🤯‼️👉 ექიმებმა მითხრეს, რომ 7 ბავშვს ველოდებოდი… მაგრამ სამშობიარო ოთახში მოხდა რაღაც, რამაც ექიმები და მთელი მსოფლიო შოკში ჩააგდო 😱💔
ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ ერთ დღეს ჩემი სხეული მთელი პატარა სამყაროს სახლად იქცეოდა.
მანამდე ჩვეულებრივი ქალი ვიყავი. მშვიდი და მოკრძალებული ცხოვრებით ვცხოვრობდი და ჯანმრთელ ბავშვებზე, წყნარ სახლსა და ჩვეულებრივ დილებზე ვოცნებობდი.
არ მინდოდა, რომ ჩემი სახელი გაზეთებში გამოჩენილიყო.
არ მინდოდა, რომ ხალხს ჩემზე ელაპარაკა.
არ მინდოდა სასწაულის ისტორიის ნაწილი გავმხდარიყავი.
უბრალოდ დედობა მინდოდა.
ყველაფერი ჩვეულებრივი სამედიცინო შემოწმებით დაიწყო.
ექიმის წინ ვიჯექი, ხელი მუცელზე მედო. ჩემი ქმარი გვერდით მეჯდა. ცდილობდა გაეღიმა, მაგრამ ვგრძნობდი, რომ ისიც ძალიან ნერვიულობდა.
ექიმი დიდხანს უყურებდა ეკრანს.
თავიდან არაფერს ამბობდა.
შემდეგ გამოსახულება ოდნავ გაადიდა.
კიდევ ერთხელ დათვალა.
მისი სახის გამომეტყველება შეიცვალა.
ეს მომენტი დღემდე მახსოვს.
ეს ის წამია, როდესაც ადამიანს ცუდი ან მოულოდნელი ამბავი ჯერ არ უთქვამს, მაგრამ მისი დუმილით უკვე ხვდები, რომ შენი ცხოვრება მალე შეიცვლება.
— ექიმო… ჩემი ბავშვი კარგად არის? — ვკითხე.
ის ნელა შემოტრიალდა ჩემკენ.
— ბავშვები, — თქვა მან.
გავშეშდი.
ბავშვები?
ამ ერთმა სიტყვამ უცებ მთელი ოთახი შეავსო.
ქმარს შევხედე.
ისიც მე მიყურებდა.
ორივეს თვალებში ერთი და იგივე კითხვა იდგა:
რამდენი?
ექიმმა ღრმად ჩაისუნთქა და თქვა:
— შვიდ ნაყოფს ვხედავთ.
შვიდს.
ეს რიცხვი თითქოს მძიმე ქვასავით დამეცა გულზე.
არ ვიცოდი, უნდა გამხარებოდა თუ შემშინებოდა.
ამბობენ, რომ ბავშვი კურთხევაა.
მაგრამ შვიდი ბავშვი?
ეს კურთხევა იყო თუ გამოცდა?
იმ მომენტში არ ვიცოდი.
მხოლოდ იმას ვგრძნობდი, რომ ჩემი ცხოვრება აღარასოდეს იქნებოდა ისეთი, როგორიც ადრე.
იმ დღიდან ჩვენს სახლში სიმშვიდე აღარ ყოფილა.
ადამიანები მოდიოდნენ, კითხვებს მისვამდნენ, გაოცებით მიყურებდნენ, თანაგრძნობას გამოხატავდნენ და მაკურთხებდნენ.
ზოგი ამბობდა, რომ ეს ღმერთის ნიშანი იყო.
სხვები ამბობდნენ, რომ ეს ძალიან საშიში იყო.
ზოგი ისე მიყურებდა, თითქოს უკვე დავეკარგე, უბრალოდ ხმამაღლა თქმას ვერ ბედავდნენ.
მაგრამ არავინ მეკითხებოდა, ღამით მეძინა თუ არა.
მე კი არ მეძინა.
საწოლში ვიწექი, ხელს მუცელზე ვიდებდი და ჩემში არსებულ მოძრაობებს ვგრძნობდი.
