ახალგაზრდა ქალი მუსიკალურ კონკურსზე ძველ, თითქმის დანგრეულ ვიოლინოზე დასაკრავად მივიდა. მას დაცინვით შეხვდნენ და სცენიდანაც კი გაძევება სცადეს. მაგრამ მალე გოგონამ ისეთი რამ გააკეთა, რამაც მთელი აუდიტორია შოკში ჩააგდო…
იმ საღამოს დიდი საკონცერტო დარბაზი ხალხით იყო გადაჭედილი.
ახალგაზრდა მუსიკოსებისთვის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული სატელევიზიო კონკურსის ფინალური რაუნდი სცენაზე იმართებოდა. გამარჯვებულმა მიიღო დიდი ფულადი პრიზი, კონტრაქტი ცნობილ ჩამწერ სტუდიასთან და შესაძლებლობა, გამოსულიყო ქვეყნის საუკეთესო საკონცერტო სცენებზე.
ასობით მაყურებელი შოუს დაწყებამდე დიდი ხნით ადრე დაიკავა თავისი ადგილი.
მუსიკალურ კონკურსზე ახალგაზრდა ქალი მივიდა, რათა ძველ, თითქმის დანგრეულ ვიოლინოზე გამოსულიყო. მას დაცინვით შეხვდნენ და სცენიდან მისი ჩამოგდებაც კი სცადეს. მაგრამ მალე გოგონამ ისეთი რამ გააკეთა, რამაც მთელი აუდიტორია შოკში ჩააგდო…
ჟიურის წევრები – ცნობილი მევიოლინეები, დირიჟორები, პროდიუსერები და პრესტიჟული მუსიკალური აკადემიების პროფესორები – სცენის წინ ისხდნენ.
ნიჭიერი კონკურსანტები ერთმანეთის მიყოლებით ადგნენ სცენაზე.
ერთი უკრავდა კლასიკურ ნაწარმოებებს ფორტეპიანოზე, მეორე – ჩელოზე, ხოლო მესამე მაყურებელს ელექტრო გიტარაზე რთული კომპოზიციებით აღაფრთოვანებდა.
ყოველი შესრულების შემდეგ, აუდიტორიის აპლოდისმენტები უფრო და უფრო ძლიერდებოდა.
როდესაც შემდეგი მოქმედება დასრულდა, წამყვანი თავდაჯერებულად შევიდა სცენის ცენტრში მიკროფონით ხელში.
— და ახლა ჩვენ მივესალმებით ჩვენს კონკურსში შემდეგ მონაწილეს.
ეკრანზე გოგონას სახელი გამოჩნდა.
მაგრამ სულ რამდენიმე წამის შემდეგ, დარბაზში გაკვირვებული ჩურჩულის ტალღა გაისმა.
სცენაზე ნელა შემოვიდა გამხდარი გოგონა ძველ, ჭუჭყიან ტანსაცმელში.
თმა უყურადღებოდ ჰქონდა შეკრული, ფეხსაცმელი ძალიან გაცვეთილი ჩანდა და თავი დახრილი ჰქონდა, თითქოს თავს უადგილოდ გრძნობდა.
მაგრამ ყველაზე მეტად მაყურებელი მის ხელში არსებული ინსტრუმენტი გააოცა.
ეს ძველი ვიოლინო იყო.
ლაქი დიდი ხნის წინ იყო აქერცლილი, კორპუსი ნაკაწრებითა და ბზარებით იყო დაფარული და ერთ-ერთი ნაწილი ისე გამოიყურებოდა, თითქოს ხელით ბევრჯერ შეეკეთებინათ.
აუდიტორიის ზოგიერთმა წევრმა ერთმანეთისთვის მცოდნე მზერა დაიწყო.
შემდეგ პირველი ხითხითი გაისმა.
წამყვანმა გოგონა და მისი ინსტრუმენტი ყურადღებით შეისწავლა.
მის სახეზე ღიმილი გადაეფინა.
—გულწრფელად მითხარი, მართლა გინდა ამ ვიოლინოზე დაკვრა?
გოგონამ რბილად დაუქნია თავი.
—დიახ.
წამყვანმა გაიცინა.
—მეგონა, ასეთი ინსტრუმენტები მხოლოდ მუზეუმებში ან ნაგავში თუ იპოვიდით.
დარბაზში სიცილი ატყდა.
ზოგიერთმა მაყურებელმა ხუმრობას ტაში დაუკრა.
ერთ-ერთმა ჟიურის წევრმაც გაიღიმა.
—მგონი, ეს ვიოლინო ამ ოთახში მყოფი ადამიანების ნახევარზე უფროსია.
სიცილი კიდევ უფრო გაძლიერდა.
კიდევ ერთმა ჟიურის წევრმა დაამატა:
—იმედია, წარმოდგენის დაწყებამდე არ დაიშლება.
კულისებში მყოფი ზოგიერთი კონკურსანტიც კი ხითხითებდა.
გოგონა ჩუმად აგრძელებდა დგომას, მზერა დაბლა ჰქონდა დახრილი.
თითქოს შებრუნებულიყო და უბრალოდ სცენიდან გასულიყო.
