მან დედა მიტოვებული ჭის ფსკერზე იპოვა… მაგრამ დის ერთმა შეტყობინებამ დაამტკიცა, რომ ეს შემთხვევითი უბედურება არ ყოფილა 😨
ანდრიი კოვალენკომ დედის ბოლო ხმოვანი შეტყობინება ზეპირად იცოდა.
— შვილო, ცვლის შემდეგ აუცილებლად ჭამე რამე. ჯანმრთელობას ნუ გაიფუჭებ.
ამის შემდეგ ჰალინა პეტროვნა თითქმის აღარ პასუხობდა.
თავდაპირველად ამბობდა, რომ დაღლილი იყო. შემდეგ ანდრიიის ზარების უარყოფა დაიწყო. რამდენიმე დღის შემდეგ მისმა დამ, ოქსანამ, ოჯახის ჯგუფურ ჩატში დაწერა:
„დედა ცოტა ხანს ჩვენთან დარჩება. სიმშვიდე და სიჩუმე სჭირდება. შეწყვიტე მისთვის გამუდმებით დარეკვა.“
ანდრიი კიევის მახლობლად სამშენებლო ობიექტზე მუშაობდა და მშობლიურ სოფელში უკვე ხუთი თვე არ ყოფილიყო. ფულს აგროვებდა, რათა დედისთვის ძველი ღუმელი შეეცვალა და შემოდგომის წვიმების დაწყებამდე სახურავი შეეკეთებინა.
მას უნდოდა, დისთვის დაეჯერებინა.
მაგრამ გრძნობდა, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო.
დედა ყოველთვის უგზავნიდა ფოტოებს: ფანჯარასთან დადებული ჩაის ფინჯანი, სოკოებით სავსე კალათა ან ახალი ვარენიკები, რომლებსაც კვირაობით ბაზარში ყიდდა. ახლა კი არცერთი ფოტო აღარ მოსდიოდა.
ამასობაში ოქსანამ მოულოდნელად ახალი ავეჯი იყიდა, ხოლო მისმა ქმარმა, ტარასმა, სოფელში ძვირად ღირებული წითელი პიკაპით დაიწყო სიარული. მეზობლები ჩურჩულებდნენ, რომ წყვილმა ცოტა ხნის წინ დიდი ვალი დაფარა, მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე თვის წინ საკვების საყიდლადაც კი ფულს სესხულობდნენ.
როდესაც ანდრიიმ ჰკითხა, საიდან ჰქონდათ ფული, მისი და გაბრაზდა და უთხრა, რომ ეს მისი საქმე არ იყო. იმავე საღამოს ოქსანამ წაშალა ძველი ფოტო, რომელზეც მათი დედა ნოტარიუსის ოფისის წინ იდგა.
ერთ დღეს ანდრიიმ დედას თორმეტჯერ დაურეკა.
მის ნაცვლად ოქსანამ უპასუხა.
— სძინავს. შეწყვიტე დრამის მოწყობა.
ცვლის დასრულების შემდეგ ანდრიი თავის ძველ მანქანაში ჩაჯდა და ისე გაემგზავრა სოფელში, რომ არავინ გააფრთხილა.
ძლიერ წვიმდა. სოფელთან ახლოს გადაწყვიტა, მიტოვებული კარიერის გავლით გზა შეემოკლებინა. იმ გზას უკვე აღარავინ იყენებდა. ყველგან ტალახი, დაჟანგებული ლითონის ფურცლები, დამტვრეული აგურები და მაღალი ბალახი იყო.
უეცრად ანდრიიმ სუსტი ხმა გაიგონა.
მან მანქანა გააჩერა, გადმოვიდა და ტელეფონის ფანარი ჩართო.
— აქ ვინმე არის? — დაიყვირა მან.
თავდაპირველად მხოლოდ წვიმამ უპასუხა.
შემდეგ სიბნელიდან სუსტი ხმა გაისმა.
— გთხოვთ… დამეხმარეთ…
ანდრიი ხმის მიმართულებით გაიქცა და ძველი ბეტონის ჭა იპოვა. ის წლების განმავლობაში დამშრალი იყო. ფსკერზე ეყარა ტოტები, ნაგავი, ქვები და იჯდა ადამიანი, რომელსაც მთლიანად დასველებული მუქი ტანსაცმელი ეცვა.
ანდრიიმ ფანარი ქვემოთ მიმართა და იგრძნო, თითქოს მიწა ფეხქვეშ გამოეცალა.
ეს მისი დედა იყო.
ჰალინა პეტროვნა კედელთან მიყრდნობილი იჯდა. ის ფეხშიშველი იყო, ტუჩები გალურჯებოდა, ხელები კი დაკაწრული და სისხლიანი ჰქონდა.
— დედა!
ანდრიი ძველი ჯაჭვის დახმარებით ჩაეშვა. ჯაჭვი რამდენჯერმე ხელიდან გაუსხლტა, მაგრამ ბოლოს მაინც მიაღწია ფსკერს.
