ვფიქრობდი, რომ უბრალოდ ვბერდებოდი… სანამ ექიმმა არ თქვა სიტყვები, რომლებმაც ჩემი ცხოვრება შეცვალა 😱
არასოდეს დამავიწყდება ის დღე, როცა ექიმმა ჩემი სამედიცინო საქმე დახურა, თვალებში ჩამხედა და თქვა ის წინადადება, რომელიც დღემდე ჩემს თავში ექოდ ისმის.
— ადვილი არ იქნება.
გავიღიმე.
არა იმიტომ, რომ ძლიერი ვიყავი.
არამედ იმიტომ, რომ იმ მომენტში ჯერ კიდევ არ მესმოდა, რას ნიშნავდა სინამდვილეში „ადვილი არ იქნება“.
ვფიქრობდი, წამლებს დავლევდი, რამდენიმე კვირა დავწვებოდი, ცოტას ვიტირებდი და მერე ისევ ჩემს ძველ ცხოვრებას დავუბრუნდებოდი. დავუბრუნდებოდი იმ გოგოს, რომელიც დილით ყავას სვამდა, ქუჩაში სწრაფად მიდიოდა, მეგობრებთან ერთად იცინოდა და სჯეროდა, რომ ხვალ ყოველთვის უფრო ადვილი იქნებოდა.
მაგრამ ავადმყოფობა ჩემს ცხოვრებაში სტუმარივით არ შემოსულა.
ის შემოვიდა როგორც ბატონი.
თავიდან ეს მხოლოდ დაღლილობა იყო. ისეთი დაღლილობა, რომელსაც ადამიანები ვერ იგებენ, სანამ საკუთარი სხეული მძიმე ქვად არ ექცევათ. დილით თვალებს ვახელდი, მაგრამ ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს მთელი ღამე მხრებზე ქვები მქონდა ნატარები. დედა მეუბნებოდა:
— ალბათ ზედმეტად ბევრს მუშაობ.
ჩემი მეგობარი იცინოდა:
— შენ ყოველთვის ძალიან დრამატული იყავი.
მეც ვიცინოდი.
რადგან სიმართლის თქმის მეშინოდა.
მეშინოდა მეთქვა, რომ ხანდახან ხელები უმიზეზოდ მიკანკალებდა.
მეშინოდა მეთქვა, რომ გული ისე მიცემდა, თითქოს ვიღაც ჩემში კარზე აკაკუნებდა.
მეშინოდა მეთქვა, რომ ღამით ცივ ოფლში გაღვიძებული, დარწმუნებული ვიყავი, რომ დილას ვეღარ ვნახავდი.
ერთ დღეს სარკის წინ ვიდექი. ჩემს სახეს ვუყურებდი და საკუთარ თავს ვერ ვცნობდი. თვალების ქვეშ მუქი წრეები მქონდა, ტუჩები ფერმკრთალი, ხოლო მზერა… ჩემი მზერა უკვე აღარ მეკუთვნოდა.
იმ მომენტში ტელეფონმა დარეკა.
ექიმი იყო.
— თქვენი ანალიზების პასუხები მივიღეთ. სასწრაფოდ უნდა მოხვიდეთ.
ამ სიტყვამ — „სასწრაფოდ“ — დამანგრია. 😱
იატაკზე დავჯექი. არ ვტიროდი. არ ვყვიროდი. უბრალოდ ვიჯექი იქ, ხელები მუხლებზე დავიდე და პირველად გავიფიქრე:
„რა მოხდება, თუ ეს არის ცხოვრება, საიდანაც ვეღარასოდეს გავიქცევი?“
სრული ისტორია კომენტარებში 👇👇👇👇
საავადმყოფოს დერეფანი გრძელი და ცივი იყო. ადამიანები გვერდით მივლიდნენ — ზოგი იმედით, ზოგი ცარიელი თვალებით. ჩანთას ისე ძლიერად ვუჭერდი ხელს, თითქოს ჩემი ხსნა მის შიგნით იყო.
ექიმი დიდხანს ლაპარაკობდა. ბევრ სიტყვას ამბობდა. რთულ სახელებს, გამოკვლევებს, მკურნალობას, დაკვირვებას, რისკებს.
მაგრამ მე მხოლოდ ერთი რამ გავიგე:
— ავადმყოფობა ძალიან დიდხანს დარჩება.
ერთი წამით ყველაფერი დადუმდა.
სახლისკენ მიმავალ გზაზე ავტობუსის ფანჯრიდან ადამიანებს ვუყურებდი. ვიღაც ტელეფონზე იცინოდა, ვიღაც ბავშვს ხელს უჭერდა, ვიღაც თავის საქმეებზე ჩქარობდა. და ვფიქრობდი: მათ არ იციან, რა ბედნიერებაა ჩვეულებრივი დღე.
ნორმალურად გაღვიძება.
ყოველდღიური ტკივილის არქონა.
საკუთარი სხეულის არ შიში.
პირველ თვეებში დავინგრიე. არ ვიტყვი, რომ გმირი ვიყავი. არ ვიტყვი, რომ ყველაფერი ძლიერი ღიმილით მივიღე. ეს ტყუილი იქნებოდა.
აბაზანაში ვტიროდი, რომ ოჯახის წევრებს არ გაეგოთ.
მეგობრების შეტყობინებებს ვშლიდი, რადგან პასუხის ძალა არ მქონდა.
ყველას მშურდა, ვინც პატარა რამეებზე წუწუნებდა.
