მან ტეხასში სახლის დამლაგებლის განცხადებას უპასუხა — მაგრამ არავინ გააფრთხილა ვერანდაზე მომლოდინე ოთხი ბავშვის შესახებ
კლარა ბენეტი ტეხასში ორმოცდაორი დოლარით, ერთი გაცვეთილი სამგზავრო ჩანთითა და წერილით ჩავიდა, რომელშიც სამუშაოს ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი საგულდაგულოდ იყო დამალული.
რედ-ველისკენ მიმავალი გზის ბოლო საათში მან განცხადება კიდევ ერთხელ გადაიკითხა.
მოქმედ პირუტყვის რანჩოზე საოჯახო საქმეებისთვის ეძებენ უნარიან ქალს. სამართლიანი ანაზღაურება. უზრუნველყოფილია ცალკე ოთახი. რეკომენდაციები სასურველია, თუმცა სავალდებულო არაა.
არც ერთი სიტყვა ბავშვებზე.
არც ერთი სიტყვა ქვრივზე.
არც ერთი სიტყვა სახლზე, რომელიც უკვე თვრამეტი თვეა მწუხარებაში იხრჩობოდა.
კლარა ოცდაექვსი წლის იყო და დედა სულ რაღაც ორი თვის წინ დაეკრძალა. დაკრძალვის შემდეგ მისურის მშობლიური ქალაქი მისთვის აუტანელი გახდა. ყოველი ქუჩა დაკარგულ ადამიანს ახსენებდა, ყოველი მეზობელი კი სიბრალულით უყურებდა.
ამიტომ, როცა თომას კალაჰანმა ტეხასში სამუშაო შესთავაზა, კლარამ იფიქრა, რომ ეს შეიძლებოდა სწორედ ის ახალი დასაწყისი ყოფილიყო, რომელიც სასოწარკვეთილად სჭირდებოდა.
მამაკაცი, რომელიც საფოსტო ეტლების სადგურზე უნდა დახვედროდა, თითქმის ერთი საათით დაგვიანდა.
იგი მაღალი, ფართომხრებიანი და მთლიანად მტვრით დაფარული იყო. მისი დაღლილი თვალები საერთოდ არ შეესაბამებოდა წერილებში გამოხატულ თავდაჯერებულ ხელწერას.
— თქვენ მის ბენეტი ხართ?
— დიახ.
მან კლარას სამგზავრო ჩანთა უხმოდ აიღო და ეტლში ჩადო.
როცა ქალაქს ტოვებდნენ, კლარა მას ყურადღებით აკვირდებოდა.
— არის რამე ამ სამუშაოში, რაც განცხადებაში არ იყო ნახსენები?
თომასმა სადავეებს უფრო ძლიერად მოუჭირა.
— სახლი დიდია, — უპასუხა მან. — იმაზე მეტი სამუშაოა, ვიდრე ერთ კაცს შეუძლია გაუმკლავდეს.
— მძიმე სამუშაოს არ მეშინია.
— არა, — თქვა მან ჩუმად. — არც მიფიქრია, რომ გეშინოდათ.
მათ ტეხასის მცხუნვარე მზის ქვეშ ექვსი მილი გაიარეს. თომასი თითქმის არ ლაპარაკობდა.
როცა რანჩო ბოლოს გამოჩნდა, კლარამ დაინახა ოდესღაც მშვენიერი მამული, რომელიც ნელ-ნელა ინგრეოდა. ღობე მიწისკენ იყო გადახრილი. ბალახს ბაღი მთლიანად შთაენთქა. ვერანდის ერთ-ერთი საფეხური გაბზარული იყო.
შემდეგ მან ბავშვები შენიშნა.
ოთხივენი ვერანდაზე იდგნენ და სრულ სიჩუმეში ელოდებოდნენ.
