საღამო სამ საათზე, ჩემი გოგო დამირეკა და მთხოვა, რომ მაშინვე მოვსულიყავი, მაგრამ როცა საავადმყოფოში მივედი, ექიმმა უკვე ფარი მიაფარა მის სხეულს და ჩურჩულით გამომიცხადა თანაგრძნობა 😨
ჩემი სიძე მიგატყუა, თქვა, რომ მისი გოგო მძარცველმა დაარტყა, და პოლიციამაც დაუჯერა. მაგრამ მე მქონდა მტკიცებულებები, რომლებიც მას არ შეეძლო დამალა 😢🫣
სამ საათზე, ტელეფონმა დარეკა. მაშინვე მივხვდი, რომ ცუდი ამბავი იყო. ჩემი გოგო ტიროდა და ძლივს საუბრობდა. მან განუწყვეტლივ გაიმეორა:
— „დედა, გთხოვ, მოდი… ის ბრუნდება… მეშინია“.
მე მაშინვე გამოვედი, კითხვების გარეშე. მაგრამ ვერ მივედი დროულად.
როცა საავადმყოფოში შევიპარე, ექიმმა მიმიღო. თვალებში არც კი შემომხედა. უბრალოდ ფრთხილად ფარი დააფარა ჩემი გოგოს სახეს და ჩურჩულით თქვა:
— „ძალიან ვწუხვარ“.
არ მივაყენე ყვირილი. უბრალოდ ვიდექი და ვუყურებდი. ექიმმა განაგრძო, თითქოს წინასწარ ჩაწერილი ტექსტი წაეკითხა:
— „მისი ქმრის თქმით, იგი სახლში ბრუნდებოდა, როცა თავს დაესხნენ. სამწუხაროდ, ტრავმები ფატალური იყო“.
პოლიციამ ეს ვერსია მაშინვე მიიღო. ყველა დაეთანხმა. ყველა თანაგრძნობდა მარკს, ამბობდნენ, როგორი უსამართლო იყო მისი მდგომარეობა, როგორი მძიმე უნდა ყოფილიყო მისთვის.
ყველა, osim მე.
რადგან ჩემი გოგო მხოლოდ არ დამირეკა. და არა მარტო სამშვიდობოსთვის. მან დამირეკა, რომ მოვსულიყავი.
მე დილით მის სახლში მივედი. მარკი იქ იყო. ერთი მხრიდან მეორეზე დადიოდა, ტკივილისგან მძიმედ წარმოსადგენი რომ ყოფილიყო.
სასტუმრო ოთახი არეული იყო. მაგიდა გადმოფრენილი. ნათურა მოხრილი. წიგნები იატაკზე მიმოფანტული.
— შენ გააკეთე ეს ყველაფერი? — ვკითხე, ქაოსზე და კედელში ხვრელზე ვანიშნე.
— დავეცი, სერიოზულად! — წარმოთქვა—. ჩემი ცოლი მოკვდა! ყველაფერს პოლიციას ვუყვირე! გავიდა სეირნობაზე და რომელიღაც მძარცველმა მიაყენა ზიანი… ჯობს უნდა მოჰყოლოდი სამკაულები!
— „სამკაულები უნდა მოჰყოლოდი“ — გავიმეორე მშვიდად —. მაშინ რატომ ამბობს ნეკროპსია, რომ ზიანები შეესაბამება მიწაზე დარტყმებს, არა ქუჩაში დაცემას?
მან დაჩუმდა. შემდეგ სწრაფად შემომხედა.
— რას თქვი?
— ვთქვი, რომ მძარცველები დიდხანს არ რჩებიან — გავაგრძელე —. ისინი არ სცემენ ვინმეს ერთხელ და მეორედ. მით უმეტეს, ოც წუთის განმავლობაში უწყვეტად.
— არ ვიცი! — იყვირა—. მე იქ არ ვიყავი! საშხაპეში ვიყავი!
— საშხაპეში — ვუთხარი—. საინტერესოა. რადგან გუშინ სარა თქვა, რომ წყლის გამაცხელებელი არ მუშაობდა. ტექნიკოსს სამშაბათამდე ელოდნენ.
მან ფერი დაკარგა.
— მე… ცივ წყალში დავიჭექი. რომ მშვიდი ვყოფილიყავი. გვქონდა კამათი.
