა, აშკარად გაღიზიანებული.
—რა ხდება ახლა, ჯესიკა? ემმა რაღაც უცნაური თქვა და მერე გათიშა.
—მარკ —ვუთხარი, მშვიდობის შენარჩუნების მცდელობით—, თქვა, რომ ვეინმა სცემა. ხმა შეშინებულივით ჰქონდა. უნდა წახვიდე, რომ ნახო, როგორ არის, ახლა კი!
მარკმა გაღიზიანებული სუნთქვა მოისროლა.
—ეს პატარა ტყუილის გოგოა. ვეინი არასდროს დაარტყამდა ვინმეს.
მივხვდი, რომ პასუხის გაცემა ვერ მოვასწარი, ფონისგან მამაკაცის ხმა გავიგე — ვეინის ხმა.
—გითხარი დედაშენს, ის იქნება შემდეგი, თუ რაღაც სცდება!
გავყინულვარ. —მარკ, ეს გაიგონე?!
ჩემი ყოფილი მწარედ იცინოდა.
—იცი, ბავშვები როგორია. ყოველთვის აწყობენ გადაჭარბებას, ყურადღების მისაქცევად. განქორწინების შემდეგ გაუმკლავებელნი არიან.
ფეხმძიმედ ვსუნთქავდი.
—გაგიგონია, როგორ დაემუქრა! როგორ…?
—ჯესიკა, საკმარისია. პარანოიას უყრი თავში. ვეინი კარგად მოქცეულია. პრობლემა შენ ხარ.
და მაშინ ვეინის ხმა ნათლად გავიგონე, დაბალი, მუქარის სავსე ტონით:
—მეტი ვეღარავინ ჩემს თამაშებში ვერ დაინახავს.
შინაგანად რაღაც დაიმსხვრა. იგივე ინსტიქტი, რომელმაც ღამეები დაიცვა დავებისა და სასამართლო დავების დროს, უფრო ძლიერი იყო შიშზე. ჩავჭიდე ჩემ ბარგს, კანკალით, და დავჯავშნე პირველი რეისი დენვერისკენ.
მაგრამ მარტო არ ვმგზავრობდი.
დავურეკე ვინმეს — ვისაც წლებია არ მინახავს, მაგრამ ერთხელ დაჰპირდა, რომ ყოველთვის დაგვიცავდა. — ტელეფონი რეკავდა, ცრემლებით თვალებში ჩურჩულით ვთქვი:
—ეს ისევ ხდება. დახმარება მჭირდება.
როცა მისი ხმა გავიგონე —მშვიდი და ურყევი— მივხვდი, რომ ვეღარ დაბრუნდებოდა შეშინებული დედა.
დაბრუნდებოდა შტორმი.
შემდეგი სამი საათი ავბედითი, ქაოტური ტуманივით იყო აეროპორტის ხმით, დაგვიანებებით და გულის ცემის დაკვრით. ყოველი წუთი ემმა რომ არ ყოფილიყო, უკვდავებად მეჩვენებოდა. ჯერ კიდევ მესმოდა მისი კანკალით შავი ხმა, სიტყვებში ჩაფლული შეშინება, რომელიც უკან იმალებოდა.
როცა დენვერში ჩავაღწიე, ღამის ცივი ქარი პირდაპირ სახეში ჩააწვა — მძიმე, შეუწყნარებელი. უსაფრთხოების შემოწმების შემდეგ, ჩემი ძმა ეთანი დამხვდა. ყოფილი მარიინელი, ახლა უსაფრთხოების კონსულტანტი. ის ადამიანი, ვისაც მაშინ ვურეკავდი, როცა გონიერება აღარ კმაროდა.
მომხედა — პალთაკი, წითელი თვალებით — და ხმადაბლა თქვა:
—ჩვენ გავაკეთებთ ამას, ჯეს. მაგრამ სიფრთხილეა საჭირო.
დაუყოვნებლივ წასვლა დავიწყეთ ჩემს ძველ უბანში. მარკის სახლი ქუჩის ტერმინალში იდგა; ვერანდის ნათურა გაჩერებულ გულისცემას ჰგავდა. ყველა ფანჯარა ბნელდებოდა.
ეთანმა მანქანა გააჩერა.
—მოწმე, რომ პოლიციას არ დაურეკო პირველ რიგში?
ნიკაპით ვილაპარაკე.
—იგი იფიქრებენ, რომ ეს ჩვეულებრივი მშობელთა კამათი იყო. როგორც ყოველთვის. მხოლოდ მის ნახვას მინდა.
ის ამოისუნთქა, შეამოწმა დამალული იარაღი და მიმყვა კარამდე.
როცა კარზე დავაკაკუნე, არა მარკი გამოჩნდა, არამედ ვეინი. მისი მექანიკური ღიმილი და ლუდით შეზეთილი მაისური გულის მოსაწევად საკმარისია.
—აჰა, ვუყუროთ, ვინ მოვიდა —გულდაწყვეტით ხუმრობდა.
—სადაა ჩემი შვილი? —ვღრიალებდი.
მარკი გამოჩნდა მის უკან, სისხლიანი თვალებით.
—შენ ვერ შეხვიდი, ჯესიკა. არ ხარ მისასალმებელი სტუმარი.
ეთანი წინ გავიდა, ხმადაბლა და ურყევად თქვა:
—ის შვილისთვის მოვიდა. ახლა.
ვეინი იცინოდა.
—რა ქნევ, ჯარისკაცო? გეშინია?
ამ დროს პატარა ხმა ზემოდან გაისმა.
—დედა?
ვუყურე ზემოთ. ემმა იქ იყო — დალურჯებული სახით და ფერის თვალით. ეს სურათი დამნგრევლად იყო ჩემთვის.