პატარა ბიძგი ჯერ ერთი მხრიდან მოდიოდა, შემდეგ მეორიდან, მერე კი ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს მთელი მუცელი ერთდროულად ცოცხლდებოდა.
ჩემი სხეული დღითიდღე მძიმდებოდა.
ზოგჯერ სუნთქვაც კი მიჭირდა.
ზოგჯერ მეჩვენებოდა, რომ მეტს ვეღარ გავუძლებდი.
მაგრამ ყოველ ჯერზე, როცა ტირილი მინდოდა, შიგნიდან პატარა მოძრაობას ვგრძნობდი.
თითქოს ერთ-ერთი ბავშვი მეუბნებოდა:
— დედიკო, ჩვენ ჯერ კიდევ აქ ვართ.
მათ სახელები არ დავარქვი.
მეშინოდა.
არ მინდოდა მათ ისე ძლიერ მივჯაჭვოდი, რომ რომელიმე მათგანის დაკარგვის შემთხვევაში ჩემს გულს ეს ვერ გადაეტანა.
მაგრამ დედის გული ნებართვას არ ითხოვს.
ის მაშინაც უყვარს, როცა სიყვარულის ეშინია.
ერთ ღამეს ტკივილმა გამაღვიძა.
თავიდან მეგონა, რომ გაივლიდა.
მაგრამ ტკივილი ისევ დაბრუნდა.
უფრო ძლიერი.
უფრო ღრმა.
ისეთი ტკივილი იყო, რომელიც მთელ სხეულს მიჭიმავდა.
ჩემი ქმარი მაშინვე წამოდგა.
— დაიწყო? — მკითხა.
პასუხი ვერ გავეცი.
უბრალოდ ხელი მაგრად მოვუჭირე.
საავადმყოფოში ყველაფერი ძალიან სწრაფად ხდებოდა.
კარები იღებოდა, დერეფნებში ნაბიჯების ხმა ისმოდა, ექიმები შემოდიოდნენ და გადიოდნენ.
მათ სახეებს ვხედავდი.
ცდილობდნენ მშვიდად გამოჩენილიყვნენ, მაგრამ მათი თვალები დაძაბულობას ვერ მალავდა.
სამშობიარო ოთახში შემიყვანეს.
იქ განათება ძალიან კაშკაშა იყო.
ყველაფერი თეთრი, ცივი და უცხო ჩანდა.
იქ ვიწექი და პირველად გავიფიქრე:
შესაძლოა, ეს ჩემი ცხოვრების ყველაზე საშიში მომენტია.
ამის აღიარების არ მრცხვენია.
დიახ, სიკვდილის მეშინოდა.
მაგრამ კიდევ უფრო მეტად მეშინოდა, რომ ჩემი შვილები ვერ გადარჩებოდნენ.
ერთ-ერთმა ექიმმა ხმამაღლა თქვა:
— მოემზადეთ. შვიდ ბავშვს ველოდებით.
შვიდს.
ყველა შვიდ ბავშვს ელოდა.
მეც.
შემდეგ პირველი ტირილის ხმა გაისმა.
ისეთი სუსტი და ჩუმი იყო, რომ თავიდან მეგონა, მესიზმრებოდა.
მაგრამ ექთანმა თქვა:
— პირველი ცოცხალია.
ტირილი დავიწყე.
შემდეგ მეორე დაიბადა.
მესამე.
მეოთხე.
მათ ვეღარ ვხედავდი.
მხოლოდ ხმები მესმოდა.
თითოეული ტირილი ჩემთვის მთელი ცხოვრება იყო.
ყოველი ტირილი ამბობდა:
დაიბადა.
სუნთქავს.
იბრძვის.
მეხუთე.
მეექვსე.
მეშვიდე.
ოთახში ვიღაცამ ღრმად ჩაისუნთქა და თქვა:
— შვიდი.
ვიფიქრე, რომ ყველაფერი დასრულდა.
ერთი წამით თვალები დავხუჭე.
