დამ ქორწილში ყველაზე შორეულ მაგიდასთან მიმიწვია. შემდეგ უცნობი მომიახლოვდა, შეუმჩნევლად დაიხარა და ჩამჩურჩულა: „მოიქეცი, თითქოს ჩემი თანამგზავრი ხარ… და შენი და ძალიან ინანებს იმას, რაც შენ გაგიკეთა“.

ჩემი და საკუთარ ქორწილში სრულიად დარბაზის უკან დამსვა. მაგიდა 12. პირდაპირ სამზარეულოს მბრუნავი კარის გვერდით.

ოფიციანტები მუდმივად მიდიოდნენ და მოდიოდნენ ჩემს უკან ცხელი ლანგრებით, ჰაერი შემწვარი ხორცის სუნით იყო გაჟღენთილი და ყოველ ჯერზე, როცა ვინმე კარს აღებდა, მეტალის ხმაური საუბარს ფარავდა. ჩემს მაგიდასთან მხოლოდ ორი ახალგაზრდა ბიძაშვილი იჯდა და ერთი დეიდა, რომელსაც ქორწილებსა და ბავშვებზე საუბრის გარდა არაფერი აინტერესებდა.

„ქალს არასდროს უნდა დააგვიანდეს დაქორწინება,“ — იმ თითქოს სიყვარულით ნათქვამი ტონით იმეორებდა, რისგანაც გაქრობა მინდოდა.

და მაინც, 32 წლის ვიყავი, კარგი სამსახური მქონდა, საკუთარი ბინა და სტაბილური ცხოვრება. მაგრამ ჩემი დის, მირას თვალში ეს არაფერს ნიშნავდა. რადგან მარტოხელა ვიყავი.

მთელი საღამო ცდილობდა ჩემი დაცინვას სტუმრების წინაშე. დარბაზში დადიოდა ახალდაქორწინებულ მეუღლესთან ერთად და ყველას, ვისაც მოსმენა სურდა, ეუბნებოდა, რომ „ძალიან მომთხოვნი ვიყავი“, ან თეატრალურად ამოიოხრებდა „იმ ჩემი საცოდავი დის გამო, რომელიც სილამაზის მიუხედავად ისევ მარტო არის“.

შენიშვნები წვიმასავით მოდიოდა:
— „უნდა იყო ნაკლებად რთული.“
— „შეიძლება უფრო ხშირად უნდა გახვიდე გარეთ?“
— „უფრო ხშირად უნდა იარო ეკლესიაში…“

თითოეული წინადადება პატარა დარტყმას ჰგავდა, რჩევის ნიღბით შენიღბულს.

შემდეგ თაიგულის სროლის დრო დადგა.

მირამ ხელები მაღლა ასწია ბრწყინვალე ღიმილით, გაიქცა… და განზრახ გადააგდო თაიგული ჩემგან საპირისპირო მხარეს. და ხმამაღლა დაამატა, რომ მთელ დარბაზს გაეგო:

— „ჰმ… როგორც ჩანს, ჩემს დას კიდევ ცოტა ხანი მოუწევს ლოდინი.“

მთელ დარბაზში ჩახშობილი სიცილი გაისმა.

იმ მომენტში უკვე საათს ვუყურებდი და თავში ყველაზე სწრაფ გამოსავალს ვეძებდი, როცა ჩემს უკან მშვიდი, დაბალი ხმა ჩუმად ჩამესმა:

— „მოიქეცით ისე, თითქოს ჩემთან ერთად მოხვედით. გპირდებით… თქვენი და ინანებს თითოეულ სიტყვას.“

მყისიერად შევბრუნდი.

მამაკაცი, რომელიც ჩემს უკან იდგა, ფილმიდან გადმოსულს ჰგავდა. მაღალი, ელეგანტური, იდეალურად ჩაცმული მუქ კოსტიუმში. ღრმა ყავისფერი თვალები რამდენიმე ჭაღარა ღერით ტაძართან კონტრასტს ქმნიდა და მას თითქმის არარეალურ ხიბლს ანიჭებდა.

— „ლეონ,“ — თქვა მსუბუქი ღიმილით. — „საქმროს ბიძაშვილი.“

დამატებითი სიტყვების გარეშე მშვიდად გამოიწია სკამი ჩემ გვერდით და სრულიად ბუნებრივად დაჯდა. მისი ხელი პატივისცემით შეეხო ჩემი სკამის ზურგს, თითქოს ეს ყველაზე ჩვეულებრივი მოძრაობა ყოფილიყო.

და მაშინვე მთელი დარბაზი შეიცვალა.

საუბრები შენელდა.
ჩურჩული გავრცელდა.
ყველა მზერა ჩვენკენ შემოტრიალდა.

ბართან ჩემი და უცებ გაშეშდა, შამპანურის ჭიქა ჰაერში გაუჩერდა. მისი იდეალური ღიმილი წამით შეირყა.

მაშინ ჯერ არ მესმოდა რატომ.

მხოლოდ მოგვიანებით გავიგე, სინამდვილეში ვინ იყო ლეონი… და რატომ იყო მთელი საზოგადოება ასე შოკში.

ლეონი მხოლოდ „საქმროს ბიძაშვილი“ არ იყო.

ის რეგიონის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი და მდიდარი ბიზნესმენი იყო. ადამიანი, რომლის სახელსაც ყველა იცნობდა. ჩუმი, მიუწვდომელი, ცნობილი იმით, რომ თავს არიდებდა სოციალურ ღონისძიებებს და სისტემატურად იგნორირებდა ქალებს, რომლებიც მისი ყურადღების მიპყრობას ცდილობდნენ.

და მაინც იმ საღამოს მან ჩემ გვერდით ჯდომა გადაწყვიტა.

თითქოს მე ნამდვილად რაიმე მნიშვნელობა მქონდა.

ჩემ გვერდით სრულიად ბუნებრივად იჯდა, ხუმრობდა ჩემთან, სასმელს მიწყობდა და თავის ყველა საუბარში მრთავდა, სრულიად იგნორირებდა ირგვლივ გაოცებულ მზერებს.

სტუმრები უკვე ვეღარ მალავდნენ გაკვირვებას.

და ჩემი და… ახლა ისე მიყურებდა, თითქოს ყველაფერი ხელიდან ეშვებოდა.

შემდეგ ლეონი ოდნავ ჩემკენ გადაიხარა და ჩუმად მითხრა:

— „იცით… ადამიანები ძალიან უყვართ იმის განსაზღვრა, ვინ იმსახურებს აღფრთოვანებას და ვინ დამცირებას. მაგრამ ხშირად ცდებიან.“

ყელი შემეკრა.

რადგან იმ წამს რაღაც შეიცვალა.

აღარ ვგრძნობდი თავს დამცირებულად.
აღარ ვგრძნობდი თავს უხილავად.

და რაც მთავარია… მივხვდი, რომ ლეონი ჩემს გვერდით შემთხვევით არ დამჯდარა.