„ისინი ისეთი გულუბრყვილოები არიან. მთელი ამ წლების განმავლობაში ყველაფერს სჯეროდათ, რასაც ვეუბნებოდი…“ ეს ჩემი მშვილებელი დედისგან გავიგე და რაც შემდეგ აღმოვაჩინე, სრულიად გამაოგნა.
მე და ჩემი ტყუპი ძმა სამი წლის ასაკში გვიშვილეს. ყოველთვის გვჯეროდა, რომ ჩვენი ბიოლოგიური დედა მიგვატოვა, რადგან ასე გვეუბნებოდნენ ჩვენი მშვილებელი მშობლები.
ჩვენი მშვილებელი მამა კეთილი ადამიანი იყო. ის ყოველთვის გვიყვარდა და გვიცავდა. მისი ცოლი კი ისე იქცეოდა, თითქოს ყველაფერი მისი ვალი გვქონდა. ერთ დღეს მან გვითხრა კიდეც:
„ჩვენს გარეშე, თქვენ ისევ ბავშვთა სახლში იქნებოდით“.
ჩვენი მამა ყოველთვის ჩვენს გვერდით იდგა, მაგრამ მისი გარდაცვალების შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. დედა აღარ მალავდა თავის ზიზღსა და სიცივეს ჩვენს მიმართ. როგორც კი 18 წლის გავხდით, გამოგვაგდო. ჩვენი ცხოვრება დამოუკიდებლად უნდა აგვეშენებინა.
დროთა განმავლობაში მასთან კავშირი გავწყვიტეთ. შემდეგ, მის დაბადების დღეზე, მაინც გადავწყვიტე, რომ მენახა.
როდესაც მის სახლში მივედი, კარი ღია იყო. როგორც კი შევედი, გავიგე, როგორ ელაპარაკებოდა დედას.
„ისინი ისეთი გულუბრყვილოები არიან. მთელი ამ წლების განმავლობაში ყველაფერს სჯეროდათ, რასაც ვეუბნებოდი…“
კედელს მიღმა დავმალული დავრჩი და მოსმენა განვაგრძე. შემდეგ მოსმენილმა სრულიად შემაძრწუნა. სიმართლე გაცილებით საშინელი იყო, ვიდრე წარმომედგინა.
გავიგე, რომ ჩემს ბიოლოგიურ დედას, ელენას, არასდროს მიუტოვებია მე და ჩემი ძმა.
კიბოთი დაავადებული, მკურნალობის დროს დროებით დას გვანდობდა იმ იმედით, რომ ჩვენთან დაბრუნდებოდა.
გარდაცვალების შემდეგ კლარამ ყველას დააჯერა, რომ ელენამ მიგვატოვა.
მან ჩვენი განათლებისთვის განკუთვნილი ფული შეინახა და დამალა წერილები, რომლებიც დედამ მოგვწერა.
შემდეგ მივხვდი, რომ მთელი ჩემი ბავშვობა ტყუილზე იყო აგებული.
ამ გამჟღავნებამ დაამსხვრია წარმოდგენა, რომელიც ჩემს მშვილებელ დედაზე მქონდა, მაგრამ ასევე საშუალება მომცა აღმომეჩინა, რომ ჩემი ნამდვილი დედა ყოველთვის გვიყვარდა და ყველაფერს აკეთებდა ჩვენს დასაცავად.
