მილიონერის ვაჟმა მძღოლს ჩასჩურჩულა, როცა ის სკოლიდან წამოიყვანა: „ზურგი მტკივა…“ და ის, რაც მძღოლმა შემდეგ აღმოაჩინა, გამყინავ საიდუმლოდ იქცა, როცა ბიჭის ზურგზე ჩალურჯებები დაინახა — ჩალურჯებები, რომელთა შესახებაც არავინ იცოდა.
ერთი წელი.
ზუსტად ამდენი დრო გავიდა მას შემდეგ, რაც ბიჭმა ნელ-ნელა გაქრობა დაიწყო… მეხიკოს ლას-ლომასის ერთ-ერთ ყველაზე მდიდრულ სასახლეში. მაგრამ ვერავინ შეამჩნია. ან… ვერავინ გაბედა შემჩნევა.
ბიჭს მატეო ერერა ერქვა.
ის რვა წლის იყო. ალეხანდრო ერერას ერთადერთი ვაჟი იყო — მექსიკის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ბიზნესმენის, ფინანსური იმპერიის მფლობელის, რომლის გავლენაც მონტერეიდან კანკუნამდე ვრცელდებოდა.
მატეოს თითქოს ყველაფერი უნდა ჰქონოდა.
ძვირადღირებული ტანსაცმელი.
პრესტიჟული კერძო სკოლა. ყოველდღე მანქანა მძღოლით. მაგრამ ის, რაც მას არ ჰქონდა… ნორმალური ბავშვობა იყო.
იმ დღეს სკოლის წინ ჩვეულებრივი შავი ჯიპი გაჩერდა. მძღოლი გადმოვიდა და, როგორც ყოველთვის, კარი გააღო. მას რაფაელი ერქვა.
დაახლოებით ორმოცდაათ წლამდე კაცი იყო, მშვიდი, წყნარი მზერით… მაგრამ საკმარისად გამჭრიახი, რომ შეემჩნია ის, რასაც სხვები ვერ ამჩნევდნენ.
მატეო გამოვიდა.
ნელა.
სრულიად სხვანაირად, ვიდრე სხვა დღეებში.
არ მორბოდა.
არ იღიმოდა.
კლასელებს არ ესალმებოდა.
მოკლე ნაბიჯებით მიდიოდა, თითქოს ყოველი მოძრაობა ტკივილს აყენებდა.
რაფაელმა ეს მაშინვე შეამჩნია.
— სერ… დღეს თავს ცუდად ხომ არ გრძნობთ?
მატეო რამდენიმე წამით გაჩუმდა.
ირგვლივ მიმოიხედა.
თითქოს ეშინოდა, ვინმეს არ გაეგო.
შემდეგ მანქანის უკანა სავარძელზე დაჯდა.
კარი დაიხურა.
სივრცე იზოლირებული გახდა.
ისინი მარტო დარჩნენ.
და მაშინ…
დაბალი ხმით, თითქმის ჩამქრალი ჩურჩულით…
მატეომ თქვა:
— ბატონო რაფაელ…
— დიახ, სერ.
— ზურგი მტკივა…
რაფაელი გაქვავდა.
მკერდში მძიმე тревога ჩაეღვარა.
— რამდენი ხანია გტკივა?
მატეომ მზერა დახარა.
— ყოველ ღამე…
— ვინ გაყენებს ტკივილს?
კითხვა ჯერ ბოლომდე არც დასრულებულიყო…
მატეო გაჩუმდა.
მუშტები შეკრა.
მხრები ოდნავ აუკანკალდა.
თითქოს ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა… აკრძალული იყო.
რაფაელი მას უკანა ხედვის სარკეში უყურებდა.
მისი მზერა შეიცვალა.
ეს უკვე მძღოლის მზერა აღარ იყო.
ეს მამის მზერა იყო.
— სერ… შემიძლია ვნახო?
მატეო ყოყმანობდა.
დიდხანს.
და ბოლოს…
თავი დაუქნია.
მანქანა ცარიელ ქუჩაზე გაჩერდა, სასახლიდან რამდენიმე კვარტლის მოშორებით. რაფაელმა ძრავა გამორთო.
მანქანის სალონში ჰაერი თითქოს დამძიმდა. ის უკანა სავარძლისკენ შებრუნდა.