—საყვარელო, მოდი ჩემთან! —ვუყვირე.
ვეინი სწრაფად მოქმედებდა, დასჭირა რკინა, თითქოს აპირებდა შეჩერებას. ეთანი სწრაფი აღმოჩნდა. ერთი სითხის მოძრაობით მათ შორის დადგა.
—თუ შეეხები, ინანებ —ღრიალებდა.
მარკმა რაღაც პოლიციაზე ყვიროდა, მაგრამ მე უკვე სირბილით ავედი კიბეზე. ემმა ჩემს ხელებში შეხტა, პატარა სხეული კანკალებდა.
—ყველაფერი კარგადაა, საყვარელო. უსაფრთხოდ ხარ —ჩურჩულით ვუთხარი.
ჩემს უკან ყვირილი, კარის ჩაკეტვა და ეთანის მშვიდი ხმა ქაოსს არღვევდა.
როცა პოლიცია მოვიდა —ერთმა მეზობელმა, ვინც ხმას გაიგონა—, ვეინი უკვე ხელბორკილებით იყო, მარკი ყვიროდა, მე კი ტროტუარზე ვჯექი ემმას ჩემ ხელებში. მისი პატარა ხელები ჩემი პერანგზე ეჭიდებოდნენ, თითქოს არასდროს სურდა გათავისუფლება.
პირველად თვეების განმავლობაში არ მადარდებდა, რას ფიქრობს მოსამართლე ან მარკი. მხოლოდ ერთი რამ მნიშვნელოვანია: ემმა სუნთქავდა და მე არასდროს დავუშვებდი, რომ ვინმე კიდევ იტანჯებოდა.
შემდეგი დღეები ქაოტური ტუმანისგან შედგებოდა დაკითხვებით, სოციალური მუშაკებითა და სტერილური ოფისის ჩურჩულებით. ემმას ნაკაწრების სურათებმა სიტყვებზე მეტი თქვეს. ვეინი ბავშვის მიცემის და დაუდევრობისთვის დააკავეს. მარკი გამოძიებულ იქნა თანამშრომლობის არქონის და სამართლებრივი ხელსაწყოების დაბლოკვის გამო.
როცა გამომძიებელმა მკითხა, მსურს თუ არა სრული სარჩელის შეტანა, ვერცერთ წამს ვერ დავფიქრებულვარ.
—კი —ვუთხარი—. ორივეს წინააღმდეგ.
ემმა კვლავ ჩუმად დარჩა. მარტო არ ძილობდა, ცოტას ჭამდა, ხმაურისგან შიშობდა. ერთ ღამეს, როცა მის საწოლთან ვჯექი, ჩურჩულით თქვა:
—დედა, იქ ისევ წავიდეთ?
მის ხელს ჩავკიდე.
—არა, საყვარელო. არასოდეს.
ორი კვირის შემდეგ იყო პატიმრობის სასამართლო. მარკი იგივე ძველი ბიძგებით ცდილობდა: რომ მე მანიპულატორი, არასტაბილური ვარ, ემმას გონება გავრეცხე. მაგრამ ამჯერად მტკიცებულებები უტყუარი იყო: საავადმყოფოს სურათები, ვეინის მუქარები — შემთხვევით ემმას ტაბლეტზე ჩაწერილი — და მეზობის ჩვენება, ვინც ყვირილს მოისმინა.
როცა მოსამართლე ალაპარაკდა, ხმა მშვიდი, მაგრამ ურყევი იყო:
—სრული ზედამხედველობა ჯესიკა კუპერს გადაეცემა. მამობრივი ვიზიტები შეჩერდება, სანამ ახალი შეტყობინება არ იქნება.
ცრემლები მანგლდებოდა, მაგრამ თავი მაღლა ავწიე. ეთანმა ხელი ჩემს მხარზე დამადო —მშვიდი یادება, რომ შევძელით.
გარეთ მზემ საბოლოოდ áttვა ღრუბლებს. ემმა ბალახზე გაიქცა, მისი სიცილი ისევ გულწრფელი გახდა კვირების სიჩუმის შემდეგ. ვუყურებდი, როგორ ბრუნავდა სინათლეში, ქარი მისი თმაში — და რაღაც ჩემში, რაც დაკარგულად მეგონა, იწყებდა შეხორცებას.
ამავე საღამოს, როცა მძინარე იყო, ეთანთან ვიჯექი ვერანდაზე. მთები ნარინჯისფრად მოჩანდა; ჰაერი ფიჭვისა და თავისუფლების სუნს ავრცელებდა.
—შენ სწორად იქეცი —ხმადაბლა თქვა.
—ცუდად მალე მოვედი —ჩურჩულით.
—მაგრამ მოხვედი. და ეს მთავარი.
ემმას ფანჯარაზე გავიხედე, სადაც ღამის შუქი იმედის მსგავსად ანათებდა.
—მას არასოდეს ექნება თავი დაუცველად. სანამ ვსუნთქავ.
ეთანმა მსუბუქად გაიღიმა.
—ამიტომ უკვე მოიგე.
პირველად იმ ზარიდან —რაც ყველაფერს გაანადგურა—, მე ნამდვილად ვიჯერე მას.
გავბრუნდი სახლში შიშით გულში, მაგრამ ცეცხლით გულში.
და ბოლოს, მხოლოდ ჩემს შვილს არ ვიხსნიდი.
მოვიხსენი ის ნაწილი ჩემში, რომელმაც დაგვავიწყდა, როგორი ძლიერი შეიძლება იყოს დედა, როცა სიყვარული მისი ფარად იქცევა.
და როცა ღამე ჩვენ გარშემო დაისადგურა, ვარსკვლავებისკენ ჩურჩულით ვუთხარი:
„ვერავინ დაუშავებს მას კვლავ.“
