ჩემმა ქმარმა ჩემი ყველა კოლეგის წინ სკამი გამომაცალა, რომ დამემცირებინა… მაგრამ თერთმეტი წუთის შემდეგ გაისმა სატელეფონო ზარი, რის შემდეგაც უკვე ის შერცხვა 😲😨
სკამის ფეხმა მოულოდნელად გახახუნა პარკეტზე და უსიამოვნო, წივილივით ხმა გამოსცა. ხმა იმდენად მოულოდნელი იყო, რომ ერთი წამით შიგნით ყველაფერი შემეკუმშა. სულ ერთი წამით ადრე მშვიდად ვიწვდებოდი ჭიქისკენ, ხოლო შემდეგ წამში ჩემს ფეხქვეშ საყრდენი უბრალოდ გაქრა.
წონასწორობა დავკარგე და მძიმედ დავეცი იატაკზე, თან უხერხულად მოვარტყი იდაყვი მაგიდის კიდეს. ჩანგალი თეფშიდან ჩამოცურდა და მუხლებზე დამეცა, ჩემს ღია ფერის კაბაზე სოუსის ცხიმიანი ლაქა დატოვა. უზარმაზარი რესტორნის დარბაზი, სადაც ჩვენი კომპანია ათწლიან იუბილეს აღნიშნავდა, უცებ უცნაურ სიჩუმეში ჩაიძირა.
რამდენიმე წამით ადრე ყველაფერი სრულიად სხვანაირად იყო.
გენერალური დირექტორი ადგა თავისი ადგილიდან, აიღო ჭიქა და თქვა:
— დღეს მინდა არა მხოლოდ კომპანიაზე დავლიო, არამედ იმ ადამიანზე, რომლის წყალობითაც ყველაზე რთული წელი გადავიტანეთ. ანას გაუმარჯოს.
ყველამ ჩემკენ მოიხედა. ავდექი, ცოტა დაბნეული, რადგან არასოდეს მიყვარდა ყურადღების ცენტრში ყოფნა.
— ანა ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი თანამშრომელია, ვინც ჩვენ გვყავს, — გააგრძელა მან. — მისი პროექტები რომ არა, ასეთ შედეგს ვერ მივაღწევდით.
ვხედავდი, როგორ ეცვლებოდა ნელ-ნელა სახე ჩემს ქმარს, რომელიც ჩემს გვერდით იჯდა.
ის ჭიქით იჯდა, მაგრამ არ სვამდა. ტუჩები ისე ძლიერ ჰქონდა შეკრული, რომ გათეთრებულიყო. მე ვიცოდი ეს გამომეტყველება. ძალიან კარგად ვიცოდი.
უკვე რამდენიმე თვეა მას სამსახურში პრობლემები ჰქონდა. ჩაშლილი კონტრაქტი, კონფლიქტი ხელმძღვანელობასთან, საუბრები შესაძლო გათავისუფლებაზე. და ყოველ ჯერზე, როცა სახლში სამუშაოზე საუბარი იწყებოდა, ის უცებ თემას ცვლიდა.
მაგრამ დღეს მთელი დარბაზი უსმენდა, როგორ მაქებდნენ.
გენერალურმა დირექტორმა ტოსტი დაასრულა:
— ანა, თქვენ მართლაც შესანიშნავი თანამშრომელი ხართ. მადლობა თქვენი მუშაობისთვის.
ხალხმა ჭიქები ასწია.
მეც გავიწოდე ხელი ჩემი ჭიქისკენ. და სწორედ იმ მომენტში სკამის ფეხმა მკვეთრად გახახუნა იატაკზე. ჩემს მუხლებს ქვეშ უცებ სიცარიელე გაჩნდა.
დავეცი. უხერხულად, არასასიამოვნოდ, თითქოს სკოლის მოსწავლე ვიყო, რომელიც სცენაზე წამოიბორძიკა.
ჩანგალი თეფშს დაეჯახა. მაგიდაზე მდგომი ჭიქა შეირხა. რამდენიმე წვეთი ღვინო სუფრაზე დაიღვარა.
