12 წლის განმავლობაში ვფიქრობდი, რა გავაკეთე ისეთი, რომ ჩემმა გერმა ქალიშვილმა საკუთარი ცხოვრებიდან გამომრიცხა. მეგონა, ბოლოს და ბოლოს შევეგუე იმას, რომ ვერასდროს გავიგებდი მიზეზს — სანამ ერთმა შუადღემ ყველაფერი არ შეცვალა.
ყუთი ჩემი მისაღები ოთახის შუაგულში იდგა, თითქოს გული ჰქონდა და ძგერდა.
ზემოდან ჩემი სახელი ეწერა — ხელწერით, რომელიც 12 წლის განმავლობაში არ მინახავს. მოწესრიგებული, ნაცნობი ხელწერა, ზუსტად იმ პატარა მოხვევით ასო „C“-ზე, როგორც ქლოეს ჰქონდა.
ხელები კანკალს ვერ წყვეტდა.
დევიდი, ჩემი ქმარი და ქლოეს მამა, დივნის უკან იდგა. სახეზე ფერი აღარ ედო.
— ალის, — ჩუმად თქვა მან. — იქნებ დაელოდო. ცოტა ხანს მოიცადე.
— რას დაველოდო?
არ მიპასუხა.
ხალიჩაზე, ყუთის გვერდით დავჯექი და ხელი მუყაოს დავადე.
იმის გასაგებად, თუ რატომ ნიშნავდა ეს ყუთი ჩემთვის ამდენს, უნდა იცოდეთ, რა მოხდა მის მოსვლამდე.
58 წლის ვარ. დევიდზე 12 წლის წინ დავქორწინდი, მაშინ, როცა მეგონა, რომ სიყვარულმა უკვე ჩამიარა.
ჩვენი პატარა ეზოში გამართული ქორწილისას მან მითხრა, რომ მე მისი მეორე შანსი ვიყავი, და მე მისი დავიჯერე.
მისი ქალიშვილი, ქლოე, 17 წლის იყო. დედამისი რამდენიმე წლით ადრე გარდაცვლილიყო და მე არასდროს მიცდია მისი ადგილის დაკავება. უბრალოდ მინდოდა, მის ცხოვრებაში საკუთარი ადგილი მქონოდა.
თავიდან მეგონა, რომ შეიძლება მართლაც დავახლოვებულიყავით.
ვუმზადებდი მის საყვარელ საჭმელებს. ვეკითხებოდი მეგობრებსა და სკოლაზე. როცა სივრცე სჭირდებოდა, ვაძლევდი. ჩემს საშინელ ხუმრობებზე იცინოდა და ერთხელ მკითხა, როგორ ვაკეთებდი ღვეზელის ცომს ასე ფაფუკს.
შემდეგ კი, თითქოს ერთ ღამეში, ყველაფერი შეიცვალა.
ქლოე დისტანციური გახდა.
— კარგად არის? — ერთ საღამოს ვკითხე დევიდს, როცა ჭურჭელს ვამშრალებდი.
— მოზარდია, საყვარელო. ნიშნები, ბიჭები, ყველაფერი ერთად. პირად შეურაცხყოფად ნუ მიიღებ.
— რამე მოხდა?
— მე დაველაპარაკები.
ასე გახდა ყველაფერი.
მე კითხვებს ვსვამდი. დევიდი ყველაფერს თავად აგვარებდა. შემდეგ კი ბრუნდებოდა ისეთი ახსნა-განმარტებით, რომ ისეთი შეგრძნება მრჩებოდა, თითქოს საერთოდ არ უნდა მეკითხა.
რამდენიმე თვის შემდეგ ქლოე კოლეჯში წავიდა, ჩვენგან ათი საათის სავალზე.
მადლიერების დღესასწაულზე სახლში არ ჩამოსულა.
არც შობაზე.
არც ზაფხულში.
— კამპუსში სამსახური იშოვა, — მითხრა დევიდმა.
— მთელი ზაფხულისთვის?
— შეიძლება ფული სჭირდება. დანაშაულის გრძნობას ნუ გაუჩენ.
ამიტომ აღარაფერი მითქვამს.
მაგრამ რაღაცებს ვამჩნევდი.
დევიდი ყოველთვის პასუხობდა ტელეფონს მანამდე, სანამ ეკრანს დავინახავდი. ფოსტას თვითონ ამოწმებდა, მაშინაც კი, როცა ვთავაზობდი დახმარებას. ერთხელ ქლოეს კოლეჯის თანაკურსელისგან წერილი ვიპოვე, რომელიც ისე ჩანდა, თითქოს გახსნილი და შემდეგ ხელახლა დალუქული იყო.
ასევე მახსოვდა კამათი, რომელიც დევიდსა და ქლოეს შორის მოვისმინე, სანამ ის კოლეჯში წავიდოდა.
ქლოე ტიროდა.
— ეს სამართლიანი არ არის! — იყვირა მან.
როცა დევიდს ვკითხე, რა მოხდა, მითხრა, რომ მისი ნიშნების გამო კამათობდნენ.
