„შეიძლება ვახშამზე დავუკრა?“ – იკითხა უსახლკარო გოგონამ მდიდრულ რესტორანში, მაგრამ მას დასცინეს.
მდიდრულ ფოიეში, სადაც შამპანურის ჭიქების ჩხაკუნი მაღალი საზოგადოების ჩურჩულს ერწყმოდა, სიჩუმე მორცხვმა ხმამ დაარღვია.
„შეიძლება ვახშამზე დავუკრა?“ – იკითხა მან, 12 წლის შავკანიანი გოგონა, რომელიც იქ იდგა, ნახმარ ზურგჩანთას ეჭირა ხელში, მისი უბრალო ტანსაცმელი კი მკვეთრად კონტრასტს ქმნიდა მის გარშემო მოძრავ დიზაინერულ კაბებთან.
ელიტა შემობრუნდა, მათი თვალები ზიზღით იყო სავსე. პლატინისფერთმიანმა ქალმა ჭიქა უფრო ახლოს მიიტანა. „როგორ გაბედა ამ გოგომ აქ შემოსვლა?“ – გამოიძახეს დაცვა, მაგრამ სიტუაციის ირონია ყველასთვის თვალშისაცემი იყო – ეს საღამო სოციალურად დაუცველი ახალგაზრდებისთვის იყო და ამელია, რომელიც ქუჩიდან იყო გამოსული, მათთან ერთად იყო შერწყმული, ჭაღების ქვეშ როიალის მიზიდვით.
ორგანიზატორი, უნაკლოდ ელეგანტური, დამამცირებელი ღიმილით მიუახლოვდა. „ძვირფასო, ეს შენთვის არ არის. ორი კვარტლის მოშორებით მაკდონალდსი არის.“
კოსტიუმებსა და კაბებში დამცინავი სიცილის ხმა გაისმა. „მას ჰგონია, რომ ფორტეპიანოზე დაკვრა შეუძლია“, – დასცინოდა საზღვაო ფლოტში გამოწყობილი კაცი.
„რა საყვარლები არიან ეს ბავშვები და მათი ოცნებები“, – დაამატა მეორემ და თავი მოჩვენებითი თანაგრძნობით გააქნია.
ამელია უძრავად იდგა, თვალები კლავიშებზე ჰქონდა მიპყრობილი, სავსე ძლიერი მოწიწებით. როდესაც დაცინვა უფრო და უფრო ძლიერდებოდა, მასში რაღაც აღუწერელი აფეთქდა – შინაგანი ცეცხლი, მის პოზაში მიძინებული ენერგია, თითები კანკალებდა უხილავი მელოდიის გაგონებაზე.
მათ წარმოდგენა არ ჰქონდათ ამ „უსახლკარო გოგონას“ ნამდვილი ისტორიის ან მის მიერ გადატანილი მემკვიდრეობის შესახებ.
მემკვიდრეობა, რომელიც მალე მთელ ოთახს დაადუმებდა და გამოავლენდა ფორტეპიანოს სასწაულს, რომელიც მათ ყველაზე გიჟურ ოცნებებსაც კი აღემატებოდა…
ამელიამ ღრმად ჩაისუნთქა, თითქოს ძალას ირგვლივ არსებული სიჩუმიდან იღებდა. სიცილი ჩაცხრა, თითქოს დრო გაჩერდა. მოულოდნელი მადლით მიუახლოვდა ფორტეპიანოსთან, მისი თითები ნაზად შეეხო შავ-თეთრ კლავიშებს. ოთახი გაიყინა.
პირველი ნოტები ამაღლდა, თავიდან ყოყმანით, მაგრამ თანდათან ძალას იძენდა. კლასიკური მელოდია, სუფთა და მძაფრი, გამოძახილი გაისმა ოთახში. ჩურჩული შეწყდა და დამცინავი ღიმილი გაყინეს სტუმრების სახეებზე. არცერთი ნოტი არასდროს ჟღერდა ისე ძლიერად, როგორც ამელიას თითებიდან გამომავალი.
მის ხელში მყოფი კლავიშები თითქოს ვიბრირებდნენ ენერგიით, რომელიც არა მხოლოდ მისი შინაგანი სამყაროდან მოდიოდა, არამედ იმ მემკვიდრეობიდანაც, რომელსაც სიამაყით ატარებდა. მემკვიდრეობა, რომელიც თაობებს გადაეცემოდა დავიწყებული მუსიკოსების მიერ, ქუჩების ჩრდილში შემონახული ტრადიციებიდან.
ამელია უბრალოდ უსახლკარო გოგონა არ იყო; ის იყო საოცრება, საოცრება ბავშვი, რომლის მუსიკაც ცრურწმენებს სცილდებოდა.
ვირტუოზი პიანისტი, გალა-ღონისძიების ერთ-ერთი მთავარი სტუმარი, წამოდგა, გაოცებული შესრულების სილამაზით. ის მიუახლოვდა მას, სრულიად გაოცებული. „ვინ გასწავლა ასე დაკვრა?“ – ჩურჩულით თქვა მან.
ამელიამ უპასუხა, რომ ფორტეპიანოზე დაკვრა მისმა ბაბუამ, ვირტუოზმა პიანისტმა, ასწავლა, მაგრამ სამწუხაროდ, ის მათთან აღარ იყო.
