ცოლმა ქმარი საყვარელთან ერთად საკუთარ საწოლში გამოიჭირა და ორივეს ბინძური წყალი გადაასხა — მაგრამ ეს მხოლოდ მისი შურისძიების დასაწყისი იყო…
ბოლო ერთი თვის განმავლობაში მარია სხვა ქალაქში ცხოვრობდა და მოხუც დედას უვლიდა.
დედამისი მოულოდნელად მძიმედ გახდა ავად და საწოლიდან ადგომაც კი ძლივს შეეძლო. მარიას სხვა გზა არ ჰქონდა — ქმარი, ვიქტორი, მათ ბინაში მარტო უნდა დაეტოვებინა და იმ ქალის გვერდით დარჩენილიყო, რომელმაც ის გაზარდა.
მარია ყოველ საღამოს სახლში რეკავდა.
— ძალიან მენატრები, — ეუბნებოდა ვიქტორი ყოველთვის. — შენ გარეშე ბინა ცარიელია. როდის დაბრუნდები?
მარიას მისი ყოველი სიტყვა სჯეროდა.
დანაშაულის გრძნობა ჰქონდა, რომ ქმარი მარტო დატოვა, ამიტომ ცდილობდა მისთვის ეს როგორმე აენაზღაურებინა. უკვეთავდა მის საყვარელ საჭმელს, ახსენებდა, სად ეწყო სუფთა პერანგები და ბოდიშსაც კი უხდიდა, როცა იმდენად დაღლილი იყო, რომ დიდხანს საუბარი აღარ შეეძლო.
მას წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, სინამდვილეში რა ხდებოდა მათ სახლში.
ერთ დილას მარიას დედა ბოლოს და ბოლოს ოდნავ უკეთ გახდა. სიცხემ დაუწია, ხოლო მეზობელმა ქალმა შესთავაზა, რომ მთელი დღე მასთან დარჩებოდა.
მარიამ მაშინვე გადაწყვიტა, ვიქტორისთვის სიურპრიზი მოეწყო.
არც დაურეკავს და არც შეტყობინება გაუგზავნია. სახლში მიმავალ გზაზე მისი საყვარელი შოკოლადის ტორტი იყიდა და წარმოიდგინა, როგორი სახე ექნებოდა ვიქტორს, როცა მოულოდნელად კართან გამოჩნდებოდა.
მაგრამ როგორც კი მარია ბინაში შევიდა, მაშინვე იგრძნო, რომ რაღაც რიგზე არ იყო.
ოთახებში უჩვეულო სიჩუმე იდგა.
კართან ქალის წითელი ფეხსაცმელი ეწყო. ისინი მარიას არ ეკუთვნოდა.
ჰაერში ტკბილი, უცნობი სუნამოს სურნელი ტრიალებდა, ვიქტორის ქურთუკის გვერდით კი კრემისფერი პალტო ეკიდა.
მარიამ ტორტი სამზარეულოს ზედაპირზე დადო.
ხელები აუკანკალდა, თუმცა თავს აიძულა, ხმა არ ამოეღო.
უცებ საძინებლიდან ჩუმი ხმა მოესმა.
ნელა გაიარა დერეფანი და ხელი კარის სახელურს დაადო. რამდენიმე წამის განმავლობაში ვერაფრით გაბედა მისი გაღება.
ბოლოს კარი შიგნით შეაღო.
ვიქტორს მათ საერთო საწოლში მშვიდად ეძინა.
მის მკლავებში კი ახალგაზრდა ქალი იწვა, რომელიც მარიას არასოდეს ენახა.
ქალს თავი მარიას ბალიშზე ედო. მისი ტანსაცმელი ვიქტორის პერანგთან ერთად იატაკზე იყო მიმოფანტული.
არც ერთ მათგანს არ გაუგია, როგორ შევიდა მარია.
მარია კართან იდგა და უყურებდა ორ ადამიანს, რომლებმაც მისი ქორწინება მაშინ გაანადგურეს, როცა ის ავადმყოფ დედას უვლიდა.
არ უყვირია.