დავუჯერე.
ყოველ დაბადების დღეზე ვცდილობდი, მასთან კავშირი შემენარჩუნებინა.
როცა ქლოე 18 წლის გახდა, ოქროს თხელი ყელსაბამი გავუგზავნე, პატარა ვარსკვლავით, რადგან 17 წლისას დავალებებზე ვარსკვლავების ხატვა უყვარდა.
უკან დამიბრუნდა წარწერით: „ადრესატი არ მოიძებნა — გამგზავნთან დაბრუნება.“
21 წლისას ტყავის ჩანთა გავუგზავნე.
ისიც უკან დაბრუნდა.
25 წლისას კულინარიული წიგნი გავუგზავნე, რადგან მახსოვდა, როგორ უყვარდა ცხობა.
ისიც უკან დაბრუნდა.
რამდენიმე წლის შემდეგ დევიდს ვთხოვე, მას დალაპარაკებოდა.
მან მითხრა, რომ ქლოე ვერ იტანდა ჩემს სახლში ყოფნას. რომ ფიქრობდა, თითქოს მან მე ამირჩია მის ნაცვლად.
— რამე დავაშავე? — ვკითხე.
— არა, საყვარელო. ის დედას გლოვობს. ეს შენ არ გეხება.
მინდოდა, ეს დამეჯერებინა.
ამიტომ საჩუქრების გაგზავნა გავაგრძელე.
შარფები. საყურეები. დღიურები.
ყოველ წელს ისინი გაუხსნელი მიგზავნიდნენ უკან.
ბოლოს კითხვების დასმა შევწყვიტე.
მაგრამ მასზე ფიქრი არასდროს შემიწყვეტია.
შემდეგ დადგა მე-13 წელი.
ჩვენი საძინებლის იატაკზე ვიჯექი და პატარა ვერცხლის ფოტოს ჩარჩო მეჭირა, რომელიც ქლოესთვის ვიყიდე.
ლურჯ ქაღალდში შევფუთე, რადგან 17 წლისას ლურჯი მისი საყვარელი ფერი იყო.
იმის გასაგებად, თუ რა მოხდა შემდეგ, იხილეთ კომენტარები ქვემოთ 👇👇👇
თითქმის ერთი საათი ვუყურებდი.
იქნებ ახლა ლურჯიც აღარ მოსწონდა.
იქნებ საერთოდ არაფერი ვიცოდი მის შესახებ.
ბოლოს ჩუმად ვთქვი:
— 12 წელია გეუბნება, რომ ეს არ უნდა. უნდა მოუსმინო.
ჩარჩო კარადაში შევდე, სხვა დაბრუნებულ საჩუქრებთან ერთად.
პირველად, არაფერი გამიგზავნია.
სამი დღის შემდეგ ზარის ხმა გაისმა.
კართან კურიერი იდგა უზარმაზარი მუყაოს ყუთით.
— ალისი ხართ? — მკითხა. — თქვენთვის მძიმე ამანათი მაქვს.
დევიდი დაეხმარა მას ყუთის სახლში შემოტანაში.
შემდეგ ყუთზე სახელი დავინახე.
ქლოე.
გული გამიჩერდა.
ზემოდან წერილი იდო.
ხმამაღლა წავიკითხე.
„იქნებ მამა ბოლოს და ბოლოს თავად გეტყვის, რატომ წავედი სახლიდან. ეს შენ არასდროს გეხებოდა, ალის. შიგნით ჩაიხედე და ყველაფერს გაიგებ.“
დევიდი სრულიად გაქვავდა.
— დევიდ, — ვუთხარი. — რას გულისხმობს?
— გაბრაზებულია, ალის.
— იმდენად კარგად არ ვიცნობ, რომ ეს ვიცოდე.
— არ გახსნა.
შევხედე.
— გავხსნი.
სახურავი ავხადეთ.
შიგნით 12 საგულდაგულოდ შეფუთული ამანათი იდო. ყველა საჩუქრის ბარათი ქლოეს ხელწერით იყო დაწერილი.
საჩუქრების ქვეშ დაბადების დღის ბარათები იდო.
ერთი გავხსენი.
ის მადლობას მიხდიდა ლაზანიისთვის, რომელსაც კვირა საღამოობით ვუმზადებდი. მადლობას მიხდიდა იმ ჩახუტებისთვის, რომელიც ჩვენი ქორწილის დღეს მივეცი.
მეორე ბარათი 22 წლის ასაკში ჰქონდა დაწერილი.
„ბოდიში, რომ ასე დისტანციური ვარ. იმედი მაქვს, კარგად ხარ. იქნებ დაგველაპარაკა.“
ეს ბარათები არასდროს მინახავს.
შემდეგ წერილები ვიპოვე.
ათობით.
წერილები კოლეჯიდან. წერილები დენვერიდან. წერილები პორტლენდიდან.
ყველა ჩემთვის იყო გამოგზავნილი.
