„ჰო აბა, წარჩინებულო მოსწავლევ, დაგეხმარა შენი ოქროს მედალი? შეხედე, ვინ გავხდით ჩვენ — და რამდენად საცოდავად გამოიყურები შენ“, — დამცინავად უთხრეს ყოფილმა თანაკლასელებმა მოკრძალებულ გოგონას კურსდამთავრებულთა შეხვედრაზე, რადგან ეგონათ, რომ ის ისევ ისეთივე ჩუმი და მორჩილი იყო 😢
მაგრამ ის, რაც მან შემდეგ გააკეთა, ყველას შოკში ჩააგდებდა 😱
რესტორან „ტერასას“ მძიმე მინის კარი ჩუმი ჭრიალით გაიღო. მარია ერთი წამით ზღურბლზე გაჩერდა, ხმაურიან დარბაზს გადახედა და მხოლოდ ამის შემდეგ შევიდა შიგნით.
შიგნით ხალხი ბევრი იყო. მუსიკა ხმამაღლა უკრავდა, ოფიციანტები სწრაფად დადიოდნენ მაგიდებს შორის, ხოლო ჰაერში ძვირადღირებული სუნამოს, შემწვარი ხორცისა და ღვინის სურნელი ტრიალებდა. დარბაზის შუაში გრძელი მაგიდა იდგა, სადაც უკვე ისხდნენ მისი ყოფილი თანაკლასელები.
დამთავრებიდან თხუთმეტი წელი იყო გასული.
მარია აქ ნოსტალგიის გამო არ მოსულა. მას უბრალოდ უნდოდა თავისი ცხოვრების ძველი გვერდი დაეხურა და ენახა ადამიანები, რომელთანაც ოდესღაც ყოველდღე ერთ კლასში იჯდა.
მან თავისი უბრალო მწვანე თეთრეულის კაბა გაასწორა და მშვიდად მიუახლოვდა მაგიდას.
— ოჰ, შეხედეთ, ვინ მოვიდა! — გაისმა ქალის ხმამაღალი ხმა.
ეს ლილია იყო. სკოლაში ის კლასის ყველაზე ლამაზ გოგოდ ითვლებოდა, ახლა კი კაშკაშა წითელ კაბაში იჯდა, იდეალურად დალაგებული ვარცხნილობით.
ლილიამ მარიას თავიდან ფეხებამდე ყურადღებით შეხედა.
— მარია? არ ველოდით შენს ნახვას, — ირონიულად თქვა იგორმა, ყოფილმა სკოლის სპორტსმენმა, რომელიც ახლა აშკარად გასუქებული იყო.
მარია მშვიდად მიესალმა ყველას და მაგიდის კიდეზე თავისუფალ სკამზე დაჯდა.
მაგიდასთან უკვე ხმაურიანი საუბარი მიდიოდა. თითოეული თავის ცხოვრებაზე ყვებოდა, თუმცა ეს უფრო შეჯიბრებას ჰგავდა.
ვიღაც ძვირიან მანქანებზე ლაპარაკობდა.
ვიღაც ახალი ბინებით იწონებდა თავს.
ვიღაც ყვებოდა, წელიწადში რამდენჯერ მიფრინავდა დასასვენებლად საზღვარგარეთ.
მარია ჩუმად უსმენდა და ხანდახან თავს უქნევდა. ხელში ლიმონიანი წყლის ჭიქა ეჭირა.
— მარია, შენ რას საქმიანობ? — მოულოდნელად ხმამაღლა ჰკითხა ლილიამ, სპეციალურად აუწია ხმა.
მაგიდასთან საუბრები მაშინვე შეწყდა.
ყველამ მისკენ მოიხედა.
ლილიამ გაიღიმა და თავისი ღვინის ჭიქა ნელა დაატრიალა.
— ჩვენ ახლა სკოლას ვიხსენებდით. შენ ხომ ჩვენში ყველაზე ჭკვიანი იყავი. სულ წიგნებით დადიოდი.
ის ოდნავ წინ გადაიხარა.
— და მერე რა? სად გამოგადგა ახლა შენი ჭკუა?
რამდენიმე ადამიანი მაგიდასთან ირონიულად გაიღიმა.
— ალბათ სადღაც პატარა ხელფასზე მუშაობ, — გააგრძელა ლილიამ. — არქივში ან ბიბლიოთეკაში.
ვიღაც ჩუმად გაიცინა.
იგორმა ხმამაღლა გადაიხარხარა.
— გახსოვთ, რას ვეძახდით? — თქვა მან. — საფრთხობელა.
მაგიდასთან ისევ სიცილი გაისმა.
მარია მშვიდად უყურებდა მათ.
