ბაბუაჩემმა უცებ ჩამჩურჩულა: „არ შემობრუნდე… ისევ გვიპოვა“ 😱😂
ეს ფოტო ჩემს ბაბუას, ჯორჯს, ზუსტად იმ წამს გადავუღე, როცა თვალები გაუფართოვდა და ჩუმად მითხრა:
— არ შემობრუნდე. რაც უნდა მოხდეს… არ შემობრუნდე.
მანქანაში ვისხედით, სუპერმარკეტის წინ, და ისე მითხრა ეს სიტყვები, რომ გული თითქმის გამიჩერდა.
— ბაბუ, რა ხდება? — ვკითხე.
სავარძლის კიდეს ძლიერად ჩაეჭიდა და გვერდითა სარკისკენ გაიხედა, თითქოს ვინმე საშიში მოგვყვებოდა.
— გვიპოვა, — თქვა მან.
ბაბუაჩემი ოთხმოცდაორი წლის იყო, მაგრამ მეხსიერება ისევ შესანიშნავი ჰქონდა, ფანტაზია კი, მგონი, კიდევ უკეთესი. წლების განმავლობაში პოლიციელად მუშაობდა და პენსიაზე გასვლის შემდეგაც ჩვევად ჰქონდა, ყველაზე ჩვეულებრივი სიტუაციაც კი კრიმინალური თრილერის სცენად ექცია.
მიუხედავად ამისა, მის ხმაში რაღაც ისეთი იყო, რომ მეც დავიძაბე.
— ვინ გვიპოვა? — ვკითხე.
ნელა შემომხედა.
— ის ქალი.
თვალები დავახამხამე.
— რომელი ქალი?
კიდევ უფრო დაუწია ხმას.
— სამშაბათის ქალი.
ამ პასუხმა საერთოდ ვერ დამამშვიდა.
წინა სამშაბათს ბაბუა ექიმთან წავიყვანე. უკან დაბრუნებისას უჩვეულოდ ჩუმად იყო, რაც მისთვის ძალიან იშვიათი ამბავი გახლდათ. ჩვეულებრივ, ყველა შუქნიშანს კომენტარს უკეთებდა, პარკინგზე წუწუნებდა და დიდხანს მიხსნიდა, რომ დღეს უკვე აღარავინ იცის მანქანის სწორად ტარება.
მაგრამ იმ დღეს უბრალოდ ფანჯრიდან იყურებოდა.
ახლა უკვე ვფიქრობდი, ხომ არ მოხდა რამე, რაც ჩემთვის არ უთქვამს.
— ბაბუ, — ფრთხილად ვკითხე, — სამშაბათს რა მოხდა?
შერცხვა.
— შეიძლება რაღაც დავპირდი.
— რას დაჰპირდი?
— რომ დღეს იქ ვიქნებოდი.
— სად?
წარბები შეკრა.
— არ ვიცი.
გაშტერებული შევხედე.
— სადღაც წასვლა დაჰპირდი… ისე, რომ არც კი იცი სად?
შეურაცხყოფილი სახით შემომხედა.
— უბრალოდ თავაზიანი ვიყავი.
მეტი კითხვის დასმას ვაპირებდი, როცა ვიღაცამ მგზავრის მხარეს ფანჯარაზე დააკაკუნა.
ბაბუა ისე შეხტა, ლამის სავარძლიდან გადავარდა.
— მორჩა, — ჩაილაპარაკა. — დამთავრდა ჩემი საქმე.
შემოვბრუნდი და მანქანის გვერდით ასაკოვანი ქალი დავინახე. დაახლოებით სამოცდაათი წლის იქნებოდა, ელეგანტურად ეცვა, თავდაჯერებულად იღიმებოდა და ხელში დაკეცილი ფურცელი ეჭირა.
ფანჯარა ოდნავ ჩავწიე.
— ჯორჯ! — მხიარულად თქვა მან. — ჩემგან გაქცევას ხომ არ აპირებდი?
ბაბუა მაშინვე წელში გაიმართა.
— არ გავურბივარ, — თქვა. — გამიტაცეს.
შემდეგ პირდაპირ ჩემზე მიუთითა.
ქალი ხმამაღლა სიცილს მოჰყვა.
ასე გავიცანი მართა.
როგორც აღმოჩნდა, სამშაბათს ექიმის მოსაცდელში ბაბუა მას გამოელაპარაკა. ერთი საუბარი მეორეში გადაიზარდა და წასვლამდე მართამ ის უფროსებისთვის გამართულ საცეკვაო საღამოზე დაპატიჟა.
მხოლოდ ერთი პრობლემა იყო.
ბაბუას მისთვის უთქვამს, რომ „წლებია ტანგოს ცეკვავს“.
პირი გამაღებული დავრჩი.
— რა უთხარი?!
მხრები აიჩეჩა.
— ძალიან მომხიბვლელი იყო. დავიბენი.
— ბაბუ, შენ ცხოვრებაში ტანგო არ გიცეკვია.
— ეს, — სრულიად სერიოზულად თქვა, — საერთოდ უმნიშვნელო დეტალია.