როცა ვინმე ამბობდა: „ცხოვრებით დავიღალე“, შიგნით მინდოდა მეყვირა:
„მეც დავიღალე, მაგრამ ჯერ კიდევ მისთვის ვიბრძვი.“
ყველაზე რთული ის არ იყო, რომ სხეული მტკიოდა.
ყველაზე რთული ის იყო, რომ საკუთარი თავის შიში დავიწყე.
ჩემი ფიქრების.
ჩემი სიჩუმის.
იმ წამების, როცა ჩემს თავში ხმა ჩურჩულებდა:
„დანებდი. ამ ბრძოლას აზრი არ აქვს.“
ეს ხმა ყოველ ღამით მოდიოდა.
როცა წამლები მაგიდაზე იდო.
როცა ყველას უკვე ეძინა.
როცა ჩემი ოთახი ბნელი იყო და საკუთარი სუნთქვა მესმოდა.
ერთ ღამეს ისე ცუდად გავხდი, რომ ჩემს ძმას დავურეკე. მან მძინარე ხმით მიპასუხა:
— რა მოხდა?
დიდხანს ჩუმად ვიყავი.
მერე მხოლოდ ვთქვი:
— მეშინია.
მან არაფერი მკითხა. ორმოცი წუთის შემდეგ კარზე ზარი დაირეკა. ის მოვიდა. დიდი სიტყვების გარეშე იატაკზე ჩემ გვერდით დაჯდა, ზურგით კედელს მიეყრდნო და თქვა:
— კარგი. ამ ღამით ერთად შეგვეშინდება.
ამ წინადადებამ გადამარჩინა.
არა ავადმყოფობისგან.
არამედ მარტოობის შეგრძნებისგან.
დროთა განმავლობაში ვისწავლე ორი ცხოვრებით ცხოვრება.
ერთი ადამიანების წინაშე.
მეორე ჩემ შიგნით.
ადამიანების წინაშე ვიღიმოდი და ვამბობდი: „კარგად ვარ.“ ხანდახან მაკიაჟსაც ვიკეთებდი, რომ ჩემი სახის სიფერმკრთალე არ გამოჩენილიყო.
მაგრამ ჩემ შიგნით ომი იყო.
ვითვლიდი აბებს.
ვითვლიდი დღეებს.
ვითვლიდი დილებს, როცა ტირილის გარეშე ადგომას ვახერხებდი.
შემდეგ ერთ დღეს კიდევ ერთი შემოწმება მქონდა.
ექიმმა შედეგებს შეხედა. მისი სახე სერიოზული იყო.
— კარგი ამბავი მაქვს და რთული ამბავიც.
გული გამიჩერდა.
— კარგი ამბავი ის არის, რომ თქვენი მდგომარეობა არ გაუარესებულა.
ძლივს ვსუნთქავდი.
— რთული ამბავი კი ის არის, რომ ავადმყოფობა არ გამქრალა.
თავი დავუქნიე.
მაგრამ ამჯერად არ დავინგრიე.
უცნაური იყო.
იგივე სიტყვები, იგივე ოთახი, იგივე შიში.
მაგრამ მე უკვე ის ადამიანი აღარ ვიყავი.
დიახ, ავადმყოფობა ისევ ჩემში იყო.
დიახ, ისევ იყო დღეები, როცა სხეული მიღალატებდა.
დიახ, ისევ იყო ღამეები, როცა სიბნელე მკერდზე მძიმედ მაწვებოდა.
მაგრამ უკვე ვიცოდი ერთი რამ, რაც ადრე არ ვიცოდი.
მე ისევ აქ ვიყავი.
ისევ ვსუნთქავდი.
ისევ ვირჩევდი გაღვიძებას.
იმ დღეს სახლში ფეხით დავბრუნდი. გზაში წვიმა დაიწყო. ადამიანები გარბოდნენ, თავშესაფარს ეძებდნენ, მაგრამ მე ტროტუარზე გავჩერდი და წვიმას მივეცი უფლება, სახე დამესველებინა.
არ ვიცი, როდის გაივლის ეს ყველაფერი.
შეიძლება მალე.
შეიძლება ძალიან გვიან.
შეიძლება ჩემი ცხოვრება აღარასოდეს იყოს ისეთი, როგორიც ადრე იყო.
მაგრამ მე აღარ ველოდები, როდის წავა ავადმყოფობა, რომ ცხოვრება დავიწყო.
ახლა ვცხოვრობ.
ტკივილით.
შიშით.
აკანკალებული ხელებით.
მაგრამ ვცხოვრობ.
და ყოველ დილით, როცა თვალებს ვახელ, საკუთარ თავს იმავე სიტყვებს ვეუბნები:
„შენ ჯერ არ დამარცხებულხარ.“
რადგან ჩემი ისტორია მხოლოდ ავადმყოფობაზე არ არის.
ჩემი ისტორია იმაზეა, როგორ შეიძლება ადამიანი ათასჯერ დაიმსხვრეს, მაგრამ მაინც შეინარჩუნოს პატარა სინათლე საკუთარ თავში.
დიახ, მე ჯერ კიდევ ბრძოლის შუაგულში ვარ.
დიახ, ზოგჯერ ვიღლები. დიახ, ზოგჯერ მინდა თვალები დავხუჭო და ბრძოლა შევწყვიტო.
მაგრამ მერე მახსენდება ის ღამეები, როცა მეგონა, რომ ვერ გადავრჩებოდი.
და ახლა აქ ვარ.
ვდგავარ. ვიბრძვი.
და ეს უკვე გამარჯვებაა.
