ბებიამ ერთხელ ოთხი მომაკვდავი მგლის ლეკვი გადაარჩინა — წლების შემდეგ ზრდასრული მგლები დაბრუნდნენ და ისეთი რამ გააკეთეს, რამაც მთელი სოფელი შიშით გააქვავა
მრავალი წლის წინ ბებიაჩემმა ანამ ტყის კიდიდან სუსტი წკმუტუნი გაიგონა.
მიტოვებულ გზასთან ახლოს მან ოთხი პატარა მგლის ლეკვი იპოვა, რომლებიც მკვდარი დედის გვერდით მიყუჟულიყვნენ. დედა მგელს გამვლელი მანქანა დასჯახებოდა. ლეკვები გაყინულები, მშიერები და იმდენად დასუსტებულები იყვნენ, რომ გაქცევაც კი აღარ შეეძლოთ.
ყველა ანას ეუბნებოდა, რომ ისინი იქვე დაეტოვებინა.
— გარეული ცხოველები არიან, — აფრთხილებდნენ სოფლის მცხოვრებლები. — ერთ დღეს შენს წინააღმდეგ შემოტრიალდებიან.
მაგრამ ბებიამ მათი მიტოვება ვერ შეძლო.
მან ოთხივე ლეკვი სახლში წაიყვანა, თბილი თხის რძით კვებავდა და ღუმელთან ძველ საბნებში ახვევდა. როდესაც ისინი ღამით ტიროდნენ, ანა იატაკზე, მათ გვერდით იძინებდა და მშვიდი ხმით ელაპარაკებოდა, სანამ არ დამშვიდდებოდნენ.
რამდენიმე თვის განმავლობაში ისე ზრდიდა, თითქოს საკუთარი შვილები ყოფილიყვნენ.
თუმცა ყოველთვის იცოდა, რომ მათი ნამდვილი ადგილი ტყეში იყო.
როდესაც მგლები საკმარისად გაძლიერდნენ, ანამ ისინი ტყის სიღრმეში წაიყვანა და თავისუფლება დაუბრუნა. რამდენიმე წუთის განმავლობაში ისინი ჩუმად იდგნენ მის გარშემო და თავიანთი ღია ფერის, გონიერი თვალებით უყურებდნენ.
შემდეგ კი სათითაოდ გაუჩინარდნენ ხეებს შორის.
წლები გავიდა და ანას ისინი აღარასოდეს უნახავს.
ფიქრობდა, რომ მგლებმა დაივიწყეს.
მაგრამ ერთ ყინვიან ზამთრის ღამეს მისი სახლის წინ რაღაც მოხდა. ძაღლებმა ყეფა დაიწყეს, სოფლის მცხოვრებლებმა კარები ჩაკეტეს, ხოლო სიბნელიდან ოთხი უზარმაზარი მგელი გამოვიდა.
ის, რაც მათ შემდეგ გააკეთეს, მთელი სოფელი შიშით გააქვავა…
გაგრძელება პირველ კომენტარში
ყველაზე დიდი მგელი პირველი გამოვიდა წინ.
ანა კართან იდგა და ადგილიდან ვერ იძვროდა. სოფლის მცხოვრებლები ფარდების უკან იმალებოდნენ და დარწმუნებულები იყვნენ, რომ ცხოველები მას თავს დაესხმებოდნენ.
მაგრამ მგელს არ დაუღრენია.
ამის ნაცვლად, თავი დახარა და ცხვირი ნაზად მიადო ანას ხელს.
დანარჩენი სამიც მიჰყვა და ქალს ჩუმ წრედ შემოერტყა.
ანას თვალები ცრემლებით აევსო.
მან ისინი იცნო.
არა მათი ზომით ან ბეწვით, არამედ იმ პატარა ნიშნებით, რომლებიც არასოდეს დავიწყებოდა. ერთს მარცხენა თვალის ზემოთ მკრთალი ნაიარევი ჰქონდა. მეორეს მხართან მუქი ლაქა ეტყობოდა. ოთხიდან ყველაზე პატარა კი ისევ ისე ხრიდა თავს, როგორც ლეკვობისას, როცა ანა ელაპარაკებოდა.
— ჩემი ბიჭები, — ჩურჩულით თქვა მან.
სოფლის მცხოვრებლებს იმდენად ეშინოდათ, რომ ახლოს მისვლას ვერ ბედავდნენ.
უცებ მგლები ტყისკენ შეტრიალდნენ.
რამდენიმე ნაბიჯი გაიარეს, შეჩერდნენ და ანას გამოხედეს.
თითქოს სურდათ, რომ მათ გაჰყოლოდა.