— ყველაფერი კარგადაა… მე აქ ვარ, შენთან.
მატეო კანკალებდა.
მან ნელა ასწია პერანგი.
და იმ წამს…
რაფაელს სუნთქვა შეეკრა.
არა იმიტომ, რომ მან ტკივილი არასდროს ენახა.
არამედ იმიტომ, რომ ასეთი სისასტიკე არასდროს ენახა… ბავშვის სხეულზე.
შოლტის კვალი. ერთმანეთზე გადაკვეთილი.
ერთმანეთზე გადაფენილი.
ძველი და ახალი.
ზოგი ჯერ კიდევ ღია იყო.
სხვები ჩალურჯებებით გარშემორტყმული.
რვა წლის ბიჭის ნაზი კანი… ისე იყო დახეული, თითქოს ადამიანის არ ყოფილიყო.
რაფაელს სუნთქვა არ შეეძლო.
ხელები უკანკალებდა.
— ღმერთო ჩემო…
მატეომ სწრაფად ჩამოწია პერანგი.
თითქოს დამნაშავე თვითონ იყო.
— მაპატიეთ… არ მინდოდა…
ეს ფრაზა…
რაფაელს გულში ჩაესო.
— არა! შენ არაფერი დაგიშავებია… გესმის ჩემი?
მატეომ მას შეხედა.
თვალებში ცრემლები ჰქონდა.
— მაგრამ დეიდა ვალერია ამბობს… თუ უკეთ მოვიქცევი… აღარ დამსჯის…
რაფაელმა იგრძნო, როგორ გაეყინა სისხლი ძარღვებში.
ვალერია კასტილიო.
ქალი, რომელიც მალე ალეხანდრო ერერას ცოლი უნდა გამხდარიყო. იგივე ქალი, რომელიც მედიასთან იდეალურ ქალბატონად ჩნდებოდა: ელეგანტური, ჭკვიანი და ბავშვების მოყვარული.
ერთადერთი… ვინც ყოველ ღამე მატეოსთან იყო.
— ის… გიკეთებს ამას?
მატეომ არ უპასუხა.
მხოლოდ ოდნავ დაუქნია თავი.
— რით?
ბიჭმა ნერწყვი გადაყლაპა.
— ქამრით…
მანქანაში გამეფებული სიჩუმე… დაირღვა.
რაფაელმა მზერა მოარიდა.
რამდენიმე წამი დასჭირდა… რომ თავი ხელში აეყვანა.
რადგან ამას რომ არ გაეკეთებინა…
იმავე წამს მანქანას შემოაბრუნებდა.
და გააკეთებდა იმას, რასაც ვეღარ შეაჩერებდა.
— მამაშენმა იცის?
მატეომ თავი გააქნია.
— ის ამბობს… თუ ვინმეს ვეტყვი… შორს გამგზავნის… ისეთ ადგილას, სადაც ვერავინ მიპოვის…
რვა წლის ბიჭი…
რომელიც გაქრობის შიშით ცხოვრობდა.
საკუთარ სახლში.
მანქანა ისევ დაიძრა. მაგრამ ამჯერად…
ეს ჩვეულებრივი მგზავრობა აღარ იყო.
ეს საიდუმლოს დასაწყისი იყო…
სრული ისტორია კომენტარებში წაიკითხეთ.
დიახ, მართალი ხარ. ძალიან გავწელე და ცოტა გადავუხვიე ისტორიას. აი უფრო მოკლე, მკვეთრი და შესაფერისი გაგრძელება — ზედმეტი გვერდითი ხაზების გარეშე.
რაფაელმა მანქანა სასახლისკენ არ წაიყვანა.
მატეომ ეს მაშინვე იგრძნო.
— ბატონო რაფაელ… სახლში არ მივდივართ?
რაფაელმა უკანა ხედვის სარკიდან შეხედა.
— არა. დღეს არა.
ბიჭს სახე მაშინვე გაუფითრდა.
— მაგრამ თუ ვალერია გაიგებს… კიდევ უფრო უარესად დამსჯის.
ამ სიტყვებმა რაფაელს გული თითქმის გაუჩერა.
მან რამდენიმე წამი ჩუმად მართა მანქანა, შემდეგ კი პატარა კლინიკასთან გააჩერა, სადაც მისი ძველი ნაცნობი, ექიმი სოფია მუშაობდა.
