საიდუმლო ბებიას ჩანთაში
ბებიას კინაღამ ისე დავკრძალავდი, რომ არ შემესრულებინა ერთადერთი პირობა, რომლის გამეორებასაც ის წლების განმავლობაში მთხოვდა. მხოლოდ მაშინ, როცა მის კარადაში დამალული ჩანთა გავხსენი, მივხვდი, რომ მისი დაკრძალვა მისი ისტორიის დასასრული კი არა, დასაწყისი იყო.
ჩანთა
როცა თხუთმეტი წლის ვიყავი, ბებიას, ნენსის, კარადის ზედა თაროდან გაცვეთილი ყავისფერი ჩანთის აღება ერთხელ ბიძაჩემმა რობერტმა სცადა.
ნენსიმ მაჯაზე ხელი დაუკრა.
— გითხარი — არ შეეხო.
ამის შემდეგ ჩანთაზე აღარავის უხუმრია.
რამდენიმე თვეში ერთხელ ბებია გვერდზე გამიყვანდა, ხელებს ხელებში მომიქცევდა და ჩამჩურჩულებდა:
— დამპირდი, საყვარელო. სანამ ცოცხალი ვარ, არ გახსნა.
— რატომ მე?
— მიხვდები, როცა გახსნი. და როცა შიგნით რაც დევს, იმას ამოიღებ, ჩანთა ისევ ჩემთან დააბრუნე.
ყოველ ჯერზე ვპირდებოდი.
წლების შემდეგ, მის დაკრძალვაზე, უცებ გამახსენდა ჩანთა. ის ისევ მის კარადაში იდო.
— რაღაც დამრჩა, — ვთქვი.
დედამ თვალები დახუჭა.
— წლების განმავლობაში გვთხოვდა, დაგვეფიცა.
რობერტმა მაშინვე შემომთავაზა, თვითონ წავიდოდა და მოიტანდა.
— არა, — ვუთხარი. — მან მე მთხოვა.
ბებიას სახლში წავედი, სკამზე ავედი და ჩანთა ჩამოვიღე. იმაზე მძიმე აღმოჩნდა, ვიდრე ველოდი — სამკაულებით კი არა, ქაღალდებით იყო სავსე.
შიგნით თორმეტი კონვერტი იდო.
თერთმეტზე მისი შვილიშვილების სახელები ეწერა. მეთორმეტეს კი სამი სიტყვა:
ბოლოს ეს წაიკითხე.
დაკრძალვაზე დავბრუნდი და კონვერტები ყველას ხელში დავურიგე. შემდეგ ცარიელი ჩანთა ბებიას დაკეცილ ხელებში ჩავუდე, ზუსტად ისე, როგორც მთხოვა.
ის ჩანთასთან ერთად დავკრძალეთ.
არც ერთ ჩვენგანს კონვერტი მანამდე არ გაუხსნია.
პირველი წერილი
რა მოხდა შემდეგ, კომენტარებში წაიკითხეთ👇👇
საღამოს, როცა ყველა ერთად შევიკრიბეთ, ჩემი კონვერტი გავხსენი.
ჩემო საყვარელო ემილი,
ვამაყობ იმ ქალით, როგორიც გახდი. მადლობა, რომ ყოველ კვირას მირეკავდი და ყოველთვის მეკითხებოდი, როგორ ვიყავი.
შემდეგ წერილის ტონი შეიცვალა.
ამ ოჯახმა დიდი ხნის წინ ისწავლა, რომ დუმილი სიმართლეზე მარტივი იყო. შენმა თითოეულმა მშობელმა მთხოვა, მათთვის რაღაც დამემალა — და მეც დავმალე.
თავს ვეუბნებოდი, რომ ყველას ვიცავდი. ახლა კი ვხვდები, რომ სინამდვილეში მხოლოდ დუმილს ვიცავდი.
როცა ოთახში დავბრუნდი, ყველა თავის წერილს დაჰყურებდა.
დედაჩემი ფანჯარასთან მარტო იდგა. ოჯახში მასთან სათანადოდ არავის უსაუბრია ოცდახუთი წლის განმავლობაში.
შემდეგ ბიძაჩემმა რობერტმა ხელი მომკიდა.
— რაც არ უნდა ეწეროს იმ წერილებში, — მითხრა მან მშვიდად, — ნენსის თავის საიდუმლოებთან ერთად დასვენების საშუალება მიეცი.
მისი გაფრთხილება გულიდან ვერ ამოვიგდე.
მეორე დღეს დეიდა სიუზანი მოვიდა ჩემთან.
— შენს დედას ის ფული არ მოუპარავს, ემილი.
— რა ფული?