დედამ ნელა გაახილა თვალები.
— ვიცოდი, რომ მოხვიდოდი…
ახლომახლო გაჩერებული სატვირთო მანქანის მძღოლის დახმარებით ანდრიიმ დედა ჭიდან ამოიყვანა და სასწრაფოდ რაიონულ საავადმყოფოში წაიყვანა.
ექიმმა თქვა, რომ ქალი ჭაში სულ მცირე სამი დღის განმავლობაში იყო ჩარჩენილი. მას ძლიერი გაუწყლოება, ჰიპოთერმია და ერთი ნეკნის მოტეხილობა ჰქონდა.
ანდრიი დერეფანში გავიდა და ოქსანას დაურეკა.
— სად არის დედა?
— ჩვენს სახლშია. სძინავს.
— მაშინ ვინ წევს საავადმყოფოში მას შემდეგ, რაც სამი დღე ჭაში გაატარა?
ოქსანა დადუმდა.
მას არ უკითხავს, ცოცხალი იყო თუ არა მათი დედა. არც ის უკითხავს, რომელ საავადმყოფოში იმყოფებოდნენ.
ანდრიიმ ოჯახის ჯგუფური ჩატი გახსნა და ოქსანას შეტყობინებას ისევ დახედა:
„დედა ჩვენთან რჩება.“
შეტყობინების გვერდით თარიღი კვლავ ჩანდა.
ის ორი დღის შემდეგ იყო გაგზავნილი მას მერე, რაც, ექიმის ვარაუდით, ჰალინა პეტროვნა ჭაში ჩააგდეს.
მაგრამ თარიღი ყველაზე საშინელი აღმოჩენა არ ყოფილა.
შეტყობინების ქვემოთ ანდრიიმ მიმაგრებული დოკუმენტი შენიშნა, რომელიც ადრე არასოდეს გაეხსნა.
ეს დედის სახლის საკუთრების გადაცემის ხელშეკრულების ფოტო იყო.
დოკუმენტის ბოლოში ჰალინა პეტროვნას ხელმოწერა იდგა.
სრული ისტორია კომენტარებში 👇👇
ანდრიი ფოტოს მანამდე უყურებდა, სანამ სიტყვები თვალწინ არ აებინდა.
სახლი სამი კვირით ადრე ოქსანას სახელზე იყო გადაფორმებული.
ხელმოწერა დედისას ჰგავდა, მაგრამ ანდრიიმ მაშინვე შენიშნა რაღაც უცნაური. ჰალინა პეტროვნა გვარის ბოლო ასოს ყოველთვის გრძელი, მოღუნული ხაზით წერდა. დოკუმენტზე კი ნაწერი უხეში და არათანაბარი იყო.
სანამ უფრო კარგად შეისწავლიდა, ოქსანამ დაურეკა.
— ანდრიი, მომისმინე, — სწრაფად უთხრა მან. — გაუგებრობა მოხდა.
— გაუგებრობა? — ხმა უკანკალებდა. — დედა ჭაში კვდებოდა, შენ კი მეუბნებოდი, რომ შენს სახლში ეძინა.
— შენ არ იცი, რა მოხდა.
— მაშინ მოდი საავადმყოფოში და ამიხსენი.
ოქსანამ უარი თქვა.
ჯერ თქვა, რომ ტარასი ავად იყო. შემდეგ ამტკიცებდა, რომ წვიმის გამო გზები საშიში იყო. ბოლოს კი ანდრიი დაადანაშაულა, თითქოს დედის მის წინააღმდეგ განწყობას ცდილობდა.
სწორედ მაშინ მიხვდა ანდრიი, რომ მისი და შეშინებული იყო, მაგრამ არა დედის გამო — საკუთარი თავის გამო.
პოლიცია საავადმყოფოში შუაღამემდე მივიდა. ანდრიიმ მათ შეტყობინებები, საკუთრების დოკუმენტი და წაშლილი ფოტო აჩვენა, რომელიც ტელეფონის მეხსიერებიდან აღადგინა.
ერთ-ერთმა პოლიციელმა ხელშეკრულება შეისწავლა და მარტივი კითხვა დასვა.
— რატომ გაგზავნა თქვენმა დამ ეს დოკუმენტი ოჯახის ჯგუფში?
ანდრიიმ შეტყობინებას კვლავ შეხედა.
ოქსანამ ფოტო მიამაგრა, მაგრამ რამდენიმე წამში წაშალა. თუმცა ანდრიიის ტელეფონს ის ავტომატურად უკვე ჩამოტვირთული ჰქონდა.
სავარაუდოდ, ოქსანას ტარასისთვის უნდოდა მისი გაგზავნა.
მეორე დილით ჰალინა პეტროვნა გონს მოვიდა.
მისი ხმა ძლივს ისმოდა და თითოეული სიტყვის წარმოთქმა ტკივილს აყენებდა.
