ოჯახური ვახშმის დროს ჩემმა ქალიშვილმა ჩუმად მომაწოდა წერილი: „დედა, მაშინვე ავად გახდი და წადი აქედან“. თავიდან მეგონა, რომ ხუმრობდა, მაგრამ რამდენიმე წუთის შემდეგ რაღაც მოხდა, რამაც შემაშინა 😱😨
ოჯახური ვახშამი მშვიდად მიმდინარეობდა: ჩვეულებრივი საუბრები, მხიარული ცეკვა, მუსიკა. მაგიდასთან ყველა იღიმოდა და ვცდილობდი, არ მეჩვენებინა, რამდენად დაღლილი ვიყავი სამსახურში გატარებული გრძელი დღის შემდეგ. ჩემი ქალიშვილი ახლოს იჯდა და ჩანგლით სალათს ჩხვლეტდა, მაგრამ დაძაბული ჩანდა.
და უცებ ვიგრძენი, როგორ ძლივს შეაღო მისი თითები მაგიდის ქვეშ. შემდეგ მან სწრაფად დააჭირა რაღაც პატარა და რბილი ხელისგულზე – დაკეცილი წერილი.
გაშალე მაგიდის ქვეშ, ვცდილობდი ყურადღება არ მიმექცია. ხელსახოცზე ბავშვური, არათანაბარი ხელით ეწერა:
„დედა, მაშინვე ავად გახდი და წადი!“
პანიკაში ჩავვარდი. ავხედე – ჩემი ქალიშვილი გამართულად იჯდა, ფერმკრთალი, ტუჩები უკანკალებდა. ხუმრობის ოდნავი მინიშნებაც არ ჰქონდა.
ვერაფერი გავიგე, მაგრამ რაღაცამ მითხრა, რომ ისე უნდა მოქცეულიყავი, როგორც ჩემმა ქალიშვილმა მითხრა. ნელა ავწიე ხელი საფეთქელთან, ოდნავ რხევის უფლება მივეცი თავს და ჩუმად ვთქვი:
„ბოდიში… უცებ გული გამიტყდა… თავი მიტრიალებს…“
დედამთილი წინ გადაიხარა, გაკვირვებულმა წარბები ასწია. ჩემმა ქმარმა შუბლი შეჭმუხნა.
ფეხზე წამოვდექი, სისუსტის იმიტო, ყველას ბოდიში მოვუხადე და გასასვლელისკენ გავემართე, ვგრძნობდი, როგორ მიწვავდა დედამთილის მზერა ზურგს.
დერეფანში კედელს მივეყრდენი, სუნთქვა შემეკრა. ველოდი, როდის გამოვიდოდა ჩემი ქალიშვილი და ყველაფერს ამიხსნიდა.
ათი წუთის შემდეგ კარი ოდნავ გაიღო და ჩემი ქალიშვილი გამოვარდა – ფერმკრთალი, თვალები ცრემლებით ჰქონდა გაბრწყინებული. ხელი მომკიდა და რაღაც ჩამჩურჩულა, რამაც შემაშინა 😱😲
გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇
„დედა… ბებიას უნდოდა, რომ ეს წვენი დაგელევინა. რაღაც ჩაასხა… დავინახე…“ ხმა აუკანკალდა.
„ზუსტად რა?..“ ყელი გამიშრა.
ჩემმა ქალიშვილმა გადაყლაპა:
„ტელეფონზე საუბარი გავიგე… რომ „ასე უკეთესი იქნებოდა“, რომ „მისი შვილისთვის კიდევ ერთი გოგოს ყოლა აზრი არ აქვს“. მან თქვა, რომ თუ ბავშვს დაკარგავ, „ამიერიდან უფრო ადვილი იქნება“.
სამყარო თვალწინ გამიელვა.
„დარწმუნებული ხარ?“ ძლივს ვიცანი ჩემი ხმა.
„მან ფხვნილი პატარა შეფუთვიდან გადმოასხა, სანამ შენ მამას ელაპარაკებოდი. მე მის გვერდით ვიჯექი… მას ეგონა, რომ ტელეფონს ვუყურებდი…“
ჩემი ქალიშვილი ტიროდა.
„დედა, მან იცის, რომ მალე გოგო გეყოლება. და მითხრა: „კიდევ ერთი არ გვჭირდება“. მას უნდოდა, რომ ბავშვი დაგეკარგა…“
ფეხები მომეკვეთა და ზურგით კედელს მივეჯახე.
და ამ დროს დერეფნის ბოლოს დედამთილი გამოჩნდა.
მისი სახე მშვიდი იყო. ზედმეტად მშვიდი.
„გონს მოხვედი?“ თითქმის ნაზად იკითხა მან. „წყალი ხომ არ მოგიტანო?“
ჩემმა ქალიშვილმა ხელი ისე ძლიერად მომიჭირა, რომ თითები გაუთეთრდა:
„დედა, არაფერი დალიო…“
