😱 ყოველ საღამოს დედაჩემი იმავე კაბაში იღებდა საკუთარ ფოტოს — მაგრამ როცა ერთ დღეს მისი ტელეფონი გავხსენი, ხელები ამიკანკალდა 💔

ბოლო სამი თვის განმავლობაში დედაჩემს უცნაური ჩვევა ჩამოუყალიბდა.

ყოველ საღამოს, ზუსტად ცხრის საათზე, თავის საძინებელში შედიოდა, იმავე ღია მწვანე კაბას იცვამდა, სარკის წინ დგებოდა და საკუთარ ფოტოს იღებდა.

თავიდან ამას დიდი ყურადღება არ მივაქციე.

— დედა, ამდენ ფოტოს ახალი თაყვანისმცემლისთვის იღებ? — ერთ საღამოს ხუმრობით ვკითხე.

მან გაიღიმა.

— ჩემს ასაკში სარკე ერთადერთი მამაკაცია, რომელსაც ჯერ კიდევ ჰყოფნის მოთმინება, რომ მიყუროს.

ორივეს გაგვეცინა.

მაგრამ მერე რაღაც შევამჩნიე.

ამ ფოტოებს არასდროს უგზავნიდა არავის.

უფრო მეტიც, ყოველთვის, როცა მასთან ახლოს მივდიოდი, სასწრაფოდ კეტავდა ტელეფონს.

ერთ საღამოს, კიდევ ერთი ფოტოს გადაღების შემდეგ, დავინახე, როგორ გამოაღო კარადის ზედა უჯრა, გამოიღო პატარა შავი ყუთი, რამდენიმე წამით ჩახედა და შემდეგ ისევ დამალა.

როცა შენიშნა, რომ კართან ვიდექი, სახე გაუფითრდა.

— აქ რას აკეთებ?

ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა მართლა დავიწყე ნერვიულობა.

მომდევნო დღეებში დედა კიდევ უფრო უცნაურად იქცეოდა.

მან ძველი დოკუმენტების დალაგება დაიწყო, თავისი სამკაულები პატარა კონვერტებში გადაანაწილა და მათზე ჩემი და ჩემი ძმის სახელები დააწერა.

შემდეგ ერთ შუადღეს შემთხვევით მოვუსმინე, როგორ ელაპარაკებოდა ტელეფონზე.

— დიახ… მათ ჯერ კიდევ არაფერი იციან. მინდა ასე დარჩეს ბოლო დღემდე.

გული შემეკუმშა.

ბოლო დღემდე?

იმ ღამით ვერ დავიძინე.

იმ დროისთვის უკვე დარწმუნებული ვიყავი, რომ დედა რაღაც საშინელს გვიმალავდა.

ორი დღის შემდეგ მაღაზიაში წავიდა და შემთხვევით ტელეფონი სამზარეულოს მაგიდაზე დატოვა.

ვიცი, სხვის ტელეფონში ქექვა არასწორია.

მაგრამ ჩემი შიში უფრო ძლიერი აღმოჩნდა.

მისი პაროლი ვიცოდი.

ფოტოები გავხსენი.

იქ ათობით თითქმის ერთნაირი სურათი იყო.

დედა სარკის წინ.

იმავე კაბაში.

მაგრამ როცა ყველაზე ძველ ფოტომდე მივედი, სუნთქვა შემეკრა.

მის გვერდით სხვა სურათი იყო.

ახალგაზრდა კაცი.

მომღიმარი.

ხოლო შემდეგ ფოტოზე დედაჩემი თითქმის ორმოცი წლით ადრე მის გვერდით იდგა.

მაშინვე ვიცანი.

ეს მამაჩემი იყო.

ის თორმეტი წლის წინ გარდაიცვალა.

მაგრამ ყველაზე მეტად იმ სიტყვებმა შემაშინა, რომლებიც ბოლო ფოტოებს ეწერა.

„30 დღე დარჩა.“

„18 დღე დარჩა.“

„7 დღე დარჩა.“

ხოლო ყველაზე ახალ ფოტოს ქვემოთ ეწერა:

„ხვალ.“

გავშეშდი.

ზუსტად იმ მომენტში საძინებლის კარი გაიღო.

დედაჩემი ჩემს უკან იდგა.

ტელეფონი ჩემს ხელში დაინახა და სრულიად გაჩუმდა.

— ეს არ უნდა გენახა.

— დედა… რა მოხდება ხვალ?

ის საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა.

და მერე ტირილი დაიწყო.

ასეთი არასდროს მინახავს.

უსიტყვოდ გახსნა პატარა შავი ყუთი.

შიგნით არანაირი სამედიცინო საბუთი არ იდო.