— ოცდახუთი წლის წინ ყველამ თქვა, რომ შენმა დედამ ბაბუაშენის სეიფიდან ფული მოიპარა. ამიტომ წავიდა სახლიდან.
— მაშინ რატომ დაიჯერა ეს ყველამ?
სიუზანმა მზერა აარიდა.
— იმიტომ, რომ ჩვენ ამის საშუალება მივეცით.
მეთორმეტე წერილი
იმ საღამოს დედასთან მივედი.
— დეიდა სიუზანმა მითხრა, რომ უდანაშაულო იყავი. ვინ მოიპარა ფული?
დედა შეყოვნდა.
— ვერ გეტყვი.
— შენ ყველას დააჯერე, რომ მოიპარე.
— ვიღაცას ვიცავდი, — ჩურჩულით თქვა მან. — სიმართლე რომ გამჟღავნებულიყო, ვიღაცას შეიძლება ციხეში წასვლა მოუწია. შენ მხოლოდ სამი წლის იყავი და მეგონა, ეს ყველაფერი დროებითი იქნებოდა.
მან თავისი ცხოვრების ოცდახუთი წელი შესწირა ჩვენს ოჯახში ვიღაცის დაცვას.
მაგრამ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, ვის.
მეორე დღეს რობერტმა დამირეკა.
— გავიგე, კითხვების დასმა დაგიწყია. ეს ოჯახს ანგრევს.
— მეთორმეტე წერილიც არსებობს, — ვუთხარი.
ის დადუმდა.
— რატომ უნდა წაიკითხო?
— იმიტომ, რომ ბებიამ ასე მთხოვა.
— ნენსის თავის საიდუმლოებთან ერთად დასვენების საშუალება მიეცი, ემილი.
იმ ღამეს ბოლო კონვერტი გავხსენი.
ემილი, თუ ამას კითხულობ, ბოდიში უნდა მოგიხადო.
ბებია წერდა, რომ საბოლოოდ გადაწყვიტა, დედაჩემის სახელი გაემართლებინა. მან ერთ-ერთ ვაჟს დაუპირისპირდა.
მან ბებიას დაემუქრა.
თუ ამას გააკეთებ, ამ სახლიდან გაგაგდებ.
წლების წინ ბებიას თავისი სახლი მისთვის გადაეფორმებინა, რადგან ენდობოდა, რომ მასზე იზრუნებდა. მან სახლი გამოიყენა იმისთვის, რომ ბებია დაედუმებინა.
შემდეგ სიმართლე ეწერა.
ადამიანი, რომელიც დამემუქრა, რობერტი იყო.
ხელები ამიკანკალდა.
სწორედ მან მოიპარა ფული შენი ბაბუის სეიფიდან. შენმა დედამ დანაშაული თავის თავზე აიღო, რადგან უყვარდა თავისი ძმა და სჯეროდა, რომ ეს მხოლოდ დროებით გაგრძელდებოდა.
რობერტმა კი მას ოცდახუთი წლის განმავლობაში ატარა სირცხვილი, რომელიც თავად ეკუთვნოდა.
სიმართლე
მეორე დილით დედას, დეიდა სიუზანს და დეიდა ლინდას ბებიას მისაღებ ოთახში შევხვდი და ბოლო წერილი ხმამაღლა წავუკითხე.
დედა ატირდა — არა იმიტომ, რომ დამნაშავე იყო, არამედ იმიტომ, რომ ოცდახუთი წლის შემდეგ ვიღაცამ საბოლოოდ დაუჯერა.
რობერტმა რამდენჯერმე დამირეკა. არ ვუპასუხე.
იმ საღამოს სახლში მოვიდა. ხელში ორი ყავა ეჭირა და სახეზე ისევე თბილი ღიმილი ჰქონდა, რომელსაც მთელი ცხოვრება ვენდობოდი.
— ემილი, საყვარელო, ნება მომეცი აგიხსნა…
— შენ მოიპარე ფული. შენ ჩემს დედას დააბრალე. და როცა ბებია სიმართლის თქმას შეეცადა, დაემუქრე.
არაფერი უთქვამს.
— აღარასოდეს დამირეკო.
კარი დავხურე.
შემდეგ დედა ბებიას სამზარეულოში შევიყვანე და ყავა გავუკეთე.
ოცდახუთი წლის განმავლობაში ის სხვის სირცხვილს ატარებდა, ოჯახი კი მის დუმილს დანაშაულის აღიარებად აღიქვამდა.
ბებიას მისთვის დაკარგული წლების დაბრუნება აღარ შეეძლო.
მაგრამ მან სიმართლე დაუტოვა.
და ამჯერად, არავის უთქვამს დედაჩემისთვის, რომ წასულიყო.
აღარასოდეს აიძულებდნენ მას სხვისი საიდუმლო ეტარებინა.
