უკვე შევეგუეთ იმას, რომ ქალიშვილი არასოდეს გვეყოლებოდა — მაგრამ ერთ სამშაბათს ქმარმა საავადმყოფოდან დამირეკა, ხელში ახალშობილი გოგონა ეჭირა და მითხრა: „არის რაღაც, რაც შენთვის არასოდეს მითქვამს…“
ჩვენ უკვე სამი ვაჟი გვყავდა და საბოლოოდ შევეგუეთ იმას, რომ ქალიშვილი აღარასოდეს გვეყოლებოდა.
ერთ სამშაბათს, შუადღისას, ჩემმა ქმარმა საავადმყოფოდან დამირეკა.
— აქ უნდა მოხვიდე, — მითხრა ჯეიმსმა.
მის ხმაში რაღაც არასწორი იყო.
— რა მოხდა?
პაუზა ჩამოვარდა.
შემდეგ თქვა:
— აქ ბავშვია.
სამზარეულოს ზედაპირის წმენდა შევწყვიტე.
— ჯეიმს… ვისი ბავშვია?
კვლავ სიჩუმე.
— გთხოვ, — ჩურჩულით მითხრა. — უბრალოდ მოდი.
საავადმყოფოში იმავე ძველი მაისურით წავედი, რომელშიც სახლს ვალაგებდი. თმა შეკრული მქონდა, ხელებს კი ჯერ კიდევ ოდნავ ასდიოდა ლიმონის საპნის სუნი.
უნდა გესმოდეთ, რას ნიშნავდა ჩვენს სახლში სიტყვა „ბავშვი“.
მე და ჯეიმსს სამი ვაჟი გვყავდა — ცხრა, შვიდი და ოთხი წლის.
ისინი ხმაურიანები, უწესრიგოები, დამღლელები, სასაცილოები და ჩვენთვის მთელი სამყარო იყვნენ. მაგრამ ჯერ კიდევ პირველი შვილის გაჩენამდე ვოცნებობდი ქალიშვილზე.
მისი სახელიც კი მქონდა შერჩეული, როცა ცხრამეტი წლის ვიყავი.
თუმცა მესამე ვაჟის დაბადების შემდეგ ეს ოცნება დასრულდა.
ჩემმა ექიმმა ჯეიმსს სთხოვა, ჩემ გვერდით დამჯდარიყო, სანამ გამოკვლევების პასუხებს აგვიხსნიდა. მან არ თქვა, რომ კიდევ ერთი ორსულობა უბრალოდ საშიში შეიძლებოდა ყოფილიყო.
მან თქვა, რომ ის, დიდი ალბათობით, მომკლავდა.
და თუნდაც გადავრჩენილიყავი, ალბათ ორსულობის უმეტეს ნაწილს საავადმყოფოში გავატარებდი, შორს იმ სამი პატარა ბიჭისგან, რომლებიც უკვე ჩემზე იყვნენ დამოკიდებული.
ვკითხე, არსებობდა თუ არა რაიმე უსაფრთხო გზა.
მან მითხრა, რომ არა.
მომდევნო ორი წლის განმავლობაში კიდევ ორჯერ ვკითხე.
პასუხი არასოდეს შეცვლილა.
ბოლოს, ერთ საღამოს, ჯეიმსმა ხელი მომკიდა და ისეთი რამ მითხრა, რასაც ვერასოდეს დავივიწყებ.
— ჩვენს ბიჭებს დედა უფრო მეტად სჭირდებათ, ვიდრე ჩვენ გვჭირდება ქალიშვილი.
ვტიროდი, მაგრამ ვიცოდი, რომ მართალი იყო.
ამის შემდეგ ამ თემაზე აღარ გვილაპარაკია.
მიუხედავად ამისა, ჯეიმსი ავტოფარეხში პატარა მუყაოს ყუთს ინახავდა.
შიგნით იყო ახალშობილის პატარა პლედები, პაწაწინა წინდები და ყვითელი ნაქსოვი ქუდი, რომელიც დედაჩემმა წლების წინ გააკეთა.
ყოველ ჯერზე, როცა ვთავაზობდი, ყველაფერი ვინმესთვის მიგვეცა, ჯეიმსი ამბობდა:
— იქნებ მომავალ თვეში.
ბოლოს კითხვაც შევწყვიტე.
ასე დავმარხეთ ეს ოცნება.
საბოლოოდ არა.
უბრალოდ იმდენად ღრმად, რომ თავი მოგვეტყუებინა, თითქოს ის აღარ არსებობდა.