სკოლაში ერთხელ ეს სიტყვა ძალიან ტკენდა გულს. ის ჩუმი გოგო იყო, ძმის ძველ სვიტერებს ატარებდა, დიდ სათვალეებს იკეთებდა და თითქმის ყოველთვის წიგნებთან იჯდა.
ის მათ საკონტროლოებზე ეხმარებოდა, საშინაო დავალებებს აწერინებდა და გამოცდებზე კლასის ნახევარსაც კი გადაჰყავდა.
და ამის სანაცვლოდ მხოლოდ ხუმრობებსა და დაცინვას იღებდა.
მარია ნელა დადგა ჭიქა მაგიდაზე და ლილიას შეხედა.
მის თვალებში არანაირი სიბრაზე არ იყო. მხოლოდ სიმშვიდე.
ეს ადამიანები დღემდე ისე ცხოვრობდნენ, როგორც თხუთმეტი წლის წინ. ისინი უბრალოდ ამას ვერ ხვდებოდნენ.
და ყველაზე საინტერესო ის იყო, რომ ამ მაგიდასთან მჯდომთაგან არავის ეჭვიც კი არ ეპარებოდა, ვინ გახდა მარია ამ წლების განმავლობაში. 😢😲
მარია ნელა დადგა ჭიქა მაგიდაზე და უკვე აპირებდა წამოდგომას, როცა მათ მაგიდასთან მკაცრ კოსტიუმში ჩაცმული მამაკაცი მივიდა.
ის ცოტა შეშფოთებული ჩანდა.
— მაპატიეთ… შეიძლება ერთი წუთით დაგელაპარაკოთ? — თქვა მან და მარიას მიმართა.
მაგიდასთან ყველა გაკვირვებით გაჩუმდა.
— ჩემი მეუღლე ყოველ საღამოს უყურებს თქვენს არხს, — გააგრძელა მამაკაცმა. — მან შესასვლელთან მაშინვე გიცნოთ და მთხოვა, რომ ფოტო გადაგვეღო.
მან ტელეფონი გაუწოდა.
მარიამ ოდნავ გაიღიმა.
— რა თქმა უნდა.
მათ სწრაფად გადაიღეს ფოტო, მამაკაცმა მადლობა გადაუხადა და თავის მაგიდასთან დაბრუნდა.
მაგიდასთან უცნაური სიჩუმე ჩამოვარდა.
ლილიამ წარბები შეკრა.
— მოიცა… — ნელა თქვა მან. — შენ… ვინ ხარ?
მარიამ მშვიდად შეხედა.
— მე ჟურნალისტი ვარ, — უპასუხა მან.
იგორმა ირონიულად გაიღიმა.
«აბა, отличница, დაგეხმარა შენი ოქროს მედალი? შეხედე, ვინ გავხდით ჩვენ — და რა საცოდავად გამოიყურები შენ», — ასე დასცინოდნენ ყოფილ თანაკლასელები მოკრძალებულ გოგონას კურსდამთავრებულთა შეხვედრაზე, ფიქრობდნენ, რომ ის ისევ ისეთივე მშვიდი და მორჩილი იყო.
— მერე რა? ახლა ყოველი მეორე ბლოგერი საკუთარ თავს ჟურნალისტს უწოდებს.
მარიამ თავი გააქნია.
— მე ვმუშაობ ეროვნულ საინფორმაციო არხზე. საგამოძიებო გადაცემას ვუძღვები.
ლილიამ მოულოდნელად აიღო ტელეფონი და რაღაცის ძებნა დაიწყო.
რამდენიმე წამში მისი სახე შეიცვალა.
ეკრანზე მარიას ფოტო იყო ახალი ამბებიდან.
ქვეშ — სათაური.
„მარია ვოლკოვა — ჟურნალისტი, რომლის გამოძიებებმა ათეულობით დიდი კორუფციული საქმე გამოავლინა.“
ლილიამ ნელა დაუშვა ტელეფონი.
— ეს… შენ ხარ?
მარიამ მშვიდად დაუქნია თავი.
— ტელევიზიაში არ მოვხვედრილვარ ნაცნობების დახმარებით, — თქვა მან. — არც რაიმე კავშირებით.
მან ერთი წამით ყველა მაგიდასთან მყოფს შეხედა.
— მე უბრალოდ ბევრს ვსწავლობდი და ბევრს ვმუშაობდი.
აღარავინ იცინოდა.
მარია მშვიდად წამოდგა, აიღო ჩანთა და თქვა:
— სასიამოვნო იყო თქვენი ნახვა.
ის რესტორნიდან ისე მშვიდად გავიდა, როგორც შევიდა.