არც დიაგნოზი.

არც გამოსამშვიდობებელი წერილი.

სამაგიეროდ, დავინახე მამაჩემის ძველი საქორწინო ბეჭედი…

და ორი ავიაბილეთი.

— ხვალ ჩვენი ქორწინების ორმოცდამეათე წლისთავი იქნებოდა, — ჩურჩულით თქვა მან. — სანამ მამაშენი გარდაიცვლებოდა, დამპირდა, რომ როცა ეს დღე დადგებოდა, სახლში არ დავრჩებოდი და არ ვიტირებდი. მითხრა, დავბრუნებულიყავი იმ ქალაქში, სადაც პირველად გავიცანით ერთმანეთი.

გაკვირვებული შევხედე.

— და მეორე ბილეთი?

დედამ ცრემლებში გაიღიმა.

— შენთვისაა. მინდოდა სიურპრიზი ყოფილიყო.

მეორე დილით ერთად გავემგზავრეთ.

აეროპორტში დედას ისევ ის მწვანე კაბა ეცვა.

ბოლოს ვკითხე, რატომ ნიშნავდა მისთვის ასე ბევრს სწორედ ეს კაბა.

ხელი ჩამკიდა.

— იმიტომ, რომ მამაშენმა ჩვენი ბოლო წლისთავისთვის მიყიდა.

მაშინ ყველაფერი გავიგე.

სამი თვის განმავლობაში ვფიქრობდი, რომ რაღაც საშინელი უნდა მომხდარიყო.

მეგონა, დედა სიცოცხლეს ემშვიდობებოდა.

მაგრამ ის წასასვლელად არ ემზადებოდა.

ის ბოლოს და ბოლოს ისევ ცხოვრების დასაწყებად ემზადებოდა. 💔

სრული ისტორია პირველ კომენტარშია 👇👇

ეს მოგზაურობა მამაჩემის შესახებ უნდა ყოფილიყო — მაგრამ სასტუმროში ვიღაც გველოდებოდა.

მეგონა, ყველაზე დიდი სიურპრიზი უკვე უკან მოვიტოვეთ.

ვცდებოდი.

როცა ჩვენი თვითმფრინავი დაეშვა, დედა უჩვეულოდ ჩუმი გახდა.

მუდმივად ტაქსის ფანჯრიდან იყურებოდა, ქუჩებს აკვირდებოდა, თითქოს რაღაცას ეძებდა, რაც ათწლეულებია აღარ ენახა.

ბოლოს ქალაქის ძველ უბანთან ახლოს პატარა სასტუმროსთან გავჩერდით.

— აქ დავრჩით მე და მამაშენი ქორწინების შემდეგ, — რბილად თქვა მან.

გამეღიმა.

მაგრამ როგორც კი ლობიში შევედით, დედა უცებ გაშეშდა.

რეცეფციასთან კაცი იდგა.

დაახლოებით სამოცი წლის ჩანდა.

როგორც კი დედაჩემი დაინახა, გაიმართა და მიაშტერდა.

— Evelyn?

დედას ჩემოდანი ხელიდან გაუვარდა.

ჯერ მას შევხედე, მერე დედას.

— იცნობ?

არცერთმა არ გვიპასუხა.

კაცი ნელა წამოვიდა ჩვენსკენ.

— დარწმუნებული არ ვიყავი, რომ მოხვიდოდი, — თქვა მან.

მუცელი შემეკუმშა.

დედამ მითხრა, რომ მთელი ეს მოგზაურობა მამაზე იყო.

მაშინ ვინ იყო ეს კაცი?

და რატომ იცოდა, რომ მოვდიოდით?

— დედა?

ბოლოს შემომხედა.

— კიდევ არის რაღაც, რაც არასოდეს მითქვამს შენთვის.

მთელ სხეულში სიცივემ დამიარა.

რამდენიმე წამით ყველა ყველაზე საშინელმა ვარიანტმა გამიელვა თავში.

სხვა ურთიერთობას მალავდა?

მამამ იცოდა ამ კაცის შესახებ?

ეს იყო იმ უცნაური ათვლის ნამდვილი მიზეზი?

კაცმა ქურთუკში ჩაიყო ხელი და ძველი კონვერტი ამოიღო.

— ეს მამაშენს ეკუთვნოდა, — თქვა მან.

გავშეშდი.

— მამაჩემს?

თავი დაუქნია.

— მე Thomas მქვია. მე და მამაშენი ახალგაზრდობაში საუკეთესო მეგობრები ვიყავით.

დედამ ცრემლები მოიწმინდა.