უფროსი დაახლოებით ათი წლის ბიჭი იყო, რომელსაც ხელები მკერდზე მჭიდროდ გადაეჯვარედინებინა. მის გვერდით სერიოზული, შავთმიანი გოგონა იდგა. უფრო პატარა ბიჭი ნერვიულად ინაცვლებდა ერთი ფეხიდან მეორეზე.
ყველაზე პატარა ბავშვი ვერანდის სვეტის უკან იმალებოდა და გატეხილ ხის კოვზს გულზე იხუტებდა.
კლარა ეტლიდან არ ჩამოსულა.
— მისტერ კალაჰან, — ჩურჩულით თქვა მან, — ვინ არიან ეს ბავშვები?
თომასი პირდაპირ წინ იყურებოდა.
— ჩემები არიან.
კლარას მუცელი შეეკუმშა.
— განცხადებაში სახლის დამლაგებელი იყო ნახსენები.
— ვიცი.
— იქ ოთხი ბავშვის შესახებ არაფერი ეწერა.
— არა.
კლარამ უკან, ცარიელი გზისკენ გაიხედა. თითქმის აღარ ჰქონდა ფული. ქალაქში დაბრუნება შეიძლებოდა უსახლკაროდ დარჩენას ნიშნავდა, დარჩენა კი — იმ საქმის მიღებას, რაზეც არასდროს დათანხმებულა.
— სახლის დამლაგებელი დედა არ არის, — მტკიცედ თქვა მან.
თომასმა ბოლოს შეხედა.
— ეს მეც ვიცი.
მის ხმაში რაღაც ისეთი იყო, რამაც კლარას ბრაზი ცოტათი ჩაუცხრო.
— მათი დედა? — ჰკითხა მან.
— გარდაიცვალა. თვრამეტი თვის წინ.
სანამ კლარა რამეს უპასუხებდა, ყველაზე პატარა ბიჭი ვერანდიდან ჩამოვიდა.
იგი ნელა გადმოვიდა მტვრიან ეზოში, გატეხილი კოვზი კვლავ მკერდზე ჰქონდა მიხუტებული. პერანგი არასწორად ჰქონდა შეკრული, თმა კი ისე გამოიყურებოდა, თითქოს ვიღაცამ დავარცხნა სცადა, მაგრამ ვერ შეძლო.
იგი პირდაპირ კლარას წინ გაჩერდა.
შემდეგ, ნებართვის დაუკითხავად, პატარა ხელი მის ხელში ჩადო.
მისი თითები კანკალებდა.
კლარამ ქვემოთ დახედა და სიტყვა ვერ თქვა.
ბიჭმა თვალები ასწია და ის ერთი კითხვა დასვა, რომელმაც ვერანდაზე მდგომ ყველა ბავშვს სუნთქვა შეაკვრევინა.
— თქვენ ის ახალი ქალბატონი ხართ, რომელიც ჩვენც მიგვატოვებს?
კლარა გრძნობდა, რომ თომასი უყურებდა.
მაგრამ სანამ პასუხს გასცემდა, უფროსმა ბიჭმა ვერანდიდან მოულოდნელად დაიყვირა:
— ნუ ენდობი! უთხარი, რა დაემართა წინა ქალს!
თომასის სახე მთლიანად გაფითრდა.
კლარამ კი ნელა გამოაცალა ხელი პატარა ბიჭის თითებს.
გაგრძელება ქვემოთ, კომენტარებში გელოდებათ. რა დაემართა წინა სახლის დამლაგებელს და რატომ ეშინოდა თომასს ასე ძალიან, რომ კლარა სიმართლეს აღმოაჩენდა?
კლარა ნელა შებრუნდა უფროსი ბიჭისკენ.
— რა დაემართა წინა ქალს?
ბიჭმა გადაჯვარედინებული ხელები კიდევ უფრო მჭიდროდ მიიკრა მკერდზე.
— სამუელ, — გააფრთხილა თომასმა.
