**უბრალოდ სუპერმარკეტში ძეხვი ვიყიდე… მაგრამ როცა გავჭერით, მას შემდეგ ვეღარ ვახერხებდი ვერსად მშვიდად საყიდლებზე სიარულს, რადგან მომხდარმა ჩვენ სრული შოკი მოგვგვარა 😨😱😱**
საღამოს სამსახურიდან სახლში ვბრუნდებოდი, დაღლილი და მშიერი. ჩვენს სახლთან ახლოს მდებარე დიდ სუპერმარკეტში შევიარე, რადგან ვფიქრობდი, სწრაფად რამეს ვიყიდდი და სახლში სენდვიჩებს მოვამზადებდით.
ხორცეულის განყოფილებაში ერთ-ერთი პროდუქტი თავად გამყიდველმა მირჩია.
— ეს ძეხვი აიღეთ, — მითხრა მან. — დღეს მოვიდა. ძალიან კარგია.
შეფუთვას დავხედე. ვარგისიანობის ვადა წესრიგში იყო, ფასი კი ჩვეულებრივზე ოდნავ დაბალი ჰქონდა. არ ვიცი რატომ, მაგრამ სწორედ იმ დაბალ ფასს უნდა გავეფრთხილებინე. იმ მომენტში უბრალოდ ძალიან დაღლილი ვიყავი, რომ ამაზე მეფიქრა.
სახლში დედამ მაგიდაზე პური და ყველი დადო, მე კი ძეხვის შეფუთვა გავხსენი. პირველი, რაც შევამჩნიე, სუნი იყო. ეს არ იყო გაფუჭებული ხორცის სუნი, არამედ რაღაც მკვეთრი, ქიმიური და უცნაური.
— ეს ნორმალურია? — მკითხა დედამ.
— ალბათ სანელებლების ბრალია, — ვთქვი, თუმცა თვითონაც არ ვიყავი დარწმუნებული.
დანა ავიღე და პირველი ნაჭერი მოვჭერი.
იმ წამს, როცა შიგთავსი გამოჩნდა, ორივე გავჩუმდით, რადგან ნანახმა სრულიად შოკში ჩაგვაგდო 😨😱😱
გაგრძელება კომენტარებშია 👇👇👇👇
ძეხვის შიგნით ფერი არათანაბარი იყო. ერთი ნაწილი ვარდისფერი ჩანდა, მეორე — ნაცრისფერი, ზოგ ადგილას კი პატარა თეთრი ნაწილაკები იყო, რომლებიც ცხიმს ჰგავდა, მაგრამ ზედმეტად მაგარი იყო. ერთ-ერთს დანით დავაწექი. არ დარბილდა. გაიბზარა.
დედამ ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
— ეს მაგიდაზე არ დადო. ბავშვებს არ აჭამო.
შეფუთვა მაშინვე დავხურე. მაგრამ ამაზე ფიქრს ვერ ვწყვეტდი. იმავე საღამოს ეტიკეტი გადავიღე, ქვითარი შევინახე და მეორე დილით ნიმუში ლაბორატორიაში წავიღე შესამოწმებლად.
ორი დღის შემდეგ დამირეკეს.
— გთხოვთ, მობრძანდით. შედეგები მზად არის.
როცა ლაბორატორიაში შევედი, სპეციალისტის სახეზე მივხვდი, რომ კარგს არაფერს მეტყოდა.
მან საბუთები მაგიდაზე დადო და თქვა:
— ნიმუშის შემადგენლობა, რომელიც თქვენ მოიტანეთ, არ ემთხვევა იმას, რაც ეტიკეტზე წერია.
— ანუ ხორცი საკმარისი არ არის? — ვკითხე.
— მხოლოდ ეს არ არის. აქ აღმოჩნდა დიდი რაოდენობით სოიოს ცილა, სახამებელი, წყლის შემაკავებელი დანამატები და საღებავები, რომლებიც ეტიკეტზე მითითებული არ არის. ზოგიერთი მაჩვენებელი კი დაშვებულ ზღვარსაც აჭარბებს.
რამდენიმე წამით ხმა ვერ ამოვიღე.
