💔 „დედა, ნორმალური რომ ვყოფილიყავი, ხალხს ვეყვარებოდი?“… წლების განმავლობაში ჩემს შვილს დასცინოდნენ და „პატარა მოხუცს“ ეძახდნენ, მაგრამ ერთ დღეს მის ძველ რვეულში ჩაწერილმა სიტყვებმა მთელი დარბაზი ფეხზე წამოაყენა 🥹👇‼️
ნაწილი 1
როდესაც ჩემი შვილი პირველად დავინახე, ოთახში უცნაური სიჩუმე ჩამოწვა.
ექიმებმა ერთმანეთს შეხედეს.
ერთ-ერთი ექთანი ცრემლების დამალვასაც კი ცდილობდა.
პატარა დანიელი ახალშობილს არ ჰგავდა.
მისი სახე ნაოჭებით იყო დაფარული. ხელები ძალიან თხელი ჰქონდა, კანი კი მოხუცი ადამიანისას ჰგავდა.
„ძალიან ვწუხვარ…“ — ჩუმად თქვა ექიმმა. „თქვენს შვილს ძალიან იშვიათი გენეტიკური დაავადება აქვს.“
მისი დანარჩენი სიტყვები თითქმის აღარ გამიგონია.
მეგონა, მთელი სამყარო გაჩერდა.
მხოლოდ ჩემს შვილს ვუყურებდი.
თავისი პაწაწინა ხელით ჩემს თითს ეჭიდებოდა.
და იმ წამს მივხვდი.
ის ჩემი შვილი იყო.
არა მისი დაავადება.
არა მისი გარეგნობა.
არა ადამიანების მზერა.
უბრალოდ ჩემი შვილი.
მაგრამ ადამიანები ზოგჯერ ძალიან სასტიკები იყვნენ.
როდესაც დანიელი ხუთი წლის იყო, ბავშვები „ბაბუას“ ეძახდნენ.
რვა წლის ასაკში უცნობები ქუჩაში მალულად უღებდნენ ფოტოებს.
თორმეტი წლის რომ გახდა, ერთ დღეს სახლში სრულიად ჩუმად დაბრუნდა.
„დედა… ნორმალური რომ ვყოფილიყავი, ხალხს ვეყვარებოდი?“
იმ ღამეს, როცა დაიძინა, დიდხანს ვტიროდი.
მაგრამ მეორე დილით მან რაღაც გააკეთა, რასაც მოგვიანებით ყველაფერი უნდა შეეცვალა.
დანიელმა ძველი რვეული აიღო და წერა დაიწყო.
ყოველ დღე.
ყველა ტკივილზე.
ყველა ცრემლზე.
ყველა ოცნებაზე.
მაშინ წარმოდგენაც კი არ მქონდა, რომ ერთ დღეს ამ რვეულს მილიონობით ადამიანი წაიკითხავდა…
‼️👇გაგრძელება კომენტარებშია 👇‼️
ნაწილი 2
წლების შემდეგ დანიელის რვეული მოულოდნელად ინტერნეტში გამოჩნდა.
მე არ გამომიქვეყნებია.
არც დანიელს სურდა მისი გამოქვეყნება.
ეს მისმა მასწავლებელმა გააკეთა.
იმ დღეს სკოლაში რამდენიმე ბავშვმა ისევ დასცინა. ერთ-ერთმა ხმამაღლა თქვა:
„ის ბავშვსაც კი არ ჰგავს… მოხუც კაცს ჰგავს.“
დანიელს არაფერი უპასუხია.
უბრალოდ სახლში დაბრუნდა, ფანჯარასთან დაჯდა, თავისი რვეული გადაშალა და დაწერა:
„თუ ჩემი სახე მოხუცივით გეჩვენება, ეს არ ნიშნავს, რომ ჩემი გულიც დაღლილია. მე ისევ ბავშვი ვარ. მეც მინდა თამაში, სიცილი და ოცნება. უბრალოდ ადამიანები ხშირად ვერ ხედავენ ჩემში ბავშვს, რადგან პირველად ჩემს სახეს ამჩნევენ.“
მისმა მასწავლებელმა ეს სიტყვები წაიკითხა და ატირდა.
მეორე დღეს მან ნებართვა გვთხოვა, დანიელის რამდენიმე ჩანაწერი სკოლის გვერდზე გაეზიარებინა.