ანამ ძველი ჩექმები და პალტო ჩაიცვა.
მისი მეზობელი პაველი სახლიდან გამოვარდა და მკლავში ხელი ჩაავლო.
— ჭკუიდან გადახვედი! — დაიყვირა მან. — ტყეში შეგიტყუებენ და დაგგლეჯენ!
მაგრამ ანამ მშვიდად გაითავისუფლა ხელი.
— ისინი ჩემს დასაზიანებლად არ მოსულან, — თქვა მან. — მოვიდნენ, რადგან რაღაც ცუდი მოხდა.
და მგლებს გაჰყვა.
ცოტა ხანში პაველმა ფარანი აიღო და ანას უკან გაემართა. სოფლის რამდენიმე სხვა მცხოვრებიც მათ შორიდან გაჰყვა, ფანრებითა და ხელსაწყოებით.
მგლები თოვლში სწრაფად მოძრაობდნენ, მაგრამ ყოველ რამდენიმე წუთში ჩერდებოდნენ, რათა დარწმუნებულიყვნენ, რომ ანა ისევ უკან მიჰყვებოდა.
თითქმის ერთი საათის შემდეგ მათ ტყის სიღრმეში გაყინულ ხევს მიაღწიეს.
ერთ-ერთმა მგელმა წაქცეულ ხესთან თოვლის თხრა დაიწყო.
მაშინ სოფლის მცხოვრებლებმა ხმა გაიგონეს.
სუსტი ტირილი.
ტოტების ქვეშ პატარა ბიჭი იწვა, რომელიც ძლივს იყო გონებაზე. მისი ქურთუკი დახეული იყო, ერთი ფეხი კი მძიმე ტოტის ქვეშ მოჰყოლოდა.
ეს რვა წლის მიშა იყო, რომელიც იმავე დღის შუადღეს სოფლიდან გაუჩინარდა.
მის დედას ეგონა, რომ მეგობართან თამაშობდა. არავის შეუმჩნევია მისი დაკარგვა, სანამ არ დაბნელდა.
მგლებმა ის სხვებზე ადრე იპოვეს.
ანამ და სოფლის მცხოვრებლებმა მძიმე ტოტი გადააგდეს და ბიჭი თავიანთ პალტოებში გაახვიეს. მიშა თითქმის გაყინული იყო, მაგრამ ჯერ კიდევ ცოცხლობდა.
როდესაც სახლში მიჰყავდათ, ოთხივე მგელი მათ გვერდით მიდიოდა.
არავის დასხმიან თავს.
ისინი ადამიანებს იცავდნენ.
როდესაც მიშას დედამ შვილი დაინახა, მუხლებზე დაეცა და ატირდა. სოფლის მცხოვრებლები მგლებს ჩუმად უყურებდნენ და საკუთარი შიშის რცხვენოდათ.
მაგრამ ღამე ჯერ კიდევ არ დასრულებულიყო.
მეორე დილით მეზობელი ქალაქიდან მონადირეები ჩამოვიდნენ. მათ გაეგოთ, რომ მგლები სოფელში შევიდნენ. თოფები ასწიეს და სასროლად მოემზადნენ.
ანა ცხოველების წინ დადგა.
— არა, — მტკიცედ თქვა მან. — მათ ბავშვი გადაარჩინეს.
მონადირეებს გაეცინათ.
— მგლები ადამიანებს არ იხსნიან.
ამ დროს სახლიდან საბნებში გახვეული მიშა გამოვიდა.
— ისინი მათბობდნენ, — ჩურჩულით თქვა მან. — მთელი ღამე ჩემს გვერდით იწვნენ.
სოფლის უხუცესმა მონადირეებს წასვლა უბრძანა.
იმ დღიდან ანას აღარავინ უწოდებდა უგუნურს იმის გამო, რომ ოდესღაც მგლის ლეკვები გადაარჩინა.
ოთხი მგელი სოფელთან დარჩა, სანამ მიშა სრულად არ გამოჯანმრთელდა. ყოველ საღამოს ისინი ტყის კიდესთან ჩნდებოდნენ და შორიდან უყურებდნენ ანას სახლს.
შემდეგ ერთ დილით ისევ გაუჩინარდნენ.
წლების შემდეგ, როდესაც ანა მშვიდად გარდაიცვალა, სოფლის მცხოვრებლებმა მისი სახლის გარშემო ოთხი მგლის ნაკვალევი იპოვეს.
ნაკვალევი ტყიდან მის მთავარ კარამდე მიდიოდა.
მაგრამ უკან მიმავალი არც ერთი კვალი არ