სამაგიეროდ, ვიოლინოს უფრო მაგრად მოუჭირა ხელი და რბილად თქვა:
— გთხოვ… უბრალოდ შანსი მომეცი.
ოთახი თანდათან დაწყნარდა.
წამყვანმა მხრები აიჩეჩა.
— ეს ნიჭიერების კონკურსია. შანსი გაქვს.
იმ მომენტში დამსწრეთაგან ვერც კი წარმოედგინა, რა მოხდებოდა ერთ წუთში.
გოგონამ ნელა ასწია ვიოლინო მხარზე. მაყურებელი ეჭვის თვალით უყურებდა მას. ზოგი ისევ იღიმოდა. პირველი რამდენიმე წამის განმავლობაში ის უძრავად იდგა.
ახალგაზრდა ქალი მუსიკალურ კონკურსზე მივიდა, რათა ძველ, თითქმის დანგრეულ ვიოლინოზე დაეკრა. მას სიცილით შეხვდნენ და სცენიდანაც კი სცადეს მისი გაძევება. მაგრამ მალე გოგონამ ისეთი რამ გააკეთა, რამაც მთელი აუდიტორია შოკში ჩააგდო…
შემდეგ მან სიმებიანი ბაფთა გადაიტანა. და იმ მომენტში ყველაფერი შეიცვალა.
პირველი ნოტი იმდენად სუფთა და ლამაზი იყო, რომ ხალხმა ინსტინქტურად თავი ასწია. სიცილი მყისიერად გაქრა.
მეორე ნოტმა მთელი დარბაზი დაადუმა. გოგონამ დაკვრა დაიწყო. მისი თითები წარმოუდგენელი სიმებით მოძრაობდა.
მელოდიამ მთელი დარბაზი აავსო.
ის ერთდროულად ნაზი, მელანქოლიური და აღუწერლად ლამაზი იყო. ხალხმა თვალების დახამხამება შეწყვიტა.
ჟიურის ზოგიერთი წევრი წინ დაიხარა, თითქოს ერთი ნოტის გამოტოვების ეშინოდა.
ყოველი წამის განმავლობაში მუსიკა უფრო ინტენსიური ხდებოდა.
შეუძლებელი ჩანდა, რომ ასეთი ხმა ძველი, გაცვეთილი ვიოლინოდან გამოსულიყო.
თუმცა, კიდევ უფრო შთამბეჭდავი იყო თავად გოგონა.
ის ისე უკრავდა, თითქოს ყველა ნოტს პირადად განიცდიდა.
თითქოს ისტორიას ყვებოდა ერთი სიტყვის თქმის გარეშე.
რამდენიმე წუთის შემდეგ, აუდიტორიის ბევრი წევრი უკვე ცრემლებს იწმენდდა.
წამყვანიც კი, რომელიც სულ რამდენიმე წამით ადრე მასზე იცინოდა, სრულიად გაჩუმდა.
როდესაც ბოლო ნოტი გაჩუმდა, რამდენიმე წამის განმავლობაში არავინ დაუკრა ტაშს. დარბაზი, როგორც ჩანს, ვერ ხვდებოდა საკუთარ თავს. შემდეგ კი ყველა მაყურებელი ერთდროულად წამოდგა ფეხზე.
ყრუ აპლოდისმენტები ატყდა. აუდიტორია ფეხზე წამოდგა.
ზოგი ყვიროდა:
— ბრავო!
— წარმოუდგენელია!
— ბისი!
ჟიურის ერთ-ერთი წევრი პირველი იყო, ვინც ფინალისტის ღილაკს დააჭირა. სხვა ჟიურის წევრებმაც მიბაძეს.
გოგონა ავტომატურად გადავიდა კონკურსის ფინალში. მაგრამ ნამდვილი შოკი ჯერ კიდევ წინ იყო.
ერთ-ერთმა ნაფიცმა მსაჯულმა იკითხა:
— სად ისწავლე ასე დაკვრა?
გოგონა ერთი წუთით გაჩუმდა.
შემდეგ უპასუხა:
— მამაჩემმა მასწავლა.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.
— პროფესიონალი მუსიკოსი იყო?
მუსიკა და აუდიო
გოგონამ თავი გააქნია.
— არა. ის ქუჩაში უკრავდა, რომ ფული ეშოვა.
ბევრმა გაკვირვებულმა გადახედა ერთმანეთს.
— და ეს ვიოლინო?
გოგონამ ხელით ნაზად მოეფერა ძველ ინსტრუმენტს.
— ის მას ეკუთვნოდა.
დარბაზში სრული სიჩუმე იყო.
— როდესაც თორმეტი წლის ვიყავი, მამაჩემი ავად გახდა. გარდაცვალებამდე მითხრა, რომ ერთ დღეს დიდ სცენაზე სწორედ ამ ვიოლინოთი უნდა გამოვსულიყავი. მაშინაც კი, თუ ყველა იცინოდა.
მაყურებელთა უმეტესობას თვალები ცრემლებით აევსო.
— ამიტომაც არ ვიყიდე ახალი. დავპირდი, რომ ამას არ გავაკეთებდი.
რამდენიმე წამის განმავლობაში არავინ ლაპარაკობდა.
შემდეგ კი მთელი დარბაზი კვლავ აფეთქდა მქუხარე აპლოდისმენტებით.