ყველა მათგანს ეწერა ბეჭედი: „გამგზავნთან დაბრუნება.“
შემდეგ შევნიშნე დაბრუნების ეტიკეტებზე ხელწერა.
ის მაშინვე ვიცანი.
დევიდის.
ერთი წერილი ხელში ავიღე.
— შენ აგზავნიდი მათ უკან.
დივანზე მძიმედ დაეშვა.
— ალის…
— თქვი.
— შემეშინდა.
— რისი?
— შენი დაკარგვის. მისი დაკარგვის. იმის, რომ თქვენ ორნი ერთმანეთთან უფრო ახლოს გახდებოდით, ვიდრე ჩემთან იყავით.
გავშტერდი.
— შენ მითხარი, რომ მას ვძულდი.
— ვიცი.
— მითხარი, რომ ჩემს სახლში ყოფნას ვერ იტანდა.
თავი დახარა.
— სერიოზული კამათი არც ყოფილა, ხომ?
— არა.
გულმკერდი შემეკუმშა.
— რა გააკეთე?
ბოლოს სიმართლე მითხრა.
როცა ქლოე ჯერ კიდევ დედას გლოვობდა, მან უთხრა, რომ მე ის სახლში არ მინდოდა. რომ დამღლელად მიმაჩნდა. რომ მინდოდა, სახლი მხოლოდ ჩემთვის მქონოდა.
— ის დედას გლოვობდა, — ვთქვი.
— ვიცი.
— შენ დააჯერე, რომ ის არ მინდოდა.
— მეგონა, საბოლოოდ გონს მოეგებოდა. შემდეგ კი ყოველი წელი უფრო ართულებდა სიმართლის თქმას.
ყუთის გვერდით იატაკზე დავჯექი.
— ახლა რატომ გამოგზავნა ეს?
დევიდმა ნერწყვი გადაყლაპა.
— ქლოემ გასულ კვირას დამირეკა.
— რატომ?
— ჩვენმა მეზობელმა უთხრა, რომ შენ მასზე კითხულობდი. ქლოემ გაიგო, რომ შენ მას „ჩემს გოგოს“ ეძახდი. ვიღაცამ ბოლოს სიმართლე უთხრა — რომ შენ ის არასდროს გძულებია.
ტელეფონი ავიღე.
— მომეცი მისი ნომერი.
დევიდი შეყოყმანდა.
— ნამდვილი ნომერი.
ბოლოს მომცა.
დავრეკე.
ორჯერ დარეკა.
— ალო?
სიტყვის თქმა ვერ შევძელი.
— მე ვარ, — ბოლოს ჩურჩულით ვთქვი. — აქ ვარ.
ხანგრძლივი სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ ქლოემ ტირილი დაიწყო.
— მეგონა, რომ გძულდი.
— მეც მეგონა, რომ გძულდი.
ცრემლებს შორის გაეცინა.
— ლაზანიის საღამოები მიყვარდა, — თქვა მან. — და შენი საშინელი ხუმრობები.
— ის კულინარიული წიგნი ჯერ კიდევ მაქვს, რომელიც შენთვის ვიყიდე.
— ვიცი. მამამ მითხრა.
გული ისევ დამემსხვრა.
— შეიძლება ამ შაბათ-კვირას ჩამოვიდე? — მკითხა.
— კი, — ვუთხარი. — გთხოვ.
როცა ტელეფონი გავთიშე, დევიდი ოთახში დაბრუნდა.
— ალის, მაპატიე. მე არასდროს მინდოდა…
— შენ უბრალოდ ჩვენი წლები არ მოგპარავს, — მშვიდად ვუთხარი. — შენ ორ ადამიანს დააჯერე, რომ ერთმანეთი უარყვეს, მაშინ როცა არც ერთ ჩვენგანს ეს არ გაუკეთებია.
არაფერი უპასუხია.
— არ ვიცი, ახლა ჩვენი ქორწინება საერთოდ რას ნიშნავს, — ვუთხარი. — მაგრამ დღეს ამ გადაწყვეტილებას არ მივიღებ.
ორი კვირის შემდეგ ქლოეს მანქანა ჩვენს ეზოში შემოვიდა.
მან გადმოიღო ფეხი მანქანიდან და ხელში ის კულინარიული წიგნი ეჭირა, რომელიც წლების წინ მისთვის ვიყიდე.
— ვიფიქრე, იქნებ ამ წიგნიდან ერთად რამე მოვამზადოთ, — მითხრა.
გამეღიმა.
— შესანიშნავი იდეაა.
გვერდიგვერდ შევედით სამზარეულოში.
12 წლის განმავლობაში მეგონა, რომ ჩვენს შორის არსებული სიჩუმე კედელი იყო, რომელიც ქლოემ ააშენა.
აღმოჩნდა, რომ ეს კარი იყო, რომელიც ჩემმა ქმარმა ორივე მხრიდან ჩაკეტა.
და ზოგჯერ ის საჩუქარი, რომლის გაგზავნასაც წყვეტ, საბოლოოდ სწორედ ის არის, რომელიც სახლში მისვლას ახერხებს.