— მას შემდეგ, რაც მამაშენი გარდაიცვალა, Thomas დამიკავშირდა. მან მითხრა, რომ მამაშენმა მრავალი წლის წინ რაღაც დაუტოვა.

Thomas-მა კონვერტი გამომიწოდა.

წინ ჩემი სახელი ეწერა.

ხელწერა მაშინვე ვიცანი.

ეს მამას ხელწერა იყო.

ხელები ამიკანკალდა.

— რატომ არ მომეცი ეს ადრე?

Thomas-მა დედას შეხედა.

— იმიტომ, რომ მამაშენმა ძალიან ზუსტი მითითებები დატოვა. თქვა, რომ ეს სწორედ აქ უნდა მიგეღო, იმ დღეს, რომელიც მათი ქორწინების ორმოცდამეათე წლისთავი იქნებოდა.

კონვერტი სწრაფად გავხსენი.

შიგნით წერილი იდო.

პირველმა წინადადებამ თითქმის გამტეხა.

„თუ ამას კითხულობ, ესე იგი შენმა დედამ პირობა შეასრულა.“

ცოტა ხნით კითხვა შევწყვიტე.

დედამ მხარზე ხელი დამადო.

შემდეგ კითხვა გავაგრძელე.

მამა წერდა, რომ იცოდა — დედა წლების განმავლობაში ყველას მიხედავდა საკუთარი თავის გარდა.

ეშინოდა, რომ მისი დაკარგვის შემდეგ ის შეწყვეტდა მოგზაურობას, შეწყვეტდა სიცილს და ნელ-ნელა მათ სახლს მხოლოდ ძველი მოგონებებით სავსე ადგილად გადააქცევდა.

მერე ბოლო აბზაცს მივადექი.

„ამ მოგზაურობის შემდეგ, წაიყვანე დედაშენი ისეთ ადგილას, სადაც არასოდეს ყოფილა. ნუ მისცემ ამ ქალაქს უფლებას, კიდევ ერთ დამშვიდობებად იქცეს. აქციე ის ახალ დასაწყისად.“

თავი ავწიე.

Thomas იღიმოდა.

დედა ტიროდა.

მაგრამ შემდეგ Thomas-მა ისეთი რამ თქვა, რასაც არცერთი არ ველოდით.

— კიდევ არის ერთი რამ.

მან პატარა გასაღები დაუდო დედას ხელში.

მამამ მრავალი წლის წინ საიდუმლოდ იქირავა საცავი.

შიგნით ათობით ფოტო, წერილები, რომლებიც დაწერა, მაგრამ არასოდეს გაუგზავნია, და შემნახველი ანგარიშის დოკუმენტები იდო — ანგარიში, რომელსაც ნელ-ნელა ავსებდა.

იმ ფულს მხოლოდ ერთი მიზანი ჰქონდა.

მოგზაურობა.

არა თავისთვის.

დედასთვის.

— მან იცოდა, რომ Evelyn საკუთარ თავზე არასოდეს დახარჯავდა ფულს, — ახსნა Thomas-მა. — ამიტომ დამაპირებინა, რომ ამას მხოლოდ მაშინ მივცემდი, როცა ის მართლა მზად იქნებოდა, თავიდან ეცხოვრა.

დედა დიდხანს უყურებდა გასაღებს.

იმ საღამოს პატარა კაფეში წავედით, სადაც ჩემი მშობლები პირველად შეხვდნენ ერთმანეთს.

დედას ისევ იგივე მწვანე კაბა ეცვა.

ის ფანჯარასთან იდგა, სანამ გარეთ საღამოს განათებები ნელ-ნელა ინთებოდა.

შემდეგ ტელეფონი ამოიღო.

ვიფიქრე, ისევ სარკესთან გადაიღებდა ფოტოს.

ამის ნაცვლად, ტელეფონი მე მომაწოდა.

— აქ გადამიღე ფოტო.

კამერა ავწიე.

დედამ გაიღიმა.

არა იმ ფრთხილი ღიმილით, რომელიც წლების განმავლობაში ჰქონდა.

ნამდვილი ღიმილით.

როცა ფოტო გადავუღე, რამდენიმე წამით უყურა.

შემდეგ ჩურჩულით თქვა:

— მგონი, მამაშენს ეს ფოტო მოეწონებოდა.

და პირველად მას შემდეგ, რაც მამა გარდაიცვალა, არ მიგრძვნია, რომ იქ მისი წარსულის სანახავად ჩავედით.

ისე ვიგრძენი, თითქოს somehow ყველა იმ წლის განმავლობაში სწორედ ამ მომენტს ელოდა, რომ ჩვენი მომავლისკენ კარი გაეღო. 💔