ბიჭი ყოველ დღე მშიერი ბრუნდებოდა სახლში… დედამისი კი ფიქრობდა, რომ სკოლაში ვიღაც მის საჭმელს იპარავდა

პოზიტივი

ბიჭი ყოველ დღე მშიერი ბრუნდებოდა სახლში… დედამისი კი ფიქრობდა, რომ სკოლაში ვიღაც მის საჭმელს იპარავდა 😱💔

ყოველ დილით დედა სიყვარულით უმზადებდა მას სადილს. ყუთში უდებდა სენდვიჩს, ხილს და ზოგჯერ პატარა ტკბილეულსაც, რომ მის შვილს სკოლაში არ მოშიებოდა.

მაგრამ ყოველ დღე ერთი და იგივე ხდებოდა.

ბიჭი სახლში დაღლილი, ჩუმი და მშიერი ბრუნდებოდა.

— შეჭამე შენი სადილი? — ეკითხებოდა დედა.

ბიჭი თავს ხრიდა.

— კი…

მაგრამ დედა გრძნობდა, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. რამდენჯერმე ჰკითხა, ხომ არ ართმევდა რომელიმე ბავშვი სკოლაში საჭმელს. მაგრამ ბიჭი ყოველ ჯერზე ტირილს იწყებდა და ამბობდა:

— დედა, გთხოვ, ნუ მკითხავ… ამაზე ლაპარაკი არ მინდა.

დედის გული შფოთვით აივსო. ის დარწმუნებული იყო, რომ ვიღაც მის შვილს ჩაგრავდა ან სადილს პარავდა.

ერთ დილით გადაწყვიტა, ჩუმად გაჰყოლოდა მას.

და სრულიად შემთხვევით დაინახა ისეთი რამ, რის გამოც მთელი სხეული გაეყინა.

გაგრძელება შეგიძლიათ წაიკითხოთ პირველ კომენტარში.

ბიჭი სკოლაში მიდიოდა, დედა კი შორიდან მიჰყვებოდა. მაგრამ სანამ სკოლამდე მივიდოდა, ბიჭი გზის პირას გაჩერდა. ირგვლივ მიმოიხედა, შემდეგ კი ძველ კედელთან დაჯდა, სადაც რამდენიმე გამხდარი, უმწეო მაწანწალა ძაღლი შეკრებილიყო.

დედა გაშეშდა.

ბიჭმა თავისი სადილის ყუთი გახსნა და ძაღლების გამოკვება დაიწყო.

მან მათ თავისი სენდვიჩის ნაჭრები მისცა, ხილიც და ბოლო პატარა ტკბილეულიც კი. ძაღლები მას შიშით, მაგრამ ნდობით უახლოვდებოდნენ. ბიჭი კი ნაზად უსვამდა თავზე ხელს და ჩურჩულებდა:

— ნუ გეშინიათ… დღესაც შეჭამთ.

იმ წამს დედამ სიმართლე გაიგო.

მის შვილს არავინ არაფერს პარავდა.

ის თვითონ აძლევდა ყოველდღე თავის საჭმელს, რადგან ვერ იტანდა, რომ მშიერი ცხოველების გვერდით დახმარების გარეშე ჩაევლო.

მოგვიანებით გაირკვა, რომ ახლომდებარე შენობის მეორე სართულიდან ვიღაცამ ეს მომენტი გადაიღო და Facebook-ზე გამოაქვეყნა. ფოტოები სწრაფად გავრცელდა ყველგან. ხალხმა საჭმლის გაგზავნა დაიწყო, ცხოველთა დაცვის ჯგუფები ჩაერთნენ, დაეხმარნენ ძაღლებს, შეამოწმეს მათი ჯანმრთელობა და მათზე ზრუნვა დაიწყეს.

დედამ კი შვილს დაჰპირდა, რომ თავისი სიკეთის გამო აღარასოდეს იშიმშილებდა.

მან თქვა:

— გული დამწყდა, როცა მივხვდი, რომ ამ ყველაფერს მარტო ატარებდი… მაგრამ წარმოუდგენლად ვამაყობ შენით. ადამიანები ყოველდღე ჩაუვლიდნენ ამ ძაღლებს და ვერც კი ამჩნევდნენ მათ. შენ კი გაჩერდი.

Rate article
Add a comment