მართამ ფურცელი გაუწოდა.
მასზე საცეკვაო დარბაზის მისამართი ეწერა.
— დღეს საღამოს, შვიდ საათზე, — უთხრა. — არ დააგვიანო.
ბაბუამ ნერწყვი გადაყლაპა.
— თუ მუხლი ამტკივდა?
მართამ ტკბილად გაუღიმა.
— ჯორჯ, სამშაბათს მითხარი, რომ როცა ტანგოს ცეკვავ, შენი მუხლებიც კი ისევ ახალგაზრდავდება.
გვერდზე გახედვა მომიწია, რომ არ დაენახა, როგორ ძლიერ მინდოდა სიცილი.
როცა მართა წავიდა, ბაბუა ფურცელს შეშინებული უყურებდა.
შემდეგ სრულიად სერიოზული სახით გამომხედა.
— სამ საათში ტანგოს მასწავლი?
— არა.
— ორში?
— ბაბუ, დრო ასე არ მუშაობს.
ამოიოხრა და შუბლზე ხელი მოისვა.
— კარგი, — თქვა. — მაშინ აფთიაქში წამიყვანე.
— რატომ?
ნიკაპი ასწია და ისეთი თავდაჯერებული მზერა მომაპყრო, როგორიც წლებია მისგან არ მინახავს.
— მუხლის მალამოსთვის. შეიძლება სულელი ვიყო, მაგრამ მატყუარა არ გავხდები.
იმ საღამოს მართლა წავიდა.
ტანგო საერთოდ არ იცოდა.
მართას ფეხზე ორჯერ დააბიჯა, ერთხელ კინაღამ სკამი გადააყირავა და ერთ მომენტში ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს ცეკვას კი არა, გადარჩენას ცდილობდა.
მაგრამ დაახლოებით შუაღამისას მართამ სიცილით დამირეკა.
— ხვალ შენს ბაბუას ისევ საცეკვაოდ მივყავარ, — მითხრა.
— თვითონ იცის ამის შესახებ? — ვკითხე.
უკან ფონში ბაბუას ხმა გავიგონე:
— უთხარი, რომ გამიტაცეს!
და სწორედ მაშინ მივხვდი რაღაცას.
ბაბუას მართასი საერთოდ არ ეშინოდა.
უბრალოდ, სამოც წელზე მეტი ხნის შემდეგ პირველად მიდიოდა პაემანზე. 😂❤️
სრული ისტორია პირველ კომენტარში 👇👇
ნაწილი 2 — ბაბუას მეორე პაემანი კიდევ უარესი აღმოჩნდა 😂❤️
მეორე დილით მეგონა, ბაბუა ისე მოიქცეოდა, თითქოს წინა საღამოს არაფერი მომხდარა.
ამის ნაცვლად, დილის 7:12-ზე დამირეკა.
— მოდი ჩემთან.
— რა მოხდა?
— სიტუაცია გვაქვს.
მისგან ეს ფრაზა არასდროს ნიშნავდა კარგს.
როცა მივედი, ბაბუა საძინებლის სარკის წინ იდგა და ერთდროულად სამი სხვადასხვა პერანგი ეცვა.
— ასე რატომ გაცვია?
— ვარიანტებს ვადარებ.
— ყველა ვარიანტი ერთად გაცვია.
დამაიგნორა.
შემდეგ სამზარეულოს მაგიდაზე მიმითითა.
იქ ყვავილები, შოკოლადის ყუთი, ორი ბოთლი ოდეკოლონი და ხელით დაწერილი პატარა წერილი იდო:
წესი ნომერი ერთი: დღეს არ მოიტყუო.
გამეღიმა.
— შენ დაწერე?
— არა. მართამ.
როგორც აღმოჩნდა, წინა საღამოს ცეკვის დასრულების შემდეგ მართას ეს წერილი ჩუმად ჩაედო მის პიჯაკის ჯიბეში.
ბაბუა შეურაცხყოფილი ჩანდა.
— არ მენდობა.
— ბაბუ, უთხარი, რომ გამოცდილი ტანგოს მოცეკვავე ხარ.
— ვუთხარი, რომ გამოცდილება მაქვს.
— პუნშის თასში კინაღამ ჩავარდი.
— ეგ რთული ქორეოგრაფია იყო.
პასუხის გაცემას ვაპირებდი, როცა კარზე ზარი გაისმა.
ბაბუა ადგილზე გაიყინა.
— ადრე მოვიდა.
მაგრამ მართა არ იყო.
კართან მაღალი, ხანდაზმული კაცი იდგა და ხელში ვარდების თაიგული ეჭირა.
— ჯორჯი აქ არის?
ბაბუა ჩემს უკან გამოჩნდა.
— ვინ კითხულობს?
კაცს სახე მაშინვე შეეცვალა.
— თქვენ ხართ ჯორჯი?
ბაბუამ თვალები მოჭუტა.
— თქვენ ვინ ხართ?
— უოლტერი.
ორივე ერთმანეთს ჩაშტერებოდა.
შემდეგ უოლტერმა თქვა ფრაზა, რომელმაც ყველაფერი კიდევ უფრო საინტერესო გახადა.