მან თქვა, რომ ოქსანამ და ტარასმა ნოტარიუსთან წაიყვანეს. უთხრეს, რომ ხელს აწერდა დოკუმენტებს, რომლებიც მათ საშუალებას მისცემდა, ავადმყოფობის პერიოდში მისი პენსია აეღოთ და გადასახადები გადაეხადათ.
მაგრამ როდესაც ჰალინამ დოკუმენტების წაკითხვა მოითხოვა, ტარასი გაბრაზდა.
მოგვიანებით მან გაიგონა, როგორ საუბრობდნენ მისი სახლის გაყიდვაზე.
ჰალინა მათ დაუპირისპირდა და დაემუქრა, რომ ანდრიის დაურეკავდა. იმავე საღამოს ტარასმა იგი სოფლიდან გაიყვანა და უთხრა, რომ ექიმთან მიჰყავდათ.
ამის ნაცვლად მიტოვებულ კარიერთან გაჩერდნენ.
— თქვა, რომ იქ ვერავინ გაიგონებდა ჩემს ხმას, — ჩურჩულით თქვა ჰალინამ.
ანდრიიმ თავი დახარა და ცრემლების შეკავება სცადა.
მისი საკუთარი და ტარასის გვერდით იჯდა პიკაპში.
— უყურებდა? — ჰკითხა მან.
ჰალინამ თვალები დახუჭა.
— უთხრა, რომ ეჩქარა.
პოლიცია იმავე შუადღეს ოქსანას სახლში მივიდა.
მაგრამ წითელი პიკაპი უკვე გამქრალი იყო. ასევე წაღებული ჰქონდათ რამდენიმე ჩემოდანი და საქაღალდე, რომელშიც საკუთრების ორიგინალი დოკუმენტები ინახებოდა.
თუმცა შორს ვერ წავიდნენ.
ბენზინგასამართი სადგურის კამერამ დააფიქსირა პიკაპი, რომელიც საზღვრისკენ მიემართებოდა. პოლიციელებმა ისინი ორ საათზე ნაკლებ დროში გააჩერეს.
მანქანაში პოლიციამ ჰალინას პასპორტი, საბანკო ბარათი, საპენსიო დოკუმენტები და დიდი ოდენობით ნაღდი ფული იპოვა.
მათ ტარასის ტელეფონიც აღმოაჩინეს.
მასსა და ოქსანას შორის წაშლილმა შეტყობინებებმა ყველაფერი გამოავლინა.
მათ ჰალინას ხელმოწერა გააყალბეს, მისი სახლის გაყიდვა დაგეგმეს და მიღებული ფულით ვალების დაფარვას აპირებდნენ. მას შემდეგ, რაც ქალი ჭაში დატოვეს, ოქსანა ოჯახის ჯგუფში შეტყობინებების გაგზავნას აგრძელებდა, რათა არავის დაეწყო დედის ძებნა.
ერთმა შეტყობინებამ ანდრიი ისე შეაძრწუნა, რომ გულისრევა დაეწყო.
ტარასი წერდა:
„რა მოხდება, თუ შენი ძმა დაბრუნდება?“
ოქსანას პასუხი მხოლოდ ოთხი სიტყვისგან შედგებოდა:
„მას ყოველთვის სჯერა ჩემი.“
რამდენიმე კვირის შემდეგ ჰალინა სოფელში დაბრუნდა.
ნელა დადიოდა და ანდრიიის მკლავს ეყრდნობოდა, მაგრამ თითქმის ყველა მეზობელი გარეთ გამოვიდა მის შესახვედრად. ზოგმა ყვავილები მოიტანა, ზოგმა — საჭმელი. სოფლის მღვდელიც კი ცრემლიანი თვალებით იდგა მის ჭიშკართან.
ოქსანა და ტარასი სასამართლოს მოლოდინში იყვნენ.
თაღლითურად გაფორმებული საკუთრების გადაცემა გაუქმდა და სახლი ჰალინას დაუბრუნდა.
ანდრიი კიევის მახლობლად მდებარე სამსახურში აღარასოდეს დაბრუნებულა.
მან სახურავი შეაკეთა, ძველი ღუმელი შეცვალა და დედის საძინებლის გვერდით მდებარე პატარა ოთახში გადავიდა.
ერთ საღამოს ჰალინამ მის წინ ცხელი ვარენიკებით სავსე თასი დადგა და ხელი ნაზად შეახო.
— ჩემ გამო სამსახური დაკარგე, — თქვა მან.
ანდრიიმ თავი გააქნია.
— არა, დედა. მე კინაღამ შენ დაგკარგე, რადგან ზედმეტად ვიყავი სამუშაოთი დაკავებული.
იმ დღიდან მოყოლებული, ის დედის ყველა ზარს პასუხობდა.
მაშინაც კი, როცა ქალი მხოლოდ იმის გასაგებად ურეკავდა, ჭამა თუ არა.
