„რატომ არ მესალმებით?“ – დაუყვირა პოდპოლკოვნიკმა ახალგაზრდა ქალს, მაგრამ წარმოდგენა არ ჰქონდა, ვინ იდგა მის წინ… 😱😱
იმ დღეს სამხედრო ნაწილში უჩვეულოდ მშვიდი იყო. ჯარისკაცები აღლუმის მოედანზე იდგნენ, მოწესრიგებულ რიგში იდგნენ და პოდპოლკოვნიკის მოსვლას ელოდნენ.
ყველამ იცოდა, რომ ამ კაცს უყვარდა ძალაუფლება და ყურადღება და უპირობო მორჩილებას მოითხოვდა. მათ ეშინოდათ მისი – არა მისი ძალის, არამედ სისასტიკისა და ამპარტავნების გამო. ის ხშირად ამცირებდა თავის ქვეშევრდომებს, საბაბს ეძებდა მათ დასასჯელად და არავის ჰქონდა გამბედაობა, წინააღმდეგობა გაეწია მისთვის.
რამდენიმე წუთის შემდეგ, კარიბჭესთან ძრავის ღრიალი გაისმა. სამხედრო ჯიპი შემოვიდა ტერიტორიაზე და მტვრის ღრუბელი აწია.
რაზმის მეთაურმა დაიყვირა:
„მოემზადეთ! ყურადღება!“
ყველა გაშეშდა და უფროსს მიესალმა. მაგრამ ამ მომენტში, სამხედრო ფორმაში გამოწყობილი ახალგაზრდა ქალი მშვიდად გადაკვეთა მოედანი. ახალგაზრდა, თავდაჯერებული, მსუბუქი სიარულით. მას ხელში ჩაფხუტი ეჭირა, პოდპოლკოვნიკისთვის არც კი შეუხედავს.
მან მაშინვე შენიშნა იგი და გაბრაზება იგრძნო. მან მუხრუჭები ძლიერად დააჭირა, ფანჯარა ჩამოსწია და დაიხარა და იყვირა: „ჰეი, ჯარისკაცო! რატომ არ მესალმები? ნერვები მოგეშალა? საერთოდ იცი ვინ ვარ?!“
გოგონამ პირდაპირ თვალებში შეხედა.
„დიახ, ვიცი ვინ ხარ“, – უპასუხა მან შიშის ნიშნის გარეშე.
მისმა თავხედურმა, როგორც მას ეგონა, პასუხმა პოდპოლკოვნიკი გააცოფა. ის მანქანიდან გადმოხტა და ყვირილი დაიწყო, მისი სახელების დაძახება, მუქარა და შეურაცხყოფა. ჯარისკაცები დაიძაბნენ – ვერავინ გაბედა ჩარევა.
მაგრამ სწორედ ამ მომენტში დაუცველმა გოგონამ ისეთი რამ გააკეთა, რამაც პოდპოლკოვნიკი შოკში ჩააგდო 😲😱 გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇
მაგრამ მოულოდნელად გოგონამ მშვიდი ხმით თქვა:
„მე არ ვარ ვალდებული, წოდებით ჩემზე დაბლა მდგომ ადამიანს მივესალმო“.
„რა თქვი?!“ პოდპოლკოვნიკი გაოცდა. „ჩემი მხრის თასმები ხომ არ გინახავთ? მე პოდპოლკოვნიკი ვარ!“
მან ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა და გარკვევით თქვა:
„და მე პოლკოვნიკი ვარ, რომელიც შინაგან გამოძიებას ხელმძღვანელობს. აქ სამინისტროს ბრძანებით მოვედი, რათა ზუსტად დავადგინო, თუ როგორ „მსახურობთ“. თქვენს წინააღმდეგ ძალიან ბევრი საჩივარია. ყველა ერთსა და იმავეს ამტკიცებს: თქვენ ჯარისკაცებს შეურაცხყოფთ.“
პოდპოლკოვნიკის სახე გაფითრდა. ის გაშეშდა, სიტყვების პოვნა ვერ შეძლო. გოგონამ ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა და ცივი ღიმილით დაამატა:
„რატომ ვუყურებთ და არ ვაძლევთ მისალმებას? კიდევ ერთი დარღვევა თქვენი მხრიდან.“
აღლუმის მოედანზე სიკვდილის სიჩუმე ჩამოვარდა. ვერავინ ბედავდა განძრევას – მხოლოდ პოდპოლკოვნიკი იდგა იქ, დაბნეული, პირველად არ იცოდა რა ეთქვა.