— მატეო, მინდა, ექიმმა დაგათვალიეროს.
— არა… გთხოვთ… არავის უთხრათ…
— მე არ გიღალატებ, — მშვიდად თქვა რაფაელმა. — მაგრამ ვერ დაგაბრუნებ იქ, სადაც ტკივილს გაყენებენ.
ექიმმა სოფიამ მატეოს ზურგი დაინახა და გაჩუმდა.
ეს სიჩუმე ნებისმიერ ყვირილზე მძიმე იყო.
მან მხოლოდ თქვა:
— ეს უნდა დაფიქსირდეს. ახლავე.
რაფაელმა თავი დაუქნია.
მაგრამ ზუსტად იმ წამს მისმა ტელეფონმა დარეკა.
ეკრანზე ეწერა: ვალერია.
მან უპასუხა.
— რაფაელ, — გაისმა ქალის ცივი ხმა, — რატომ არ დგას მანქანა სახლის წინ?
რაფაელი გაქვავდა.
მან იცოდა.
— მანქანას პრობლემა აქვს, ქალბატონო.
— ნუ მატყუებ, — თქვა ვალერიამ. — თუ ბიჭი ერთ სიტყვას მაინც იტყვის, ჯერ შენ დაკარგავ სამსახურს. მერე კი ის დაკარგავს მამას.
მატეომ ეს ხმა გაიგო და კანკალი დაიწყო.
რაფაელმა ბავშვს შეხედა.
შემდეგ ზარი გათიშა.
— საკმარისია, — თქვა დაბალი ხმით. — ამჯერად აღარ გაჩუმდები.
როცა ალეხანდრო ერერა კლინიკაში მივიდა, სახე ბრაზისგან გაქვავებული ჰქონდა.
— რაფაელ, იცი, რა გააკეთე?
რაფაელმა არ უპასუხა.
ექიმმა სოფიამ მას სამედიცინო დასკვნა გადასცა.
ალეხანდრომ პირველი სტრიქონები წაიკითხა.
შემდეგ ხელი აუკანკალდა.
მან თვალები მატეოსკენ ასწია.
— შვილო…
მატეო უკან დაიხია.
ამ პატარა მოძრაობამ ალეხანდროს ნებისმიერ სიტყვაზე ძლიერად დაარტყა.
— მან მითხრა, რომ თუ ვიტყოდი… შენ არ დამიჯერებდი, — ჩასჩურჩულა მატეომ.
ალეხანდროს სახიდან ფერი გაქრა.
— ვინ?
მატეომ ძლივს გასაგონად თქვა:
— ვალერია.
იმავე წამს კარი გაიღო.
შიგნით ვალერია შემოვიდა — იდეალურად ჩაცმული, მშვიდი ღიმილით.
— საყვარელო, ეს გაუგებრობაა. ბავშვს უბრალოდ ყურადღება უნდა.
მაგრამ მატეომ მოულოდნელად რაფაელს ხელი ჩასჭიდა და პირველად პირდაპირ შეხედა მამას.
— მამა… მე არ ვტყუი.
ოთახი სიჩუმემ მოიცვა.
ალეხანდრო ნელა მიუახლოვდა ვალერიას.
— ჩემს შვილს აღარასდროს მიუახლოვდები.
ვალერიას ღიმილი გაუქრა.
— მე არ გჯერა?
ალეხანდრომ მატეოს ცრემლიან თვალებში შეხედა.
— ერთი წელი არასწორ ადამიანს ვუჯერებდი.
იმ ღამეს მატეო სახლში ვალერიასთან არ დაბრუნებულა.
ის დაბრუნდა მამის ხელჩაკიდებული.
რაფაელი კი მათ უკან ჩუმად მიდიოდა.
იმ დღეს ის უბრალოდ მძღოლი არ ყოფილა.
ის გახდა ადამიანი, რომელმაც პირველმა შეამჩნია ბავშვის ტკივილი.
და როცა მატეო შემობრუნდა და ჩუმად თქვა:
— მადლობა, ბატონო რაფაელ…
რაფაელმა ცრემლები ძლივს შეიკავა.
რადგან ზოგჯერ ბავშვს სახლის ყველაზე მდიდარი ადამიანი კი არ გადაარჩენს…
არამედ ერთადერთი ადამიანი, რომელიც მას ნამდვილად ხედავს.
