„ცხოვრების მხოლოდ ერთი წელი დამრჩა… ცოლად გამომყევი, მომეცი ვაჟი და მემკვიდრე, და შენი ოჯახი სიღარიბეს აღარასოდეს გაიცნობს,“ — თქვა მდიდარმა მიწათმფლობელმა ცივი, შეუვალი ხმით.
ღარიბი მერძევე გოგონა ჩუმად უყურებდა მას. ის მხოლოდ ოცი წლის იყო. ხელებს ჯერ კიდევ რძისა და თივის სუნი ასდიოდა, გაცვეთილი ჩექმები კი მუდამ ტალახით ჰქონდა დაფარული. სახლში ავადმყოფი დედა ელოდა, მამა კი გადაუხდელი ვალების გამო ციხეში იჯდა. ზოგ ღამეს პურიც კი ძლივს ჰქონდათ საჭმელად.
მამაკაცის შეთავაზება ხსნას ჰგავდა.
ან… მახეს.
სოფელში ყველას ეშინოდა მისი. ის მდიდარი, ორმოც წელს გადაცილებული კაცი იყო — მუდამ მარტო, მუდამ დისტანციური. ხალხი ჩურჩულებდა, რომ ექიმებმა მას მხოლოდ ერთი წელი მისცეს სიცოცხლისთვის. თუმცა საკუთარ სიკვდილზე ისეთი სიმშვიდით ლაპარაკობდა, თითქოს დიდი ხნის წინ შეგუებოდა მას.
„მამაშენს გავათავისუფლებ. დედაშენის მკურნალობას გადავიხდი. ფულზე აღარასოდეს ინერვიულებ… მხოლოდ ვაჟი მომეცი,“ — გაიმეორა მან თვალის დაუხამხამებლად.
ახალგაზრდა ქალი დათანხმდა. საკუთარ თავს ეუბნებოდა, რომ ამას ოჯახისთვის აკეთებდა. ბოლოს და ბოლოს, ეს კაცი მალე მაინც უნდა მომკვდარიყო…
ქორწილი სწრაფად მოაწყვეს. მუსიკის გარეშე. სიხარულის გარეშე. სასახლე, სადაც ის გადავიდა, სახლს ნაკლებად ჰგავდა და უფრო გაყინულ სასახლეს — უსასრულო დერეფნებით, ჩაკეტილი კარებით და ისეთი მძიმე სიჩუმით, რომ სუნთქვას უხშობდა.
მაგრამ ნამდვილი საშინელება საქორწინო ღამეს დაიწყო.
მას შემდეგ, რაც ქმარს ჩაეძინა, ახალგაზრდა ქალმა თვალები ვერ დახუჭა. იმ სახლში რაღაც არასწორი იყო. მოუსვენრად გავიდა დერეფანში და სამუშაო ოთახიდან მომავალი მკრთალი სინათლე შენიშნა. კარი ოდნავ ღია იყო.
მაგიდაზე ქაღალდები იყო მიმოფანტული.
მას არ ჰქონდა განზრახული პირადი დოკუმენტების წაკითხვა… სანამ მისი მზერა ერთ ხაზს არ მიეყინა.
„ჯანმრთელობის მდგომარეობა: სრულიად სტაბილური.“
გული კინაღამ გაუჩერდა. აკანკალებული ხელებით აიღო სამედიცინო დასკვნა. იქ სასიკვდილო ავადმყოფობაზე ერთი სიტყვაც არ ეწერა. არც ერთი. პირიქით, ეწერა: *„სიცოცხლისთვის საშიში მდგომარეობა არ გამოვლენილა.“*
მის გვერდით კიდევ ერთი დოკუმენტი იდო. იურიდიული ხელშეკრულება.
თუ ერთი წლის განმავლობაში ბავშვი დაიბადებოდა, მთელი ქონება მემკვიდრეზე გადავიდოდა.
თუ არა, ქორწინება გაუქმდებოდა, ხოლო ცოლი არაფერს მიიღებდა.
იმ წამს საშინელი სიმართლე ნათელი გახდა.
ის არასდროს კვდებოდა.
მას უბრალოდ მემკვიდრე სჭირდებოდა.
მდიდარმა მიწათმფლობელმა მოატყუა იგი, გამოიყენა მისი სასოწარკვეთა და სიბრალული მხოლოდ იმისთვის, რომ ერთ დღეს მისი შვილი წაერთმია და თავად ქუჩაში გადაეგდო… თითქოს ის არასოდეს არსებობდა.