ჩვენი ქორწინებიდან თერთმეტი წლის შემდეგ საავადმყოფოს სამშობიარო განყოფილებაში შევედი და დერეფნის ბოლოში მდგომი ჯეიმსი დავინახე.
პალტო ჯერ კიდევ ეცვა.
თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა.
ამან ყველაფერზე მეტად შემაშინა.
ჩემი ქმარი ნანახი მყავდა გაბრაზებული, დაღლილი, შეშინებული და გლოვაშიც კი.
მაგრამ ტირილისას არასოდეს მენახა.
მის უკან საავადმყოფოს ოთახი იყო.
მინის მიღმა გამჭვირვალე პლასტმასის ბავშვის საწოლის კუთხე ჩანდა.
მუცელი შემეკუმშა.
— ჯეიმს.
მაშინვე ჩემკენ წამოვიდა.
— უნდა დაჯდე.
— არა.
— გთხოვ.
— მითხარი, ვისი ბავშვია.
ოთახისკენ გაიხედა.
შემდეგ ისევ მე შემომხედა.
— არის რაღაც, რაც შენთვის არ მითქვამს.
გული სწრაფად ამიძგერდა.
ერთი საშინელი წამით ვიფიქრე, რომ ყველაფერი გავიგე.
სხვა ქალი.
ღალატი.
ბავშვი, რომლის არსებობაც არ ვიცოდი.
მისგან ერთი ნაბიჯით დავიხიე.
— რამდენი დღისაა?
ჯეიმსმა ნერწყვი გადაყლაპა.
— ორი.
მუხლები მომეკვეთა.
ამ დროს ოთახიდან ექთანი გამოვიდა, რომელსაც ხელში ვარდისფერ პლედში გახვეული პაწაწინა ახალშობილი გოგონა ეჭირა.
ჯეიმსმა მას შეხედა და თვალები კვლავ ცრემლებით აევსო.
მაგრამ დამნაშავეს არ ჰგავდა.
განადგურებული ჩანდა.
შემდეგ ჩემკენ გადაიხარა და ჩურჩულით მითხრა:
— ის ჩემი არ არის.
გაშტერებული ვუყურებდი.
სანამ რამეს ვეტყოდი, მან კიდევ რამდენიმე სიტყვა დაამატა, რის შემდეგაც კედელს მოვეჭიდე.
— მაგრამ მის დედას დავპირდი, რომ მოვიდოდით.
სრული ისტორია პირველ კომენტარშია.
ჯეიმსს ვუყურებდი.
— რას ნიშნავს, მის დედას დაჰპირდი?
ექთანმა ბავშვი ფრთხილად გადაიკრა მხარზე და ჯერ მას შეხედა, შემდეგ მე.
ჯეიმსმა ორივე ხელი სახეზე გადაისვა.
— ლილი ჰქვია, — თქვა ჩუმად.
— ბავშვს?
თავი გააქნია.
— მის დედას.
რაღაც იყო იმაში, როგორ წარმოთქვა ეს სახელი, რამაც მუცელი ისევ შემიკუმშა.
— შენ მას იცნობ.
ეს კითხვა არ ყოფილა.
ჯეიმსმა იატაკს დახედა.
— კი.
სახეზე სიცხე მომაწვა.
— საიდან?
პირი გააღო, მაგრამ ექთანმა შეაწყვეტინა.
— მისტერ კარტერ, მალე გადაწყვეტილება დაგვჭირდება.
გადაწყვეტილება?
მისკენ შევბრუნდი.
— რა გადაწყვეტილება?
ექთანი უხერხულად გამოიყურებოდა.
ჯეიმსმა სწრაფად თქვა:
— ხუთი წუთი მოგვეცით.
მან თავი დაუქნია და ბავშვი ისევ ოთახში შეიყვანა.
როგორც კი კარი დაიხურა, ჯეიმსს მივუახლოვდი.
— დაიწყე ლაპარაკი.
ჯეიმსი კედელს მიეყრდნო.
— მე და ლილი ერთად გავიზარდეთ.
თვალები დავახამხამე.
— არასოდეს გიხსენებია ვინმე, სახელად ლილი.
— ვიცი.
— რატომ?
კვლავ ოთახისკენ გაიხედა.
— იმიტომ, რომ ის ჩემი დაა.
ერთი წამით მართლა ვიფიქრე, რომ არასწორად გავიგონე.
— შენი და?
