ჩუმ სასაფლაოზე მილიონერი ქალიშვილის საფლავის ქვასთან დაიჩოქა და ტიროდა, თითქოს სიცოცხლე წაერთმიათ. მას არასდროს წარმოედგინა, რომ მისი ქალიშვილი ცოცხალი იყო და აპირებდა სიმართლის გამხელას, რომელიც სამუდამოდ შეცვლიდა ყველაფერს. სასაფლაოზე სიჩუმე იყო, სიცივემ მოიცვა, რომელიც თითქოს კანს ჭრიდა. ხავიერ ერნანდესი მარტო დადიოდა, ნაბიჯები ნელა მიუყვებოდა, სახე დახრილი ჰქონდა, თითქოს მისი სიცოცხლე ქალიშვილის სიცოცხლესთან ერთად დასრულებულიყო.
ორი თვე იყო გასული მას შემდეგ, რაც მილიონერმა ისაბელი დაკრძალა იმ ტრაგედიის შემდეგ, რომლის წინასწარ განჭვრეტაც არავის შეეძლო. გოგონა შაბათ-კვირის გასატარებლად წავიდა დედინაცვლის, ესტელას, ქოხში, მზრუნველი ქალის, რომელიც ყოველთვის სიყვარულით ეპყრობოდა მას. მაგრამ სანამ ესტელა ქალაქში საქმეებს აგვარებდა, სახლი დამანგრეველმა ხანძარმა შთანთქა. მეხანძრეებმა იპოვეს ამოუცნობი ნანგრევები და მათ შორის გოგონას პირადი ნივთები. ხავიერმა ეს ეჭვი არ შეიტანა – მან მისი სიკვდილი მიიღო, მწუხარებაში ჩაძირული.
მას შემდეგ ის გადარჩა ცოლის, ესტელას, თითქმის დედობრივ სიყვარულზე დაყრდნობით, რომელიც თავს ადანაშაულებდა იმაში, რომ იქ არ იყო, და მისი უმცროსი ძმისა და ბიზნესპარტნიორის, მარიოს, მუდმივ მხარდაჭერაზე, რომელიც ყოველდღე ეუბნებოდა: „მე მივხედავ კომპანიას. შენ უბრალოდ ეცადე ფეხზე დარჩე. მე შენთან ვარ, ძმაო“. საფლავის ქვასთან მუხლმოყრილმა ხავიერმა საბოლოოდ მისცა ყველაფრის სიმძიმეს უფლება, რომ დაემსხვრია. მან თითები გადაუსვა ცივ წარწერას და ტირილში ჩაილაპარაკა: „საყვარელო შვილო, მშვიდად განისვენე.
როგორ შემიძლია დასვენება, ჩემო შვილო, თუ შენ აღარ ხარ?“ ცრემლები უკონტროლოდ სდიოდა. ჯიბიდან ვერცხლის სამაჯური ამოიღო, საჩუქარი, რომელიც მან ბოლო დაბადების დღეზე აჩუქა და ისე დაიჭირა, თითქოს მისი პაწაწინა ხელი ყოფილიყო. „შენ დამპირდი, რომ არასდროს მიმატოვებდი, გახსოვს? ახლა კი არ ვიცი, როგორ ვისუნთქო შენს გარეშე“, – ჩურჩულით თქვა მან ჩახლეჩილი ხმით, მხრები კანკალებდა. შიგნით ფიქრების ქარბუქი შთანთქავდა მას. რა მოხდებოდა, მასთან ერთად წასულიყო? რა მოხდებოდა, დროულად მისულიყო? სასაჩუქრე კალათები
დანაშაულის გრძნობა მას სიმშვიდეს არ აძლევდა. თავს წარუმატებელ მამად გრძნობდა, რომელსაც არ შეეძლო ყველაზე საყვარელი ადამიანის დაცვა. მკერდზე იმავე მრისხანებამ აენთო, რომელმაც ქოხი შთანთქა. „ყველაფერს გავცემდი, ჩემო პატარა გოგო – ყველაფერს – რომ კიდევ ერთხელ შემეძლოს შენი ჩახუტება“, – აღიარა მან და ცისკენ ახედა, თითქოს პასუხს ელოდა. და სწორედ მაშინ მოხდა უხილავი. რამდენიმე მეტრის მოშორებით, მყარი ხის უკან, იზაბელი ცოცხალი იყო – გამხდარი, ცრემლიანი თვალებით ჩუმად მამამისს უყურებდა.