— მართამ თქვენზე მომიყვა.
ბაბუას სახე შეეცვალა.
— კონკრეტულად რა გითხრათ?
— რომ დღეს საღამოს სადილზე მიგყავთ.
ბაბუამ მე შემომხედა.
შემდეგ ისევ უოლტერს.
— დიახ.
უოლტერმა ნელა დაუქნია თავი.
— საინტერესოა.
ბაბუამ ხელები გადაიჯვარედინა.
— რატომ?
უოლტერი ოდნავ მიუახლოვდა.
— იმიტომ, რომ დღეს საღამოს მეც მიმყავს სადილზე.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
მართლა მეგონა, ბაბუას წარბები შუბლიდან აფრინდებოდა.
— რომელ საათზე? — მკაცრად ჰკითხა.
— შვიდზე.
ბაბუამ მართას მიერ მიცემული ფურცელი აიღო.
მისი ჯავშანიც შვიდ საათზე იყო.
იმავე რესტორანში.
თითქმის ხუთი წუთი კამათობდნენ, მართას შეცდომა ხომ არ მოუვიდა.
შემდეგ ბაბუა მოულოდნელად გაჩერდა.
ეჭვიანი გამომეტყველება მიიღო.
— ეს სპეციალურად გააკეთა.
უოლტერმა წარბები შეკრა.
— რატომ უნდა გაეკეთებინა?
ბაბუამ მე შემომხედა.
— იმიტომ, რომ იცის.
— რა იცის?
— რომ ტანგოზე მოვიტყუე.
უოლტერმა ნელა ასწია ხელი.
— მე შეიძლება ვუთხარი, რომ ახალგაზრდობაში მოტოციკლების რბოლებში ვმონაწილეობდი.
ბაბუამ მზერა გაუსწორა.
— მართლა?
— არა.
პირველად ბაბუას გაეღიმა.
ოცი წუთის შემდეგ ორივე სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა, როგორც ორი დამნაშავე, რომლებიც ბანკის ძარცვას გეგმავენ.
მათი მისია მარტივი იყო:
წასულიყვნენ რესტორანში.
ნორმალურად მოქცეულიყვნენ.
და გაეგოთ, რას აპირებდა მართა.
იმ საღამოს ბაბუა რესტორანში წავიყვანე.
უოლტერი უკვე გარეთ ელოდებოდა.
— მზად ხარ? — ჰკითხა.
— არა, — უპასუხა ბაბუამ.
— კარგი. არც მე.
ერთად შევიდნენ.
ოცდაათი წამის შემდეგ ბაბუამ დამირეკა.
— უნდა შემოხვიდე.
— რატომ?
ხმა ჩურჩულამდე დაიწია.
— იმიტომ, რომ აქ კიდევ ოთხი კაცია.
— რა?
— ყველანი დაახლოებით ჩემი ასაკის არიან.
— და?
— ყველას ყვავილები უჭირავს.
სიცილი დავიწყე.
ბაბუას საერთოდ არ გაეცინა.
შემდეგ რესტორნის ბოლოში მართა გამოჩნდა, წითელ კაბაში, და ისეთი ღიმილი ჰქონდა, თითქოს ყველაფერი თავიდანვე დაგეგმილი ჰქონდა.
ჭიქა ასწია.
— ბატონებო, — გამოაცხადა მან, — კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩემს დაბადების დღის სადილზე.
ყველა კაცი ადგილზე გაშეშდა.
მართამ გაიცინა.
— და სანამ რომელიმე თქვენგანი ეჭვიანობას დაიწყებს, ერთი რამ უნდა იცოდეთ.
გრძელ მაგიდაზე მიუთითა.
— დღეს საღამოს თქვენ ყველანი ჩემი პაემნები ხართ.
ბაბუამ უოლტერს შეხედა.
უოლტერმა ბაბუას.
შემდეგ ბაბუამ ჩუმად თქვა:
— მგონი, ეს ქალი მომწონს.
საღამოს ბოლოს ექვსივე კაცი უკვე დამეგობრებული იყო.
და ბაბუა?
ისევ იცეკვა ტანგო.
კვლავ საშინლად.
მაგრამ ამჯერად ეს არავის ადარდებდა.
რადგან მართას ჩუმად დაექირავებინა ცეკვის მასწავლებელი.
და როცა ბაბუამ ბოლოს და ბოლოს მოახერხა სამი ნაბიჯის გადადგმა ისე, რომ თითქმის არ წაქცეულიყო, მართამ ლოყაზე აკოცა.
სახლისკენ გზაზე დიდხანს ჩუმად იყურებოდა ფანჯრიდან.
შემდეგ გაიღიმა.
— ასე რომ… შემდეგ პარასკევს…
უკვე ვიცოდი, რას იტყოდა.
— არა.
— ჯერ არც კი იცი, რისი თხოვნა მინდოდა.
— გინდა, რომ ისევ საცეკვაოდ წაგიყვანო.
გაიღიმა.
— ხედავ? ბოლოს და ბოლოს სწავლობ. 😂❤️