ჯეიმსი ყოველთვის მეუბნებოდა, რომ ერთადერთი შვილი იყო.
მისი მშობლები ორივე გარდაცვლილი იყვნენ. თითქმის ყველა ნათესავს ვიცნობდი, ვისთანაც კავშირი ჰქონდა.
— შენ და არ გყავს.
— მყავს.
ხმა ავუწიე.
— მაშინ თერთმეტი წელი რატომ მეუბნებოდი, რომ არ გყავდა?
დერეფანში რამდენიმე ადამიანი ჩვენკენ შემობრუნდა.
ჯეიმსმა ხმა დაიწია.
— იმიტომ, რომ ჩემმა ოჯახმა მასზე საუბარი შეწყვიტა, როცა ჩვიდმეტი წლის ვიყავი.
მითხრა, რომ ლილი მასზე ექვსი წლით უფროსი იყო.
როცა ჯეიმსი თინეიჯერი იყო, ლილი მამასთან დიდი ჩხუბის შემდეგ გაუჩინარდა.
მათმა მშობლებმა ყველას უთხრეს, რომ მან სხვა ცხოვრება აირჩია და ოჯახთან აღარანაირი კავშირი არ სურდა.
წლები გავიდა.
ჯეიმსი რამდენჯერმე ეცადა მის პოვნას.
შემდეგ, ცოტა ხნით ადრე, სანამ მე და ჯეიმსი ერთმანეთს გავიცნობდით, ლილი მას დაუკავშირდა.
მხოლოდ ერთხელ.
— დამაფიცა, რომ დედას და მამას არ ვეტყოდი, სად იყო.
— რატომ?
ჯეიმსი შეყოვნდა.
— ჩვენი მამის ეშინოდა.
ამ პასუხმა კიდევ ათი კითხვა გააჩინა, მაგრამ სანამ მათ დასმას მოვასწრებდი, გააგრძელა.
— შემდეგ ისევ გაუჩინარდა. თითქმის თორმეტი წელი მისგან არაფერი მსმენია.
— დღემდე.
თავი დამიქნია.
— დღეს დილით საავადმყოფოდან დამირეკეს.
მინის მიღმა ბავშვის საწოლს შევხედე.
— საავადმყოფოს შენთვის რატომ უნდა დაერეკა?
ჯეიმსმა პალტოს ჯიბეში ხელი ჩაიყო და დაკეცილი კონვერტი ამოიღო.
— იმიტომ, რომ ლილიმ მათ ჩემი სახელი დაუტოვა.
ხელები უცებ გამეყინა.
— სად არის?
ჯეიმსმა მაშინვე არ მიპასუხა.
და სწორედ მაშინ მივხვდი.
— არა.
თვალები ისევ ცრემლებით აევსო.
— გუშინ გარდაიცვალა.
პირზე ხელი ავიფარე.
მეჩვენებოდა, თითქოს დერეფანი ფეხქვეშ იხრებოდა.
— მშობიარობის შემდეგ გართულებები დაეწყო. ვერაფერი გააკეთეს.
მინის მიღმა პაწაწინა ბავშვს შევხედე.
— მამა?
— არავინ იცის, ვინ არის.
— ოჯახი?
— მხოლოდ მე.
ჯეიმსმა კონვერტი გამომიწოდა.
წინ ჩემი სახელი ეწერა.
არა მისი.
უცებ ავხედე.
— მე მომწერა?
ჯეიმსმა თავი დამიქნია.
— შენზე იცოდა. ბიჭებზე. ყველაფერზე.
აკანკალებული თითებით კონვერტი გავხსენი.
შიგნით ერთი ხელით დაწერილი ფურცელი იდო.
პირველმა წინადადებამ მკერდი შემიკუმშა.
ძვირფასო სარა,
შენ მე არ მიცნობ, მაგრამ ვიცი, რომ ოდესღაც ღმერთს ქალიშვილს სთხოვდი.
კითხვა შევწყვიტე.
ჯეიმსმა ჩურჩულით მითხრა:
— გააგრძელე.
ფურცლის ბოლოში, ცრემლებით დასველებული რამდენიმე სტრიქონის შემდეგ, ლილის ერთი ბოლო წინადადება ეწერა:
სანამ გადაწყვეტ, წაიყვან თუ არა ჩემს პატარა გოგონას სახლში, ჯეიმსმა უნდა გითხრას, რა მოხდა სინამდვილეში იმ ღამეს, როცა მე გავუჩინარდი.
