ის 3 წელი გაუჩინარებული იყო… სანამ K9 არ გაიყინა და წარმოუდგენელი არ გააკეთა 😱
თავიდან ეს საფრთხეს ჰგავდა… მაგრამ ერთ წამში ყველაფერი შეიცვალა.
ღამე ცივი იყო. ქარი ჰყვიროდა მიტოვებული შენობის დერეფნებში. ჯგუფი ნელა მიიწევდა წინ, ხოლო წინ იყო რექსი. უცებ ის გაჩერდა. მისი სხეული დაიძაბა, სუნთქვა გაუჩქარდა.
— „ფრთხილად… რაღაც არის შიგნით…“
დერეფნის ბოლოს ნახევრად გახსნილმა კარმა დაიჭრიალა. შიგნიდან სუსტი ხმა გაისმა.
— „გთხოვთ… თუ ვინმე არის…“
რექსი გაიყინა. ერთი წამი… ორი… შემდეგ მოულოდნელად მოწყდა და წინ გაიქცა.
— „რექს, გაჩერდი!“ — იყვირა ოფიცერმა.
კარი ძლიერად გაიღო.
ყველა ყველაზე ცუდისთვის მზად იყო… მაგრამ შიგნით იდგა კაცი.
ბინძური, დაჭრილი… მაგრამ ცოცხალი.
რექსი მის წინ გაჩერდა. სიჩუმე.
ძაღლის თვალები მის სახეზე იყო მიპყრობილი… თითქოს ცდილობდა გაეხსენებინა… ან ეცნო…
კაცი ნელა დაეშვა მუხლებზე.
— „რექს… ეს მე ვარ…“
რექსმა ერთი ნაბიჯი გადადგა წინ…
მისი ყურები შეირხა… სუნთქვა დაწყნარდა…
წამი, რომელიც უსასრულოდ ჩანდა…
და სწორედ მაშინ, რექსის თვალები გაფართოვდა… მან დაიწყო გააზრება, ვინ იდგა მის წინ… და მისი სხეული უცებ შეიცვალა…
გაგრძელება კომენტარებში 👇👇👇👇
რექსის სხეული ერთ წამში შეიცვალა…
დაძაბულობა გაქრა.
მისი კუდი ნელა ამოძრავდა… შემდეგ უფრო სწრაფად… და მოულოდნელად წინ გადახტა.
— „არა… მოიცადე…“ — ჩურჩულით თქვა ოფიცერმა, ჯერ კიდევ დაუჯერებლად. მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
რექსი გადახტა კაცზე და ისეთი ხმა გამოსცა, რომელიც სამსახურში არასდროს გაუკეთებია. ეს არ იყო გაფრთხილება… ეს იყო სიხარული.
კაცმა თავი ვეღარ შეიკავა და მიწაზე დაეცა, ხელები გაშალა.
— „რექს… შენ გაიხსენე…“
ძაღლი მის სახეს ლოკავდა, ეხუტებოდა, არ უნდოდა გაშვება. მისი მთელი სხეული ერთ რამეს ამბობდა — მან იცნო იგი.
ჯგუფის წევრები გაკვირვებულები უყურებდნენ ერთმანეთს.
— „ვინ არის ეს…?“ — ჩურჩულით თქვა ერთმა.
კაცმა მათ შეხედა, მძიმედ სუნთქავდა.
— „მე… არამი ვარ… მისი ყოფილი ხელმძღვანელი…“
სიჩუმე.
— „მაგრამ… შენ სამი წლის წინ გაუჩინარდი…“
— „მე არ მოვკვდი…“ — დაახველა, ძნელად ლაპარაკობდა — „ისინი აქ მაკავებდნენ…“
ყველას სახე შეიცვალა.
— „ვინ…?“
არამი ნელა შებრუნდა ოთახის ბნელ კუთხისკენ.
— „ისინი ისევ აქ არიან…“
რექსმა მაშინვე შეწყვიტა კუდის ქნევა.
მისი ყურები ისევ დაიძაბა. სხეული კვლავ გამკაცრდა.
ბნელიდან ხმა გაისმა…
ნაბიჯები.
მძიმე… მოახლოვებული.
ჯგუფი მაშინვე შემობრუნდა და იარაღი ასწია.
რექსი არამის წინ დადგა, მის დასაცავად.
და იმ წამს, ჩრდილებიდან გამოვიდა კაცი…
მის ხელში რაღაც მეტალური გაიბრწყინა…
ცივი თვალებით შეხედა მათ…
— „ძალიან გვიან მოხვედით…“ 😱