მინდოდა დამეჯერებინა, რომ ყველაზე რთული ნაწილი უკვე დასრულებული იყო.
მინდოდა მეფიქრა, რომ ახლა მეტყოდნენ, ყველა ცოცხალია და ყველაფერი კარგად იქნება.
მაგრამ სწორედ იმ მომენტში ერთ-ერთი ექიმის ხმა შეიცვალა.
— მოიცადეთ…
ამ ერთმა სიტყვამ მთელი ოთახი გააშეშა.
შოკისმომგვრელი გაგრძელება კომენტარებშია 👇‼️
თვალები გავახილე.
— რა მოხდა? — ჩავიჩურჩულე.
არავინ მიპასუხა.
რამდენიმე წამის შემდეგ სამშობიარო ოთახში კიდევ ერთი ტირილის ხმა გაისმა.
მერვე ტირილი.
ვერ ვხვდებოდი, ეს როგორ იყო შესაძლებელი.
ყველამ შვიდი დათვალა.
ყველა შვიდი ბავშვისთვის იყო მზად.
ერთ-ერთმა ექთანმა გაოგნებულმა შეხედა ექიმს.
— ეს მერვეა…
მაგრამ ამით ყველაფერი არ დასრულებულა.
შემდეგ ის ტირილი გავიგონე, რომელსაც ვერასოდეს დავივიწყებ.
ყველაზე ჩუმი.
ყველაზე სუსტი.
ყველაზე მოულოდნელი.
მეცხრე ტირილი.
იმ წამს ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს სამშობიარო ოთახში აღარავინ სუნთქავდა.
ექიმები ერთი წამით გაიყინნენ, შემდეგ კი კვლავ დაიწყეს მოძრაობა.
უფრო სწრაფად.
უფრო სერიოზულად.
უფრო სასწრაფოდ.
გავიგონე, როგორ ჩაიჩურჩულა ვიღაცამ:
— ცხრა არიან…
ცხრა.
ჩემში ცხრა ბავშვი იყო.
ცხრა გული.
ცხრა სუნთქვა.
ცხრა სიცოცხლე, რომელთაგან ორს არავინ ელოდა.
მაგრამ დედის სიხარული დიდხანს არ გაგრძელებულა.
ბავშვები მაშინვე წამართვეს.
ძალიან სწრაფად.
ერთი მათგანის ხელში აყვანაც კი ვერ მოვასწარი.
მათი სახეების ნახვაც ვერ მოვასწარი.
ვერც იმის ჩურჩული მოვასწარი:
— მე თქვენი დედა ვარ.
მხოლოდ ექიმების ხმები მესმოდა.
— სუნთქვა შეამოწმეთ.
— სწრაფად, ინტენსიურ განყოფილებაში.
— ეს ძალიან პატარაა.
— ფრთხილად.
წამოდგომა ვცადე, მაგრამ ძალა არ მქონდა.
— გთხოვთ… მითხარით… ცოცხლები არიან?
ექთანი ჩემთან ახლოს მოვიდა.
თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე.
არ გაუღიმია.
არ უთქვამს ის სიტყვები, რომელთა მოსმენაც ყველა დედას სურს.
მან მხოლოდ თქვა:
— იბრძვიან.
ეს ორი სიტყვა მთელი ჩემი სამყარო გახდა.
იბრძვიან.
მომდევნო დღეებში თითქოს აღარ ვცხოვრობდი.
უბრალოდ ველოდებოდი.
საავადმყოფოს დერეფანში ყოველი ნაბიჯი შიშს ნიშნავდა.
ყოველი გაღებული კარი შეიძლებოდა კარგი ან ცუდი ამბის მომტანი ყოფილიყო.
ჩემი ბავშვები პატარა მინის ინკუბატორებში იწვნენ.
მათი სხეულები იმდენად პაწაწინა იყო, რომ მათი დიდხანს ყურების მეშინოდა.
მავთულები.
აპარატები.
ხმები.
ექიმების ფრთხილი ხელები.