მაგრამ ბიჭს მამისთვის არც კი შეუხედავს.
— ის გაუჩინარდა.
ეზოში სიჩუმე ჩამოვარდა.
ეტლის გვერდით მდგომი ცხენიც კი თითქოს გაჩერდა.
თომასი წინ გადმოდგა.
— საკმარისია.
— არა, საკმარისი არ არის, — თქვა კლარამ.
მან პატარა ბიჭს ფრთხილად გაუშვა ხელი და თომასს მიუბრუნდა.
— ქალაქიდან ექვსი მილის მოშორებით მომიყვანეთ ისე, რომ ოთხი ბავშვის შესახებ არაფერი გითქვამთ. ახლა კი თქვენი ვაჟი ამბობს, რომ წინა სახლის დამლაგებელი გაუჩინარდა. ვფიქრობ, სიმართლის ცოდნას ვიმსახურებ.
თომასმა ქუდი მოიხადა და მტვრიან თმაში ხელი გადაისვა.
— რუთ მილერი ერქვა. აქ სამი თვე მუშაობდა.
— შემდეგ?
— წავიდა.
სამუელმა ვერანდიდან მწარედ გაიცინა.
— შუაღამისას?
თომასს ყბა დაეჭიმა.
კლარამ შენიშნა, როგორ ჩაავლო შავთმიანმა გოგონამ სამუელს სახელოში ხელი და უხმოდ სთხოვა გაჩერებულიყო.
— რატომ წავიდოდა შუაღამისას? — ჰკითხა კლარამ.
თომასმა სახლისკენ გაიხედა.
— არ ვიცი.
— ელით, რომ ამას დავიჯერებ?
— განთიადამდე გამეღვიძა და მისი ოთახი ცარიელი დამხვდა. ტანსაცმელი წაღებული ჰქონდა. ცხენიც აღარ იყო.
— და აღარასოდეს დაბრუნებულა?
— არა.
სამუელი ბოლოს ვერანდიდან ჩამოვიდა.
— ყველა ნივთი არ წაუღია.
თომასმა თავი მკვეთრად მისკენ მიაბრუნა.
— სახლში შედი.
სამუელმა ყურადღება არ მიაქცია.
— ბიბლია საწოლის ქვეშ დატოვა. ყოველ საღამოს კითხულობდა. მისი ლურჯი პალტოც ისევ სამზარეულოს კართან ეკიდა.
ექვსი წლის ბიჭმა ხელების ნერვიულად სრესა დაიწყო.
ყველაზე პატარა, რომელსაც კოვზი ეჭირა, კლარას კვლავ მიუახლოვდა.
თომასის ხმა უფრო მკაცრი გახდა.
— ყველანი სახლში. ახლავე.
ბავშვები დაემორჩილნენ, მაგრამ შესვლამდე სამუელმა კლარას პირდაპირ შეხედა.
— ყოველთვის სახლში გვიშვებს, როცა ვინმე მის შესახებ ეკითხება.
კარი მათ უკან დაიხურა.
თომასი მტვრიან ეზოში გაუნძრევლად იდგა.
კლარას სამგზავრო ჩანთა ხელში უცებ ძალიან მძიმე მოეჩვენა.
— ქალაქში დაბრუნება მინდა.
— დილამდე სხვა ეტლი არ იქნება.
— მაშინ ცხენი მათხოვეთ.
— აქ მხოლოდ ერთი უნაგირიანი ცხენი მყავს, და გუშინ რანჩოს მუშა გადმოაგდო.
— რა მოსახერხებელია.
თომასი ისე შეკრთა, თითქოს კლარამ დაარტყა.
— რუთ მილერისთვის არაფერი დამიშავებია.
— არ მითქვამს, რომ დაუშავეთ.
— მაგრამ ასე იფიქრეთ.