არ უტირია.
ჩუმად დახურა საძინებლის კარი და სააბაზანოში გავიდა.
კუთხეში დიდი ვედრო იდგა, რომელიც მუქი, ბინძური წყლით იყო სავსე. ეს წყალი წინა საღამოს ეზოს დასასუფთავებლად გამოეყენებინათ.
მარიამ ვედრო ორივე ხელით ასწია.
შემდეგ საძინებელში დაბრუნდა და მძინარე წყვილს მთელი წყალი გადაასხა.
ვიქტორი და ქალი ხველებითა და ყვირილით წამოხტნენ. ბინძურმა წყალმა თეთრეული, მათი თმა და სახეები დაფარა.
— გაგიჟდი?! — იყვირა ვიქტორმა.
მისმა საყვარელმა საბანი აიფარა და მარიას შეშინებულმა შეხედა.
მაგრამ მარიას სახე უცნაურად მშვიდი იყო.
ცარიელი ვედრო იატაკზე დადო, ტელეფონი ამოიღო და ერთ ღილაკს დააჭირა.
შემდეგ ქმარს პირდაპირ თვალებში შეხედა.
— სჯობს ჩაიცვათ, — თქვა ჩუმად. — ვიღაც მალე მოვა.
ვიქტორმა ყვირილი უცებ შეწყვიტა.
რადგან ზუსტად იმ წამს შესასვლელი კარი გაიღო.
და როცა დერეფნიდან მომავალი ხმა გაიგონა, სახიდან ფერი სრულიად დაეკარგა…
ისტორიის მეორე ნაწილი პირველ კომენტარშია.
როგორ ფიქრობთ, მარია სწორად მოიქცა?
დერეფანში მყოფი ხმა იმ კაცს ეკუთვნოდა, რომელსაც მარია ძალიან კარგად იცნობდა.
— ვიქტორ? — დაიძახა მან. — რატომ არის შესასვლელი კარი ღია?
ვიქტორს სახე სრულიად გაუთეთრდა.
საყვარელმა მას შეხედა.
— ვინ არის? — ჩურჩულით ჰკითხა.
მარია გვერდზე გადგა სწორედ იმ დროს, როცა საძინებლის კარში ვიქტორის უფროსი ძმა, რობერტი, გამოჩნდა. მის უკან ჭაღარა კაცი იდგა, რომელსაც ხელში ტყავის პორტფელი ეჭირა.
რობერტმა ჯერ სველი საწოლი დაინახა, შემდეგ შეშინებული ქალი და ბოლოს ვიქტორს შეხედა.
— რა ჩაიდინე? — ჰკითხა მან.
ვიქტორმა ბინძური საბანი შემოიხვია.
— ეს ისეთი არ არის, როგორიც ჩანს.
მარიას კინაღამ გაეცინა.
ჭაღარა უცნობი მშვიდად შევიდა ოთახში და პორტფელი კომოდზე დადო.
ვიქტორმა ის მაშინვე იცნო.
— მისტერ კოლინზ?
კაცმა თავი დაუქნია.
ის იყო ადვოკატი, რომელმაც შვიდი წლის წინ ბინის შეძენის საქმე მოაგვარა.
მარიამ ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა.
— უთხარით, რატომ ხართ აქ.
მისტერ კოლინზმა პორტფელი გახსნა და რამდენიმე დოკუმენტი ამოიღო.
ვიქტორმა ჯერ ქაღალდებს შეხედა, შემდეგ მარიას.
— ეს რა არის?
— რაღაც, რაც სამი კვირის წინ აღმოვაჩინე, — უპასუხა მარიამ.
როცა დედასთან იმყოფებოდა, მარიას ბანკიდან დაურეკეს. ვიღაც ცდილობდა, ბინა დიდი კერძო სესხის უზრუნველყოფად გამოეყენებინა.
განაცხადი მარიას სახელით იყო შეტანილი.
მაგრამ ხელმოწერა მას არ ეკუთვნოდა.