დედა გავხდი, მაგრამ ჩემს შვილებს ხელში ვერ ვიჭერდი.
ეს ყველაზე მტკივნეული გრძნობა იყო.
ერთ დღეს ნება დამრთეს, ერთ-ერთ მათგანთან მივსულიყავი.
ყველაზე პატარასთან.
მეცხრესთან.
იმ ბავშვთან, რომელიც ეკრანზე ვერავინ დაინახა, მაგრამ რომელმაც გადაწყვიტა დაბადებულიყო და თავისი ხმა ყველასთვის გაეგონებინა.
მასთან ახლოს მივედი.
თვალები დახუჭული ჰქონდა.
ხელები ისეთი პატარა ჰქონდა.
პატარა ჩიტს ჰგავდა, რომელმაც ჯერ კიდევ არ იცოდა, შეძლებდა თუ არა ფრენას.
ჩემი თითი მის ხელს მივუახლოვე.
არ განძრეულა.
გული თითქოს გამიჩერდა.
— რატომ არ მოძრაობს? — ჩუმად ვკითხე.
ექიმი დუმდა.
კანკალი დავიწყე.
და ზუსტად იმ წამს მისმა პაწაწინა თითებმა ძლივს შესამჩნევად მომიჭირა თითზე.
ისე სუსტად, რომ შეიძლება სხვას ვერც კი ეგრძნო.
მაგრამ დედა გრძნობს.
მე ვიგრძენი.
და იმ წამს მივხვდი:
მას სიცოცხლე უნდოდა.
ისე ვიტირე, როგორც ცხოვრებაში არასოდეს მიტირია.
იმ დღიდან აღარ მიკითხავს, რატომ დამემართა ეს ყველაფერი.
ამის ნაცვლად საკუთარ თავს ვეკითხებოდი:
რა უნდა გავაკეთო, რომ ისინი გადარჩნენ?
მოგვიანებით ჩვენი ამბავი მთელმა მსოფლიომ გაიგო.
ხალხი წერდა:
სასწაულებრივი მშობიარობა.
ცხრა ბავშვი.
დაუჯერებელი შემთხვევა.
ბევრი ადამიანი სწორედ ამ რიცხვით იყო გაოგნებული.
მაგრამ ჩემთვის სასწაული რიცხვი არ იყო.
სასწაული მათი სუნთქვა იყო.
სასწაული ის იყო, რომ ყოველ დილით ექიმი შემოდიოდა და ყველაზე ცუდ ამბავს არ მეუბნებოდა.
სასწაული ის იყო, რომ ცხრა პატარა სხეულმა, რომლებიც ძალიან ადრე და ძალიან სუსტები დაიბადნენ, გადაწყვიტა, არ დანებებულიყო.
დღეს, როცა სახლში ერთდროულად ცხრა ხმა ისმის, როცა ერთი იცინის, მეორე ტირის, მესამე მეძახის, მეოთხე კი რაღაცას ეძებს, ზოგჯერ უბრალოდ ვჩერდები და მათ ვუყურებ.
ხალხი მეუბნება:
— ძალიან ძლიერი დედა ხარ.
მაგრამ მე სიმართლე ვიცი.
ძლიერი იმიტომ არ გავხდი, რომ ასე მინდოდა.
ძლიერი იმიტომ გავხდი, რომ ცხრა პატარა სიცოცხლემ მე ამირჩია.
და როცა იმ დღეს ვიხსენებ, როდესაც ყველა შვიდ ბავშვს ელოდა, მაგრამ სამშობიარო ოთახში მეცხრე ტირილიც გაისმა, ერთ რამეს ვხვდები.
ზოგჯერ სასწაული ჩუმად, ლამაზად და მარტივად არ მოდის.
ზოგჯერ სასწაული ტკივილის, შიშისა და ცრემლების გავლით მოდის.
და ერთ დღეს, როცა მთელი ოთახი გაოცებისგან იყინება, ის უბრალოდ ტირილს იწყებს.
იმისთვის, რომ ყველამ გაიგოს:
შეუძლებელი დაიბადა.