კლარამ შორეული გზისკენ გაიხედა. მზე უკვე ჩადიოდა და მიწას ნარინჯისფერ და ოქროსფერ ფერებში ღებავდა.
ექვსი მილი უცნობი ადგილით. ცხენის გარეშე. უსაფრთხო ღამის გასათევის გარეშე.
თომასმა სახლისკენ მიუთითა.
— შეგიძლიათ ზედა სართულის ოთახი დაიკავოთ. კარი შიგნიდან იკეტება. მზის ამოსვლისას პირადად წაგიყვანთ ქალაქში.
— მანამდე?
— მანამდე არავინ შეგაწუხებთ.
კლარა მას არ ენდობოდა.
მაგრამ არჩევანი თითქმის არ ჰქონდა.
შიგნით რანჩოს სახლს მტვრის, ძველი ხისა და ღუმელზე ზედმეტად დიდხანს მომზადებული საჭმლის სუნი ჰქონდა. ბავშვები დერეფნიდან უყურებდნენ, როგორ აჰქონდა თომასს კლარას ჩანთა ზემოთ.
მისი ოთახი პატარა, მაგრამ სუფთა იყო. ფანჯრის ქვეშ ვიწრო საწოლი იდგა, კუთხეში კი დასაბანი თასი.
თომასმა ჩანთა კართან დადო.
— ეს რუთის ოთახი არ ყოფილა, — თქვა მან, სანამ კლარა რამეს ჰკითხავდა.
შემდეგ წავიდა.
კლარამ კარი ჩაკეტა.
რამდენიმე წუთი სრულიად უძრავად იდგა და უსმენდა.
ქვემოდან ნაბიჯების ხმა ისმოდა. სკამმა სამზარეულოს იატაკზე გაიხახუნა. ვიღაც ჩურჩულებდა, შემდეგ კი უცებ გაჩუმდა.
კლარა ფანჯარასთან მივიდა და ბეღლისკენ გაიხედა.
მის უკან, მაღალ ბალახში თითქმის დამალული, პატარა ხის ნაგებობა იდგა, რომლის კარზე ჟანგიანი ბოქლომი ეკიდა.
შესაძლოა, საწყობი იყო.
შემდეგ კლარამ მის გვერდით მოძრაობა შენიშნა.
სამუელი ბალახში იდგა.
მან კლარას ფანჯრისკენ აიხედა და თითი ტუჩებზე მიიდო.
შემდეგ ჩაკეტილი ფარდულისკენ მიუთითა.
იმ ღამით, როცა სახლი დიდი ხნის ჩუმად იყო, კლარამ საძინებლის კარზე სამი მსუბუქი კაკუნი გაიგონა.
როცა კარი გააღო, დერეფანში სამუელი იდგა, ხელში პატარა სპილენძის გასაღებით.
— რუთის ბიბლიაში ვიპოვე, — ჩურჩულით თქვა მან.
კლარა მის ხელისგულში მოთავსებულ გასაღებს დააკვირდა.
— რას აღებს?
სამუელმა კიბისკენ გაიხედა, რათა დარწმუნებულიყო, რომ მამამისი იქ არ იყო.
შემდეგ უფრო ახლოს მიიწია.
— იმ ადგილს, სადაც წერილები დამალა.
— რა წერილები?
ბიჭი გაფითრდა.
— ისინი, რომლებიც გაუჩინარებამდე დაწერა.
ქვემოთ იატაკის ფიცარი ჭრიალით გაისმა.
სამუელმა გასაღები კლარას ხელში ჩაუდო.
შემდეგ ქვემოდან, სიბნელიდან, თომასის ხმა გაისმა.
— სამუელ?
ბიჭი გაიქცა.
კლარამ გასაღებს თითები მაგრად მოუჭირა.
გარეთ კი, საძინებლის ფანჯრის მიღმა, ვიღაცამ ჩაკეტილი ფარდულის კარზე სასოწარკვეთილი ბრახუნი დაიწყო.