— რატომ?
— არაფრის გამო! არაფრის! სადილი გააფუჭა!
კულინარიული ზონა ვნახე. სუფთა იყო. არ იყო დამწვარი სუნი, არც ჭურჭელი მტვრით დაფარული.
— მარკ — ვთქვი ჩურჩულით —, ხელზე გაწითლებები გაქვს.
მან დაუსერიოზულებლად თავის ხელზე გადახედა. წითელი, ახალი და ღრმა ნიშნები.
— მე თვითონ გავიკეთე. ნერვების გამო.
— მკურნალობის ნიშნებს ჰგავს — ვუპასუხე.
მან უცებ შეიცვალა. სახე ცივმა გახადა.
— რატომ მესაუბრები ასე? ჩემი ცოლი მოკვდა. მხარი უნდა მომცე.
— ვიპოვე დამნაშავე — ვთქვი.
მან ადგილზე შეჩერდა.
— რა?
— ვიპოვე მკვლელი.
და მაშინვე ჩემ ჩანთიდან გამოვიღე რაღაც და მაშინვე დავინახე, როგორ გახადა სიძემ ფერი როცა დაინახა… რასაც მე ხელში ვიჭერდი 😱😲
გაგრძელება კომენტარებში 👇👇
ჩანთიდან გამოვიღე გამჭვირვალე პაკეტი. შიგნით იყო სარას დამტვრეული ტელეფონი.
— მზეთუნახავმა მომცა — ვთქვი—. მისი ტელეფონია.
მან შეხედა თითქოს სულიერი ნახა.
— მეგონა რომ… — გაჩერდა შუა სიტყვაზე.
— მეგონა, რომ მთლიანად დაანგრიე? — ვკითხე—. მეგონა, რომ თუ მოისროდი, არავინ გაიგებდა?
— მე არ შევეხე ტელეფონს! — იყვირა—. მძარცველმა შეიძლებოდა ის მოესროლა!
— თუ მძარცველს უნდოდა ფასეული ნივთები — ვთქვი მშვიდად—, რატომ დარჩა ბეჭედი მის თითზე? რატომ არ წაიღეს ტელეფონი?
მან ოფლი დაიღვარა.
— იქნებ შეეშინდა…
— ან იქნებ არ უყვარდა — ვუპასუხე—. იმიტომ, რომ მას ფული არ სურდა. სურდა ტკივილი.
მომიგვახვი მეტი.
— იცოდი, რა არის „ღრუბელში შენახვა“, მარკ?
მისი სუნთქვა შეწყდა.
— სარა ყველაფერს ინახავდა — გავაგრძელე—. ჩუმად იღებდა ვიდეოებს. იღებდა ხმოვან შეტყობინებებს. ყველა მუქარას. ყველა დარტყმას. ყველა ღამეს, როცა ეშინოდა შენთან საწოლში დარჩენის.
მისი სახე გავიდა მუქი ნაცრისფრად.
— მომეცი ტელეფონი — ჩურჩულით თქვა, ჩემკენ ნაბიჯი გადადგა.
— რატომ? — ვკითხე—. ეს მხოლოდ დამტვრეული ტელეფონია. თუ არა იქ რაიმე, რაც არ გინდა სხვებმა მოისმინონ.
მან ჩემკენ გადმოიწია, მაგრამ დივანზე გადააგორა.
— ეს მტკიცებულებაა, მარკ — ვთქვი, უკან გავხიე—. და სარების მონაცემები აღარ არის მხოლოდ აქ.
ტელეფონში იყო წაშლილი ვიდეოები. მათში, ჩემი გოგო იჯდა აბაზანაში, სავსე ჭრილობებით. ჩურჩულით ტიროდა. ამბობდა, რომ ეშინოდა საძინებელში დაბრუნების. იყო შეტყობინებები, სადაც ის ყვიროდა, იმუქრებოდა და ძალადობდა მასზე.
და შემდეგ იყო ბოლო ვიდეო. მან პირდაპირ კამერას მიაშტერდა და თქვა:
— „თუ ამას ხედავ, ნიშნავს, რომ ჩემთან რაღაც მოხდა. თავს ჩემს ქმართან უსაფრთხოდ ვერ ვგრძნობ. მეშინია, რომ ის მომკლავს“.
