დედა სასოწარკვეთილი ტიროდა და ითხოვდა, რომ მისი ქალიშვილის გვერდით დაეკრძალათ. მაგრამ მოულოდნელად ის უფრო ახლოს მივიდა კუბოსთან, ყურადღებით დააკვირდა… რაღაც შენიშნა… და საშინელი ყვირილი ამოუშვა. 😨😱
დამთრგუნველი, მძიმე სიჩუმე ჩამოწვა გამოსამშვიდობებელ დარბაზში. ფართო, თეთრი ოთახი სავსე იყო ნათესავებით, მეგობრებითა და ახლობლებით, რომლებიც მოვიდნენ ახალგაზრდა გოგონას ბოლო გზაზე გასაცილებლად. მისი სიკვდილი უეცარი იყო — მხოლოდ რამდენიმე დღის მაღალი სიცხე, ძლიერი სისუსტე… ექიმებმა იშვიათი ტვინის ანთება დაუდგინეს, რომელმაც გულის გაჩერება გამოიწვია. რეანიმაციის მცდელობები წარუმატებელი აღმოჩნდა.
კუბოში გოგონა ისე გამოიყურებოდა, თითქოს უბრალოდ ეძინა. მისი სახე მშვიდი იყო, ტუჩებზე კი თითქმის შეუმჩნეველი სიმშვიდე ჩანდა, ხოლო ხელები მკერდზე მოწესრიგებულად ჰქონდა გადაჯვარედინებული. დედა მის გვერდით იდგა — გატეხილი და უძლური, ვერ ახერხებდა ცრემლების შეკავებას. და მაშინ — ყვირილმა დაარღვია სიჩუმე და ყველა გააშეშა.
— წამიყვანეთ მასთან… — ქვითინებდა ის. — არ შემიძლია ჩემი გოგოს გარეშე ცხოვრება… ერთად დაგვმარხეთ… დაე, ჩემი სიცოცხლე აქ დასრულდეს…
მამამ ძლიერად ჩაეხუტა მას, ტკივილისგან კანკალებდა. ადამიანები ერთის შემდეგ მეორე უახლოვდებოდნენ, ცდილობდნენ დაემშვიდებინათ, ეძებდნენ სიტყვებს, რომლებიც ამ მომენტში არაფერს ნიშნავდა. დარბაზი თითქოს მხოლოდ ტკივილითა და სიჩუმით იყო სავსე.
მაგრამ შემდეგ…
დედა მოულოდნელად გაჩუმდა. მისი გამომეტყველება შეიცვალა. თვალები ქალიშვილს მიაპყრო. ნელა დაიხარა… უფრო ყურადღებით დააკვირდა… და ის, რაც დაინახა, შეაძრწუნა. 😱😱
გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇
დედა რამდენიმე წამით გაქვავდა, შემდეგ უცებ უკან დაიხია, სუნთქვა შეეკრა და თვალები შოკისგან გაუფართოვდა.
— მოიცადეთ… — ჩურჩულით თქვა, ხმა უკანკალებდა. — ის… ის ასეთი არ იყო…
დარბაზში ჩურჩული გავრცელდა. ადამიანები ერთმანეთს უყურებდნენ, ვერ ხვდებოდნენ რა ხდებოდა. მამა ცდილობდა მისი დამშვიდებას.
— რას ამბობ… — ჰკითხა ჩუმად. — საყვარელო, შოკში ხარ…
მაგრამ დედამ მტკიცედ გააქნია თავი. ისევ მიუახლოვდა კუბოს, ხელები უკანკალებდა, როცა ნელა დაიხარა ქალიშვილის სახისკენ.
— მისი ტუჩები… შეხედეთ… — თქვა მან. — ფერი შეცვლილია… და… და ეს…
მან გოგონას კისერზე მიუთითა. რამდენიმე ადამიანი მიუახლოვდა უკეთ რომ დაენახათ. იქ, თმის ქვეშ, თითქმის შეუმჩნეველი მოძრაობა იყო… ან იქნებ ეს მხოლოდ სინათლის თამაში იყო.
მაგრამ შემდეგ—
გოგონას ერთმა თითმა ოდნავ იმოძრავა.
რამდენიმე ქალი იყვირა. ზოგი უკან დაიხია, სხვები ადგილზე გაიყინა. მამა წინ წამოვიდა, თვალები დაუჯერებლობით ჰქონდა სავსე.
— ეს… ეს შეუძლებელია… — ჩურჩულით თქვა მან.
დედა აღარავის უსმენდა.
— ის ცოცხალია… — იმეორებდა, ხმა უკანკალებდა, მაგრამ უფრო და უფრო მტკიცე ხდებოდა. — გეუბნებით — ის ცოცხალია…
დარბაზში ქაოსი დაიწყო. ვიღაცამ სასწრაფო დახმარება გამოიძახა. სხვები ტელეფონებით იღებდნენ, ზოგი ტიროდა, ზოგი ლოცულობდა.
და სწორედ იმ მომენტში…
გოგონას მკერდი ოდნავ, ძლივს შესამჩნევად ამოძრავდა.
ერთი სუნთქვა.
შემდეგ — კიდევ ერთი. 😨
დედა მუხლებზე დაეცა კუბოს წინ, ცრემლებში იხრჩობოდა.
— ვიცოდი… — ქვითინებდა. — ვგრძნობდი…
კარები უცებ გაიღო. ექიმები და პარამედიკოსები შიგნით შემოვარდნენ და სწრაფად მიუახლოვდნენ კუბოს.
— ყველანი უკან დაიხიეთ! — უბრძანა ერთმა მათგანმა.
დარბაზი ხმაურით აივსო — ბრძანებებით, აჩქარებული მოძრაობებით, დაძაბულობით. ფრთხილად ამოიყვანეს გოგონა კუბოდან, მიაერთეს აპარატურა… და იმ წამს ყველა მზერა ერთ წერტილზე იყო მიპყრობილი — მოლოდინით, შიშითა და იმედით.
არავინ ბედავდა სუნთქვას… სანამ მონიტორზე სუსტი, მაგრამ რეალური გულისცემა არ გამოჩნდა.
სიჩუმე ჩამოვარდა დარბაზში… მაგრამ ამჯერად ეს არ იყო გლოვის სიჩუმე.
ეს იყო სასწაულის სიჩუმე. 😱