გოგონამ მოახერხა იმ ადგილიდან გაქცევა, სადაც ტყვედ იყო. გული ისე ძლიერად უცემდა, თითქოს მკერდიდან ამოხეთქილიყო. თითები ხის ქერქს ეჭიდებოდა, ჩუმი ცრემლები კი ლოყებზე ჩამოსდიოდა. მამის ასეთი გატეხილი დანახვა ისეთი ტანჯვა იყო, რომელიც არცერთ ბავშვს არ უნდა გადაეტანა. მან ერთი ნაბიჯი გადადგა წინ, მაგრამ მაშინვე უკან დაიხია და ტირილი გადაყლაპა. მისი ფიქრები ერთმანეთში გადაირია. გაიქეცი, ჩაეხუტე, აჩვენე, რომ ცოცხალი ხარ. არა, არ შემიძლია. თუ გაიგებენ, რომ გავიქეცი, შეიძლება მასაც ავნონ.
დილემამ გაანადგურა. უნდოდა ეყვირა, ეთქვა, რომ იქ იყო, მაგრამ იცოდა, რომ ერთი ჩახუტება შეიძლება ძალიან ძვირი ღირდეს. იქიდან, სადაც იდგა, ისაბელს ესმოდა მამამისის კანკალიანი ხმა, რომელიც იმეორებდა: „გპირდები, ჩემო შვილო. გავაგრძელებ, მიუხედავად იმისა, რომ ვგრძნობ, რომ უკვე მოვკვდი შინაგანად“. ყოველი სიტყვის შემდეგ, მისი სურვილი, გამოეჩინა თავი, აუტანელი ხდებოდა. ტუჩებს იკვნეტდა სისხლის გემომდე, ცდილობდა იმპულსის შეკავებას. სიყვარული, რომელიც მათ აკავშირებდა, იმდენად ძლიერი იყო, რომ წინააღმდეგობის გაწევა შეუძლებელი ჩანდა.
მიუხედავად ამისა, ის უძრავად დარჩა, შიშით იყო გამომწყვდეული, რომელიც მის ლტოლვაზე დიდი იყო. როდესაც ხავიერი გაჭირვებით წამოდგა და სამაჯური მკერდთან მიიტანა, თითქოს თილისმა ყოფილიყო, ისაბელმა თვალები დახუჭა და კიდევ ერთი ცრემლი წამოუვიდა. სამყარო ძალიან სასტიკი იყო იმისთვის, რომ მამა-შვილი იმ მომენტში შეკრებილიყო. ხის ჩრდილში დამალულმა ისაბელმა მიხვდა, რომ უნდა დალოდებოდა. ჩახუტება უნდა გადაედოთ, რაც არ უნდა ანგრევდეს მას შინაგანად.
ციხეში დაბრუნებისას, იზაბელი პატარა ნაბიჯებით მიდიოდა, სხეული მოხრილი ჰქონდა, თითქოს ეშინოდა, რომ კედლებსაც კი უღალატებდა. რამდენიმე საათის წინ მან გამბედაობა მოიკრიბა და რამდენიმე წუთით გაქცევა მოახერხა – მამამისის სანახავად და იმის შეგრძნებისთვის, რომ სამყარო იმ კოშმარის მიღმაც არსებობდა. ახლა კი უკან იჩქარა, პანიკაში შეიპყრო, რომ მისი არყოფნა შეიძლებოდა აღმოჩენილიყო. რისკზე წასვლა არ შეეძლო. იმ მომენტამდე არასდროს ესმოდა მკაფიო ხმები, არასდროს ენახა სახეები – მხოლოდ ჩრდილები, რომლებიც მას გამოკეტილს აკავებდა, თითქოს მისი ცხოვრება სიჩუმესა და შიშში იყო ჩაფლული. მან ჯერ კიდევ არ იცოდა, ვინ იყვნენ მისი დამტყვევებლები – მაგრამ იმ ღამეს ყველაფერი შეიცვლებოდა.
