პირველად, როცა მისი უწმინდესობა და უნეტარესობა ილია II ვიხილე იორდანეს მდინარესთან, საოცარი მოწიწება ვიგრძენი. ერთი შეხედვით მშვიდად ჩანდა, მისი ღრმა და ბრძნული მზერა კი წინ მოციმციმე წყლებს იყო მიპყრობილი. გარშემო მყოფი ადამიანები ფრთხილად მიჰყვებოდნენ, ყოველი მათი მოძრაობა პატივისცემითა და სიყვარულით იყო სავსე.
ის მდინარის ნაპირს მიუახლოვდა, ნაზად ადგამდა ნაბიჯებს, თითებით ოდნავ ეხებოდა ქვებს, თითქოს ყოველი ნაბიჯი მოგონებას ტოვებდა და წარსულს აწმყოსთან აკავშირებდა. ხალხისა და ირგვლივ არსებული ხმაურის მიუხედავად, იქ აუხსნელი სიმშვიდე სუფევდა — თითქოს ყველაფერი მხოლოდ მისთვის გაჩერდა.
და იმ წამს მან ხელები გაშალა, მისი მზერა კი მშვიდობასა და რწმენას გადასცემდა და უნერგავდა ყველა დამსწრის გულს. მისი ყოფნა მდუმარე ლოცვას ჰგავდა, რომელიც ძველ და ახალ სამყაროს შორის ხიდს ქმნიდა.
შემდეგ, მოულოდნელად, ალაპარაკდა — და ყველანი გაქვავდნენ. მისი ხმა ნაზი იყო, მაგრამ უცნაური სიმძიმე დაჰქონდა:
„მაპატიეთ… მე ის არ ვარ, ვინც გგონივართ.“
ხალხი გაოცდა. ტელეფონები ოდნავ დაეშვა. თვალები გაფართოვდა. შეკრებილებს შორის ჩურჩული გავრცელდა.
გაგრძელება პირველ კომენტარში👇👇
მაგრამ შემდეგ რაღაც უცნაური მოხდა.
როცა მამაკაცი იორდანეს მდინარესთან იდგა, ხალხმა კიდევ უფრო ხმამაღლა დაიწყო ჩურჩული. ზოგიერთმა პირჯვარი გადაიწერა. სხვებმა ტელეფონები ამოიღეს, რათა ეს მომენტი ჩაეწერათ. ყველა დარწმუნებული იყო, რომ საკუთარი თვალით ხედავდა მის უწმინდესობას ილია II-ს.
ერთი ხანდაზმული ქალი კი ცრემლიანი თვალებით წინ გამოვიდა.
„თქვენო უწმინდესობავ,“ — ჩურჩულით თქვა მან, — „გთხოვთ, დალოცეთ ჩემი ოჯახი.“
მამაკაცმა ჩუმად შეხედა მას.
რამდენიმე წამი არ უპასუხა.
თვალები აუცრემლიანდა, ხელები კი ოდნავ აუკანკალდა. შემდეგ ნაზად დაიდო ხელი გულზე და დაბალი ხმით თქვა:
„მაპატიეთ… მე ის არ ვარ, ვინც გგონივართ.“
ხალხი გაიყინა.
ვერავინ გაიგო.
ქალი დაბნეული უყურებდა მას.
„რას გულისხმობთ?“ — ჰკითხა მან.
მამაკაცმა თავი დახარა.
„მე უბრალოდ ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ,“ — თქვა მან. „აქ სალოცავად მოვედი. ადამიანები ხშირად მეუბნებიან, რომ მის უწმინდესობას ვგავარ… მაგრამ მე ის არ ვარ.“
ყველას ღრმა სიჩუმე ჩამოაწვა.
ტელეფონები ნელ-ნელა დაეშვა. ჩურჩული გაქრა. და ერთი წამით ადამიანებმა სირცხვილი იგრძნეს — არა იმიტომ, რომ ის სხვაში აერიათ, არამედ იმიტომ, რომ სიწმინდე მხოლოდ გარეგნობით შეაფასეს.
შემდეგ მამაკაცმა მდინარეს შეხედა და ჩუმად დაამატა:
„შესაძლოა, ღმერთმა დღეს აქ იმიტომ კი არ მომიყვანა, რომ პატივი მომაგონ… არამედ იმისთვის, რომ ყველას შეგახსენოთ: რწმენა მხოლოდ სახეში, სამოსში ან ტიტულში არ არის. ზოგჯერ რწმენა უბრალო ადამიანის გულშია, რომელიც ჩუმად დგას წყლის პირას.“
არავინ ლაპარაკობდა.
ხანდაზმული ქალი ისევ მიუახლოვდა. ამჯერად კურთხევა აღარ უთხოვია.
მან უბრალოდ ხელი მოჰკიდა და უთხრა:
„მაშინ ილოცე ჩვენთვის… არა როგორც კათოლიკოსმა, არამედ როგორც ადამიანმა.“
და სწორედ იმ წამს ყველამ გაიგო რაღაც, რასაც არასდროს დაივიწყებდნენ.
ზოგჯერ ადამიანი, რომელიც წმინდანს ჰგავს, სინამდვილეში სულაც არ არის წმინდანი…
მაგრამ მის სიტყვებს მაინც შეუძლია სულს სასწაულივით შეეხოს.