— ოჰ, ანა… — ზემოდან გაისმა ჩემი ქმრის ხმა. — რა მოუხერხებელი ხარ.
ის ზემოდან მიყურებდა ცივი ღიმილით.
— როგორც ჩანს, ძალიან ბევრი შამპანური დალიე. გეუბნებოდი, ჯობია არ დალიო.
ვუყურებდი მას და ვხვდებოდი, რომ ეს სპეციალურად გააკეთა. მან სკამი გამომაცალა. უნდოდა, რომ მთელ დარბაზს დაენახა, როგორ ვიწექი იატაკზე.
გენერალურმა დირექტორმა უხერხულად ჩაახველა და თვალი აარიდა. რამდენიმე კოლეგამ თავი ისე დაიჭირა, თითქოს საჭმლით იყო გართული. მხოლოდ ახალგაზრდა ოფიციანტი აპირებდა ჩემთან მოსვლას, მაგრამ როცა ჩემს ქმარს თვალებში შეხედა, უცებ გაჩერდა და ხელსახოცების გასწორება დაიწყო.
მე თვითონ ავდექი. ხელისგული მწვავდა — დაცემისას ძლიერ დავარტყი.
— მარკ… რატომ გააკეთე ეს? — ჩუმად ვკითხე.
— ანა, სცენას ნუ აწყობ, — მშვიდად მიპასუხა მან. — წადი და თავი მოიწესრიგე. შენ გამო სირცხვილია, და შენი უფროსი ტყუილად გაქებს.
არაფერი მითქვამს და უბრალოდ საათს შევხედე.
20:03
მარკს წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, რომ თერთმეტი წუთის შემდეგ მისი თავდაჯერებულობა ისე სწრაფად გაქრებოდა, როგორც სკამი გაქრა ჩემი ფეხქვეშ. ერთი სატელეფონო ზარის შემდეგ ის უცებ გაფითრდა… 😨😱
ზუსტად 20:14-ზე მისმა ტელეფონმა დარეკა. ეკრანს შეხედა… და გაფითრდა. ხელმა, რომელშიც ტელეფონი ეჭირა, კანკალი დაიწყო.
— ჰო… გისმენთ…
რამდენიმე წამში მისი სახე ნაცრისფერი გახდა.
დარბაზში ისევ ძალიან ჩუმად გახდა. და ამჯერად ყველა მე აღარ მიყურებდა.
მან გვერდზე გადადგა ნაბიჯი, მაგრამ დარბაზი იმდენად ჩუმი იყო, რომ საუბრის ნაწილები ყველას ესმოდა.
— რა?..
— რომელი პოლიცია?
— მოიცადეთ, შეცდით…
მისი სახე უფრო და უფრო ფითრდებოდა.
ჩემმა ქმარმა ყველა ჩემი კოლეგის წინ სკამი გამომაცალა, რათა დავემცირე… მაგრამ თერთმეტი წუთის შემდეგ გაისმა ზარი, რის შემდეგაც უკვე ის შერცხვა.
— ეს გაუგებრობაა… მე არაფერი მომიწერია… ეს ბუღალტერიაა…
ამ დროს გენერალურმა დირექტორმა ნელა მოაბრუნა თავი მისკენ.
— მარკ, ყველაფერი რიგზეა? — მშვიდად ჰკითხა მან.
მარკმა ტელეფონი ჩამოსწია. მისი თითები კანკალებდა.
— ეს… ეს პოლიციაა… — ხრინწიანი ხმით თქვა მან.
მაგიდასთან მჯდომმა რამდენიმე ადამიანმა თავი ასწია.
— ისინი ამბობენ, რომ ჩემს წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმეა აღძრული… კონტრაქტების გამო.
მარკი დარბაზის შუაში იდგა და აღარ ჰგავდა თავდაჯერებულ ადამიანს.
მე მშვიდად ავიღე ხელსახოცი, კაბიდან სოუსის ლაქა მოვიწმინდე და ნელა დავჯექი ახლოს მდგარ სკამზე.
და იმ საღამოს პირველად ვიგრძენი ნამდვილი სიმშვიდე.