იმავე საღამოს ისინი უკვე ათასობით ადამიანს ჰქონდა წაკითხული.
ერთი დღის შემდეგ — მილიონებს.
ადამიანები წერდნენ:
„დღეს მრცხვენია, რომ ოდესმე ვინმე გარეგნობის მიხედვით განმიკითხავს.“
„ამ ბავშვს ბევრ ზრდასრულზე დიდი გული აქვს.“
„დანიელმა გვასწავლა, რას ნიშნავს ნამდვილი ადამიანობა.“
მაგრამ ყველაზე დიდი სიურპრიზი ჯერ კიდევ წინ იყო.
ერთმა დიდმა გამომცემლობამ დაგვირეკა.
მათ სურდათ, დანიელის რვეული წიგნად ექციათ.
ვიფიქრე, შეეშინდებოდა.
მაგრამ თავისი პატარა, დაღლილი თვალებით შემომხედა და მითხრა:
„დედა, თუ ჩემი ისტორია თუნდაც ერთ ბავშვს დაეხმარება, თავი ნაკლებად მარტოდ იგრძნოს, მაშინ წაიკითხონ.“
წიგნი ერთი წლის შემდეგ გამოიცა.
მისი სათაური იყო:
მე ჩემი სახე არ ვარ
წიგნის პრეზენტაციის დღეს დარბაზი სავსე იყო.
პირველ რიგებში იმ ბავშვებიდანაც კი ისხდნენ რამდენიმე, რომლებიც წლების განმავლობაში დანიელს დასცინოდნენ.
დანიელი ნელა ავიდა სცენაზე.
ის ისევ პატარა და გამხდარი იყო, სახეზე ისევ იგივე ნაოჭებით.
მაგრამ როგორც კი ლაპარაკი დაიწყო, მთელი დარბაზი დადუმდა.
„როდესაც პატარა ვიყავი, ვფიქრობდი, რომ ხალხს იმიტომ არ ვუყვარდი, რომ განსხვავებული ვიყავი. შემდეგ მივხვდი — პრობლემა ჩემი სახე არ ყოფილა. პრობლემა ის იყო, რომ ზოგიერთ გულს ჯერ კიდევ არ ჰქონდა ნასწავლი გარეგნობის მიღმა დანახვა.“
ერთი წამით გაჩერდა.
შემდეგ მე შემომხედა.
მე უკვე ვტიროდი.
„დედა ყოველდღე მეუბნებოდა: ‘შენ დაავადება არ ხარ. შენ სასწაული ხარ.’ დიდხანს მისი არ მჯეროდა. მაგრამ დღეს… როცა აქ ამდენ ადამიანს ვხედავ, მინდა დავიჯერო, რომ შეიძლება მართალი იყო.“
დარბაზი ტაშის გრიალში ჩაიძირა.
ადამიანები ფეხზე წამოდგნენ.
ზოგი ტიროდა.
სხვებმა თავი დახარეს, ალბათ იმ მომენტებს იხსენებდნენ, როცა ვინმე ძალიან სწრაფად განსაჯეს.
მე კი მხოლოდ ჩემს ბიჭს ვუყურებდი.
იმავე ბავშვს, რომელსაც დაბადების დღეს ადამიანები სიბრალულით უყურებდნენ.
იმავე ბავშვს, რომელსაც ქუჩაში უცნობები ნებართვის გარეშე უღებდნენ ფოტოებს.
იმავე ბავშვს, რომელმაც ერთხელ მკითხა:
„დედა… ნორმალური რომ ვყოფილიყავი, ხალხს ვეყვარებოდი?“
იმ საღამოს, როცა დანიელი სცენიდან ჩამოვიდა, ჩემთან მოვიდა და ჩუმად ჩამჩურჩულა:
„დედა… ახლა უკვე აღარ მინდა ნორმალური ვიყო.“
ძლიერად ჩავეხუტე, ზუსტად ისე, როგორც პირველად ჩავიკარი ხელში სამშობიაროში.
და იმ წამს მივხვდი რაღაცას, რასაც არასოდეს დავივიწყებ.
ზოგჯერ ყველაზე დიდი ძალა ყველაზე პატარა სხეულში ცხოვრობს.
და როცა სამყარო ადამიანებს გარეგნობით განსჯის, დანიელის მსგავსი ბავშვები გვახსენებენ, რას ნიშნავს ნამდვილი სილამაზე.