— ეს საშიშია?
მან პირდაპირ თვალებში შემომხედა.
— ერთი ნაჭრისგან, ალბათ, არა. მაგრამ თუ ამას ბავშვები შეჭამენ, თუ ვინმეს ალერგია აქვს, ან თუ ეს პროდუქტი დიდი ხანია იყიდება, შესაძლოა პრობლემად იქცეს.
საბუთები ავიღე და იმავე სუპერმარკეტში დავბრუნდი. ხორცეულის განყოფილებასთან მივედი და შედეგები გამყიდველს ვაჩვენე.
თავიდან სცადა გაეღიმა.
— შეიძლება შეცდომა მოხდა.
— ეს შეცდომა არ არის. ეს ლაბორატორიული დასკვნაა.
სახე შეეცვალა. ირგვლივ მიმოიხედა, შემდეგ კი ძალიან ჩუმად მითხრა:
— მე თქვენთვის არაფერი მითქვამს, მაგრამ ხალხმა ეს პროდუქტი უკვე დააბრუნა. ერთმა ქალმა თქვა, რომ მის შვილს გამონაყარი გაუჩნდა.
— და მაინც ყიდით?
მან არაფერი მიპასუხა.
ამ დროს მაღაზიის მენეჯერი მოვიდა.
— რა პრობლემაა?
საბუთები მივაწოდე. მან მხოლოდ პირველი ხაზი წაიკითხა, შემდეგ კი დოკუმენტი უკან დამიბრუნა.
— ქალბატონო, ჩვენ მხოლოდ გამყიდველები ვართ. მწარმოებელს მიმართეთ.
— მაგრამ თაროზე თქვენ დადეთ.
ცივად გაიღიმა.
— პროდუქტი მაღაზიაში საბუთებით შემოვიდა. თუ პრობლემა გაქვთ, წერილობითი საჩივარი დატოვეთ.
თაროს გავხედე. იქ ისევ იდო იმავე ძეხვის რამდენიმე შეფუთვა. ადამიანები მიდიოდნენ, იღებდნენ და კალათებში დებდნენ.
იმ წამს მივხვდი, რომ ის, რაც ჩემი ოჯახის მაგიდაზე აღმოჩნდა, შემთხვევითობა არ იყო. ეს მხოლოდ ერთი ცუდი შეფუთვა არ ყოფილა. ეს მთელი სქემა იყო — ლამაზი ეტიკეტით, დაბალი ფასით და დამალული ინგრედიენტებით.
ტელეფონი ამოვიღე და თაროს, ეტიკეტებსა და პროდუქტს გადაღება დავუწყე.
მენეჯერის ხმა მკაცრი გახდა.
— გადაღება აკრძალულია.
მე ვუპასუხე:
— ადამიანების მოტყუება ნებადართულია?
ის გაჩუმდა.
როცა მაღაზიიდან გამოვედი, გადაწყვეტილება უკვე მიღებული მქონდა. დასკვნას შესაბამის ორგანოებს გავუგზავნიდი და ამ ამბავს საჯაროდ მოვყვებოდი, რომ სხვებიც ფრთხილად ყოფილიყვნენ.
მაგრამ ყველაზე საშიში ნაწილი მოგვიანებით მოხდა.
იმ საღამოს უცნობმა ნომერმა დამირეკა.
მამაკაცის ხმა მშვიდი იყო. ზედმეტად მშვიდი.
— დღეს ლაბორატორიული დასკვნა მიიღეთ, არა?
გავშეშდი.
— ვინ ხართ?
მან მოკლედ გაიცინა.
— გირჩევთ, ის საბუთები არსად გაგზავნოთ. თქვენს შვილებსაც ხომ უყვართ იმავე სუპერმარკეტში შოკოლადის ყიდვა?
ტელეფონი კინაღამ ხელიდან გამივარდა.
იმ წამს მივხვდი, რომ პრობლემა მხოლოდ ძეხვი არ იყო.
ვიღაც ძალიან შიშობდა, რომ მისი ნამდვილი შემადგენლობა გამჟღავნდებოდა.