თავიდან მარიამ იფიქრა, რომ შეცდომა იყო. შემდეგ ბანკმა დოკუმენტების ასლები გაუგზავნა.
ვიქტორმა მისი ხელმოწერა გააყალბა.
ხოლო ქალი, რომელიც მის გვერდით იჯდა, შემთხვევითი უცნობი არ იყო, რომელიც ვიქტორმა ახლახან გაიცნო.
ის ბანკის თანამშრომელი იყო, რომელმაც სესხის განაცხადი დაამტკიცა.
რობერტის სახეზე დაბნეულობა ზიზღმა შეცვალა.
— ბინის მოპარვას აპირებდი?
ვიქტორი საწოლიდან წამოხტა.
— ყველაფრის ახსნას ვაპირებდი!
— ვისთან? — ჰკითხა მარიამ. — ჩემთან თუ შენს საყვარელთან?
ქალი უცებ ფეხზე წამოდგა.
— შენ მითხარი, რომ ბინა მხოლოდ შენ გეკუთვნოდა.
ვიქტორი მისკენ შებრუნდა.
— გაჩუმდი, ელენა.
სწორედ მაშინ მარია კიდევ ერთ რამეს მიხვდა.
ელენამ არ იცოდა, რომ მარია ჯერ კიდევ იქ ცხოვრობდა.
ვიქტორმა უთხრა, რომ უკვე განქორწინებული იყო.
მარიამ ტელეფონი ამოიღო და ჩანაწერი ჩართო.
ოთახში ვიქტორის ხმა გაისმა.
— როგორც კი სესხს დაამტკიცებენ, ფულს გადავრიცხავ და წავალ. მარია იმდენად იქნება დაკავებული ავადმყოფი დედით, რომ ვერაფერს შეამჩნევს.
ელენამ პირზე ხელი აიფარა.
ვიქტორი ტელეფონს მიაშტერდა.
— ეს საიდან გაქვს?
მარიამ საძინებლის კარის ზემოთ დამონტაჟებულ პატარა კამერაზე მიუთითა.
— შენ უსაფრთხოების კამერები დააყენე, რადგან ამბობდი, ქურდების გეშინოდა. დაგავიწყდა, რომ ისინი ჩემს ანგარიშთან იყო დაკავშირებული.
მისტერ კოლინზმა ვიქტორს კონვერტი გადასცა.
შიგნით პოლიციაში შეტანილი საჩივრის ასლი, შეჩერებული სესხის განაცხადი და განქორწინების საბუთები იდო.
— ბანკმა ყალბი დოკუმენტების შესახებ უკვე განაცხადა, — თქვა მარიამ. — პოლიცია გზაშია.
ვიქტორის ბრაზი მაშინვე გაქრა.
მან მარიასკენ ნაბიჯი გადადგა.
— მარია, გთხოვ. ჩვენ შეგვიძლია ყველაფერი გამოვასწოროთ.
— არა, — უპასუხა მან. — შენ ცდილობდი, ჩემთვის სახლი წაგერთმია, როცა მე დედას ვუვლიდი.
გარედან სირენების ხმა გაისმა.
ელენა ვიქტორს ისე მოშორდა, თითქოს ის მოულოდნელად საშიში გამხდარიყო.
რობერტმა თავი გააქნია და ოთახიდან უსიტყვოდ გავიდა.
მაგრამ სანამ პოლიცია შევიდოდა, მარია სამზარეულოში გავიდა და შოკოლადის ტორტი აიღო.
ის სველ საწოლზე დადო.
ვიქტორმა დაბნეულმა შეხედა.
მარიამ მას უკანასკნელად მშვიდად გაუღიმა.
— ეს ტორტი იმიტომ ვიყიდე, რომ მეგონა, ჩემს ქმართან ვბრუნდებოდი სახლში.
შემდეგ კარისკენ შებრუნდა.
— მაგრამ კაცი, რომელზეც დავქორწინდი, დღევანდელ დღემდე დიდი ხნით ადრე გაქრა.
მის უკან ვიქტორმა ვედრება დაიწყო.
მარია აღარასოდეს შემობრუნებულა.
